Yürekten Kaleme Düşenler

Başlıksız ...

2008-11-08T10:17:00.003+02:00

Vefat eden eşimin kuzeni. Allah rahmet eylesin. 3.5 yıldır hasta idi. İlk ameliyatı tümörün habis olmasına rağmen iyi geçmiş ve doktorların bile şaşırdığı bir hızla ve iyilikte toparlanmıştı. Sonra annesi 7 ay önce akciğer kanseri teşhisi ile tedavi görmeye başlayınca bu üzüntüye dayanamadı bedeni ve tümör yeniden ortaya çıktı. İkinci ameliyatından sonra toparlayamadı kendini. Kısmi felç geçirdi. Ameliyat (beyin sapı) olduğu yer de ödem oluştu. Annesi ile aynı hastane koridorlarında radyoterapi için sıra beklediler, tedavi gördüler. Yengemiz, annesi 24 Ağustos da vefat etti. O cenazeye bile katılamadı. bırakın yürümeyi oturacak bile dermanı yotu. Sonra en son 27 Ekim de rabbine yürüdü dediler... Acılar son bulmuştu. Hem anacığına hem rabbisine kavuştu...
Allah rahmet eylesin...
Bu çetrefilli yolda annelerinin neler yaşadığına birebir şahit olan yavruları artık ölümün onun için bir çare bir kurtuluş bir rahatlama olduğuna anladılar belki de. Artık çektiği sıkıntıların son bulmasını ister gibi artık ölsün annemiz dediler.

---------------------------------------------

ve kararımı verdim, taşınıyorum. Bloggerdan wordpress e gidiyorum. Beklerim efendim :)

http://yurektenkalemedusenler.wordpress.com/

selam ve DUA ile...

O zaman annemiz ölsün baba,ölsün...

2008-10-31T14:31:00.003+02:00

- Annemiz bir daha yürüyemecek mi?
- Hayır kızım

- Annemiz bir daha konuşamayacak mı?
- Hayır kızım

- Annemiz bir daha bize sarılamaycak mı?
- Hayır kızım

- O zaman annemiz ölsün...

33 yaşındaydı. Rabbisi onu çağırmıştı. Artık vakit gelmişti, gitmeliydi. Ve gitti. Geride gözü yaşlı bir eş ve 3 güzel yavru kalmıştı. O erken ayrılmıştı dünyadan. O vaktinde ayrılmıştı da biz mi erken sanıyor(uz)duk...

Bir insanı öldürebilir miyim? :EVET

2008-10-24T10:48:00.005+03:00

Taha KIVANÇ ın dünkü köşe yazısına şöyle bir soru ile başlamış:

Eğer yakalanmayacağınızı ve cezalandırılmayacağınızı bilseniz bir insanı öldürebilir misiniz?

Yazıyı okum(y)adım, çünkü kendimi düşünce deryasına dalıvermiş kulaç atarken buldum.

Düşündüm. Bir insanı öldürebilir miyim? İnsan baştan yok canımm falan diyor. Bunu diliyle söylüyor, acaba kalbi de buna eşlik ediyor mu? Bunu öğrenmek için soruyu önce evet diyerek cevaplamak ve hayal etmek kalıyor geriye.

Bir insanı öldürebilirim EVET.

Önce aklıma öldüre(bile)ceğim! insanı getirmeye çalıştım. Ellerim öldüreceğim kurbanımın boğazında, niyeyse onu boğarak öldürmeyi düşündüm. sonra ellerime baktım, içim bulandı. Midem belki de kalbim bu düşünceleri kusmak istedi, sonra tüylerim diken diken oldu, içim acıdı.

Çok şükür rabbim merhamet vermiş. Ve o merhamet ne olursa olsun hayal bile olsa birini öldüremeyeceğim kanısını dilimle ve "kalbimle" tasdik etmemi sağladı.

Şükürler olsun sana rabbim, milyonlarca kez şükürler olsun.

Sen merhameti alma gönüllerimizden, merhametsiz bırakma gönüllerimizi. İnsan merhametiyle vardır zaten değil mi? İnsan olmanın gereğidir merhamet. Yoksa insan insan olarak kalabilir mi?

Hayır, elbette kalamaz.

Kalbim(n)izden merhamet hiç eksik olmasın inşaAllah.

Rabbim sana şükür,sonsuz şükür olsun.

Elhamdülillah...

Hiç Böyle NAMAZ kıldınız mı?

2008-10-24T10:00:00.000+03:00

Hiç Böyle NAMAZ Kıldınız mı?

Şüphesiz ‘NAMAZ’ dinimizin direği ve Rabbimizin huzurunda olduğumuz ‘an’, Peki Namazımızı Rabbimize layık bir şekilde mi eda ediyoruz? Yani huşû ile namazımızı kılabiliyormuyuz? Eğer bu soruların cevabı hayır ise yada Rabbimize layık daha da güzel bir NAMAZ kılmak için lütfen bu yazımızdaki maddeleri o ‘an’da uygulayın ve bundan önceki kıldığınız namazlar ile bu son namazınızı bir kıyaslayın.

Ama önce huşû kavramını ve ayetler ile nasıl Rabbimize layık bir namaz kılabiliriz onları dile getirelim. Huşû kelimesi; tevazu, alçak gönüllülük, Hakk’a boyun eğmek, korku ve sevgiden meydana gelen edebli bir hal anlamlarına gelmektedir.

ALLAH’ın (c.c) sonsuz güç ve kudret sahibi olduğunu bilen bir insan, O’nun her şeyden haberdar olduğunu bilir. Her nerede olursa olsun Rabbına karşı derinden saygı duyar. İşte huşu, bu derin anlayışın bir sonucudur.

Yüce Rabbimiz ALLAH, Kuran-ı Kerim’de namazın sadece şekilden ibaret olmadığı ve onun ruhunun kavranması gerektiği belirtilirken:
‘Onlar ki, namazlarında derin saygı içindedirler.’ (Mü’minûn Sûresi, 2) demiştir.

Yine Yüce ve Aziz olan Rabbimiz, bizlere namazın manevi boyutuna inmeyerek, yani O’nu görmüyormuş gibi namaz kılanlar, gösteriş ve desinler diye namaz kılanlar ile kıldığı namazı O’na layık olarak kılmaya çalışmayanlar için ‘Yazıklar olsun o namaz kılanlara ki, onlar namazlarını ciddiye almazlar.’ (Maûn Sûresi, 4-5) buyurmuşlardır.

Peki kıldığımız namazlarda nasıl huşû ile kılabiliriz? Bu sorunun cevabı tıpkı 5 vakit namaz gibi aşağıdaki 5 maddede saklı! Tabi bu 5 maddeyi uygulamadan hem maddi hemde manevi namazın tüm şartlarını yerine getirdiğinizi varsayıyorum.

Kuşkusuz kıldığımız namazlarda şeytan bize her türlü vesveseyi vermek için çalışır ve kıldığımız namazlarda hiç bir şekilde sevap kazanmadan ibadetimizi engellemeye çalışır. Bu nedenden dolayı namazdan önce:

1- Bu engeli kaldırmak için ihlas-felak-nas sürelerini anlamlarını düşünerek okumalıyız, hatta ayetel kürsi’yide okumakta fayda vardır. Çünkü bu 3 sure bizleri şeytandan koruyan surelerdir. Kişinin ihtiyacına göre 2 veya 3 defa okunmalıdır.

2- ALLAH’ın verdiği nimetler karşısında, kendi hata, kusur ve günahlarımızı hatırlamak. Bugüne kadar yapmış olduğumuz günahları düşünürsek hesap günü geldiğinde göreceğimiz muameleyi anlarız.

3- ve en önemlisi Namaza başlamadan önce (yani tekbir almadan önce) ölümü hatırlayıp, son namazımız gibi kılmalıyız. Yani artık ölüm meleği Azrail(a.s) gelmiş arkamızda bizim son namazımızı kılmamızı beklediğini düşünün!!!

4- ALLAH’a onu gözlerin ile görüyormuşsun gibi ibadet et! Eğer bunu yapamıyorsan en azından şunu bilki O, seni görmektedir!

5- Elimizden geldiğince okuduğumuz surelerin anlamlarını bilerek kalpten okumak. En önemliside Fatiha Suresi’ni anlamını bilerek kalpten okumak! Çünkü denilir ki:’Kalpten çıkan söz, kalbe girer ama dilden çıkan söz kulağı aşmaz.’

Şimdi gelin hadi bu 5 maddeyi uygulayarak namazımızı eda edin ve hiç böyle namaz kılmadığınızı görün...

Herşeyin en doğrusunu şüphesiz ALLAH bilir, Rabbim yâr ve yardımcımız olsun!

Amin...

DUA ve YAKARIŞdaki güç

2008-10-21T10:00:00.001+03:00

Dua ve Yakarıştaki Güç

Geceler, o tertemiz siyah örtüsüyle bütün bir varlığı sarınca, bir kısım karanlık ruhlar kendilerini her şeyden kopmuş, yalnız ve garip hissederler. Oysa ki, en karanlık anlarda, en tenha yerlerde, en kimsesiz çöllerde dahi O, hep bizimle beraberdir. O gariplerin enîsi , kimsesizlerin kimsesi ve çaresizlerin çaresidir.
Kırık gönüllerin inkisârını bilen, onulmaz dertlere derman gönderen, ikliminden gelen esintilerle ruhlarımızdaki yalnızlık ve vahşetleri silen yalnız O'dur. O'na yönelen, açılacak bir kapıya yönelmiş olur; O'na yalvaran matlûbuna ermiş sayılır.
Eserlerinde O'nu bilip, vicdanında O'nu duyup tanıyanların, bilip öğrenecekleri başka şey kalmamıştır. O'nun marifetine erenlerin dimağında bilgi parçaları, elmas sütunlar üzerinde fîrûze kubbeler haline gelir. O'nu tanımayan ruhlarda ilimler evhâma inkılâp eder; ilimlere mevzû teşkil eden varlık ise cansız cenazelere dönüşür.
O'na inancın aydınlık ikliminde bütün varlık bir baştan bir başa alabildiğine netleşir; eşyâ ve hâdiseler üzerindeki duygu ve düşünceler durulardan duru hâle gelir ve her şey akar O'na ulaşır. Bu saf duygu ve düşünceler ile, O'na yaklaşıp, O'na yalvarıp yakarmasını bilenler insanların en talilileridir.
Bunu böyle bilerek, dağ-bayır, çöl-şehir, gece-gündüz yalnızlığını hissettiğin vakitlerde, kalk bütün benliğinle O'na yönel; kalbinin kapılarını O'na aç, büyük-küçük acı ve ızdıraplarını, arzu ve isteklerini bir bir O'na şerhet! Acılarının dindiğini, ızdıraplarının, yerlerini huzurlara, itminanlara bıraktıklarını duyacak ve ruhunun dörtbir yandan iltifât esintileriyle sarıldığını hissedeceksin.
Belki, sen O'nu, cismaniyete ait kıstaslar içinde hiçbir zaman görüp duyamayacaksın. Ama O, her lâhza binbir emâre ve işaretlerle varlığını senin vicdanına duyuracak, yakınlığını sana hissettirecek ve yer yer gönlünün dudaklarını tebessümlerle süsleyecektir.
Geceler bu vâridâta açık yamaçlar gibidir. Kalbini Hakk tecellîleri karşısında pırıl pırıl bir ayna haline getiren hakikate uyanmış ruhlar, gecenin gelişiyle seccadelerinde pusuya yatar ve tecellî avına çıkarlar. Sen de yapayalnız kaldığın zamanlarda gecenin yamaçlarını kolla! Oraların Dost'a halvet yeri ve gurbet dakikaları da halvet zamanı olduğunu bil; bütün hissiyatınla O'nun huzuruna gir ve kalbinin sırlarını bir bir O'na say, dök! Dertlerini sadece O'na aç; O'nun huzurunda inle ve başını O'na giden yollarda ilk eşik sayılan secdegâha koy ve bekle..! Gönül dünyâna doğru içiçe kapıların açıldığını duyacak, O'nun varlığının ışıkları altında eridiğini hissedecek ve deryâya düşen bir damla gibi kendi hesabına kaybolup gidecek, sonra da hesaplar üstü bir kuşakta okyanusların dev dalgaları ile bütünleşeceksin...
Senin varlığın içinde bir iç, için içinde ayrı bir iç ve iç içe içler seni, sürekli, daha derinliklere, daha genişliklere ve daha zirvelere doğru çekip götürecek. Bu iç içe derinliklere yelken açabildiğin ölçüde, kendini ötelerin en baş döndürücü bâkir iklimlerinde, Cennet'in o sonsuza açık yamaçlarında tenezzühe çıkmış gibi duyacak ve her yeni adımda Allah'a yaklaşmanın ayrı bir lütfunu göreceksin.
Dıştan başka bir şey görmeyip, içindeki büyüklüklere, ihtişamlara, derinliklere ulaşamayan ruhlar, sürekli karanlıklar içinde bocalar durur ve bir türlü hasretlerden, buhranlardan kurtulamazlar.
Keşke onlar da, pırıl pırıl bu semâlar kadar derin, cihanlar kadar geniş, kendi mahiyetlerindeki derinlikleri sezebilselerdi..! Keşke onlar da, gerçek insanlar gibi içlerindeki aydınlığa açık noktaları keşfedip vicdanın dümdüz yollarında, Yüce Yaratıcı'nın gönül gözlerine saldığı ışıklarla o âlemlere ait sırları avlayabilselerdi.
Birer nüve halinde, içlerindeki bu aydınlık yolları bulamayanlara, bir ömür boyu en yüksek hakikatten habersiz yaşayanlara ve maddî mesâfelere takılıp kalarak, sonsuzluk mesâfelerini sezemeyenlere bilmem ki, acısak mı; üzülsek mi; yoksa, gözlerinin açılması için duâ duâ yalvarsak mı..?

Garipliklere bak!?

2008-10-18T10:00:00.000+03:00

Garipliklere Bak!?

Camiye bağışlamamız gerektiğinde bir 20 YTL gözümüze ne kadar büyük gözüküyor. Alışverişe giderken aynı 20YTL ne kadar da küçük geliyor gözümüze. GARİP DEĞİLMİ?
Allah yolunda bir saat çalışmak ne kadar uzun bir vakit olarak gözüküyor gözümüze. Balık tutma, futbol veya TV de dizi izlemek için harcamaya kalktığımızda, aynı vakit nasılsa kısa geliyor bize. GARİP DEĞİL Mİ?
Bir cüz Kuran okumak için ne kadar emek sarfediyoruz. Çok satan bir romanın ikiyüz sayfasını okumak ise, bizim için ne kadar kolay. GARİP DEĞİL Mİ?
Kuranın dediklerini sıkı sıkıya sorgularken, gazetelerin yazdığına nasılsa hemencecik inanıyoruz. GARİP DEĞİL Mİ?
Namaz kılarken okuyacağımız ayetleri şaşırabiliyoruz da, bir arkadaşımızla konuşurken bülbül gibi şakıyoruz. GARİP DEĞİL Mİ?
İslami bir faaliyete vakit ayarlamak ne kadar da zor oluyor. Başka bir sosyal etkinliğe ise vakit bulmak ne kadar da kolay oluyor. GARİP DEĞİL Mİ?
Bir iki Kuran ayetini ezberlemek için nasılda uzun bir zaman ve çaba gerekiyor. Bir şarkı ezberlemeyi ise az zamanda nasıl kolay başarıyoruz. GARİP DEĞİL Mİ?
Bir rahibe baştan ayağa örtündüğünde kendisini Allah yoluna adamış biri diye saygı görür. Tesettürlü bir Müslüman hanımı gördüklerinde ise aynı insanlar onun baskı altında olduğunu düşünürler. GARİP DEĞİL Mİ?
Bir batılı kadın dışarıda çalışmak yerine evini tercih ettiğinde, çocukları ve evi için kendinden fedakarlık eden biri olarak saygı görür. Ama aynısını bir Müslüman hanım yaptığında, böyle yapmakla özgürlüğünü kısıtladığı düşünülür. GARİP DEĞİL Mİ?
Bir çocuk herhangi bir konuda ciddi bir yoğunlaşma gösterdiğinde, bu çocukta iyi bir potansiyel var denilir. İslami konularda bilgi edinmeye çok mereklı bir çocuğa ise problemli nazarıyla bakılır. GARİP DEĞİL Mİ?
Bir Yahudi sakal bıraktığında inancının gereği olarak böyle yaptığı düşünülür. Aynısını yapan bir Müslüman ise; FANATİK, AŞIRI UÇ, YOBAZ muamelesi görür.GARİP DEĞİL Mİ?
Bir hristiyan militanı birini öldürürse, işlediği cinayeti ile mensup olduğu din arasında bir ilinti kurulmaz. Ama bir Müslüman bir suç işlediğinde, O kişiden önce dini sanık sandalyesine oturtulur. GARİP DEĞİL Mİ?
Ve bütün bunlara rağmen, İslamiyet yeryüzünde en hızlı yayılan dindir. GARİP DEĞİL Mİ???

Sizce de GARİP DEĞİL Mİ ?

ASLINDA DEĞİL.KABAHAT ZİHNİYETİMİZDE. ZİHNİYETLERİN SÜRATLE DEĞİŞMESİ GEREKMEKTEDİR.

Ergün Demir

Haftanın Sözü :"Bir yerde bozulmuşsa ahlâk, Mazlumun kanına girilir mutlak."

Sana Geldim...

2008-10-15T10:00:00.000+03:00

sana geldim ey namaz
yüzüm tutmuyor seni terki dile getirmeye
seccede yüzüm olurmusun ey namaz
bak, beden kirinden arınmış
bükülmez denilen bel rükü naralarında
seni terk eden halim yine senin haline bürünmüş
edebine boyarmısın beni ey namaz
sabahım olurmusun
her tekbir bir tövbe misali
girizgaha niyet misali cennete hazırlığım olurmusun

sana geldim ey namaz
yüzüm tutmuyor nefsi sana tercih ettiğimi soylemeye
beni günahıma tercih edermisin ey namaz
günün bölünmüşlüğünde seni düşünmedim
dünya ile hal olup keyfin haline girdim
gün ortasında beni toplayan hal olurmusun
günün gelişmesinde sükunete gelişim olurmusun ey namaz

sana geldim ey namaz
yüzüm tutmuyor hadisi unuttum demeye
"kim sabah ve ikindi namazını kılarsa cennete girer"
dilim varmıyor seni kazalarda terk ettim demeye
sana geldim ey namaz nefsi kazalarıma
yaramı sarar yardımım olurmusun
bak, toprağa gelmeye idzlerim secdende
dilim varmıyor kibrimi soylemeye
kibrimi yakan kibritim olurmusun
her yanış bir yıkanış misali
cennete hazırlığım olurmusun ey namaz

ışığına yandığım güneş gitmek üzere
yıldızlar keşfe çıkacakmış sanki
aldandım güneşlerin ışığına yıldızların nazına
akşamları karanlığıma nur olurmusun ey namaz
sustu alem, bir ezan gökkubbede
kıyamet mi kopacak koşturmada bedenler
farzına yetişeceğim en güzel telaşım olurmusun
sana geldim ey namaz
akşamıma nur olurmusun

ayın her hali seni anlatır
etrafında yıldızlar saf tutmakta
aşıklar seni seyre dalmakta
bedenler kıyamda ruhlar gökkubbede sohbette
rahman ve rahime götürenim olurmusun ey namaz
sana geldim geldim ey namaz
beş vakitte birliğimi O'NA götürürmüsün

Senai DEMİRCİ

Kur'ân, Hakkını Vererek Okunmalı

2008-10-12T10:00:00.000+03:00

Kur'ân, Hakkını Vererek Okunmalı

Fethullah Gülen
12.06.2008

Namazlarda okuduğumuz sûrelerin telaffuzunu yapamıyoruz, çoğu zamanda da çabuk okuma durumu oluyor. Bu telaffuz edememe belki mânâya da tesir ediyor. O zaman namazımızın durumu ne olur?

Her mü'minin, Kur'ân-ı Kerim'den Fatiha'yla beraber en az iki kısa sûreyi doğru olarak okuyup öğrenmesi farzdır. Aslında bir insan en fazla bir gün içinde, Fatiha, Kevser ve İhlâs sûrelerini doğru bir şekilde rahatlıkla öğrenebilir. Bu sebeple namazları doğru kılmak için en azından bu üç sûrenin öğrenilmesi bir esastır.
Kur'ân okurken kelimelerin yanlış telaffuz edilmesi doğru değildir. İnsan, doğru öğrendiği hâlde sürç-i lisan veya hata ile yanlış okuyabilir. Allah bundan dolayı —inşâallah— onu muaheze etmez. Ancak kişinin doğru okuması biraz gayretle mümkünken, bu işe fazla önem vermeyip lâkayt ve laubali kalması, Kur'ân-ı Kerim'e karşı bir saygısızlık sayılır. Mü'min, Allah'ın kelâmı olan Kur'ân'ı, en saygılı bir eda ile, saygı dolu bir hisle, en saygılı nağmelerle ve en saygılı olduğu bir ruh hâleti içinde eda etmeye çalışmalıdır.
Efendimiz (sallallâhu aleyhi ve sellem), "Kur'ân okuyan bir insan, Allah ile konuştuğunu söylese ve yemin etse yemininde hânis olmaz." buyurmaktadır. Kur'ân okurken Allah ile konuştuğunun şuurunda olan bir insan, mutlaka kendine çeki-düzen verecektir. İnsanın, komutanının karşısında emir tekrarı yapıyor gibi kelimesi kelimesine ve her kelimenin ruhî seviyesine göre üzerine basa basa, onlardan zevk duya duya ve o kelimeleri âdeta içiyor gibi okuması, Kur'ân'a ve Sahib-i Kur'ân'a karşı saygısının ifadesidir.
Kur'ân kıraatinde eksikleri olan bir mü'min, fırsatları değerlendirmeli, bir bilenin huzurunda Kur'ân'ı doğru telaffuz edebilecek şekilde öğrenmeli ve namazlarını çok Kur'ân okuyarak eda etmelidir.
Bir iki asırdan beri maalesef Türk milleti Kur'ân okumamakta ve aynı zamanda Kur'ân'ı da bilmemektedir. Bunu söylerken bazı hafızların belli münasebetlerle gırtlak çatlatarak okudukları Kur'ân'a, hususiyle okudukları Kur'ân'da hakk-ı temettü arayan ses sanatkârlarının okuduklarına Kur'ân demediğim için, milletimiz Kur'ân okumuyor diyorum.
Evet, Kur'ân, Allah kelâmı olarak okunmalıdır. Mevlâna İkbal şöyle demektedir: Ben sık sık Kur'ân okurdum. Buna rağmen babam her defasında bana "Oğlum, Kur'ân oku!" derdi. Bir gün canıma tak etti ve babama, "Baba, ben hiç elimden bırakmıyorum ki bu mübarek kelâmı." dedim. Bunun üzerine babam bana şöyle dedi: "Oğlum, Allah'ın şerefli elçisi Hz. Muhammed'e indirdiği Kur'ân'ı, Hz. Muhammed'e inmiş bir Kur'ân olarak okuma! Kur'ân'ı, doğrudan doğruya Mütekellim-i Ezelî'den dinliyor gibi oku! Yani Sana söylediği şeyleri, emri tekrar ediyor mahiyetinde dön Allah'a karşı tekrar et ve öyle oku!"
İşte bu mânâda Türk insanı Kur'ân okumamaktadır. Şimdilerde bir mânâda hecelenen ve gittikçe de büyüyen, gelişen, kemmî gelişmesine muhâzî (paralel) olarak, keyfiyet açısından da ona daha derince yaklaşan, dahası onu okurken gözleri yaşaran, yüreği ürperen kutlu bir nesil, bizler gibi kadirbilmezlerin yerini alıp ona sahip çıkacağına ümidim tamdır.
Bunu dün de söyledim, bugün de söylüyorum.. ve bir gün gerçekleri anlatacak vaizi bulduğum zaman, dizinin dibine oturup, hakikatleri ondan dinleyeceğime defaatle sizin huzurunuzda söz verdim. Öylelerini bulacağımız ana kadar da siz, ben ve emsalim nâdânları dinlemeye mahkûmsunuz; ihtimal daha bir süre bu böyle devam edecek.
Bir kere daha arz etmeliyim ki, Kur'ân, dikkatle muhtevasına inilerek ve Allah kelâmı olduğu şuuruyla, tadı dudağımızda bir burukluk, içimizde bir ürperti hâsıl edecek şekilde okunmalıdır. Muhbir-i Sadık, "Kur'ân hüzünle inmiştir, onu hüzünle okuyun." buyurmaktadır.
Kur'ân, dertli insanın veya çölde yalnız yürüyen sahipsiz birinin, Rabbine teveccüh ve O'na iç dökmesinin nağmeleridir. Dertli gönüllere enîs (dost) olsun diye gönderilen bu kitap, hüzünle inmiştir ve onu hüzünle okumak gerekir. Ne var ki, bu da vicdanların duymasına vâbeste bir hâldir. Ölmüş gönüllerin bundan anlayacağı bir mânâ yoktur. Allah Resûlü bu hakikati bir kadem daha ileriye götürerek şöyle buyururlar: "Kur'ân okurken ağlayın. Ağlayamıyorsanız, kendinizi ağlamaya zorlayın." Belki bir gün hakikaten ağlayacaksınız.

Rabbim, Kur'ân'a karşı sinelerimizi saygıyla mamur kılsın.

Amin...

fark etmeli insan!..

2008-10-09T10:00:00.000+03:00

Farkı fark etmeli, fark ettiğini de fark ettirmemeli bazen...

Bir damlacık sudan nasıl yaratıldığını fark etmeli.

Anne karnına sığarken dünyaya neden sığmadığını ve en sonunda bir metre karelik yere nasıl sığmak zorunda kalacağını fark etmeli.
Şu çok geniş görünen dünyanın, ahirete nispetle anne karnı gibi olduğunu fark etmeli.

Henüz bebekken 'Dünya benim!' dercesine avuçlarının sımsıkı k apalı olduğunu,ölürken de aynı avuçların 'her şeyi bırakıp gidiyorum işte!' dercesine apaçık kaldığını fark etmeli.
Ve kefenin cebinin bulunmadığını fark etmeli.

Baskın yeteneğini fark etmeli sonra.

Azraillin her an sürpriz yapabileceğini,nasıl yaşarsa öyle öleceğini fark etmeli insan
Hayvanl arın yolda , kaldırımda , çöplükte ama kendisinin güzel hazırlanmış mükellef bir sofrada yemek yediğini fark etmeli.
Yaratılmışların en güzeli oldu ğunu fark etmeli ve ona göre yaşamalı.

Gülün hemen dibindeki dikeni dikenin hemen yanı başındaki gülü fark etmeli.

Evinde kedi,köpek beslediği halde çocuk sahibi olmaktan korkmanın mantıksızlığını fark etmeli.

Eşine 'seni çok seviyorum!' demenin mutluluk yolundaki müthiş gücünü fark etmeli.

Dolabında asılı 25 gömleğinin sadece üçünü giydiğini ama arka sokaktaki komşusunun o beğenilmeyen gömleklere muhtaç olduğunu fark etmeli.

Zenginliğin ve bereketin sofradayken önünde biriken ekmek kırıntılarını yemekte gizlendiğini fark etmeli.
Annesinden doğarken tertemiz teslim aldığı gırtlağını ve aşırı beslenme yüzünden sarkan göbeğini fark etmeli, fark etmeliyiz çok geç olmadan.....
Ömür dediğin üç gündür,dün geldi geçti yarın meçhuldür... O halde ömür dediğin bir gündür,o da bugündür....

(Can Yücel)

5 YASINDAKI BIR KIZ COCUGUNUN RAMAZAN GUNLUGU...

2008-10-07T10:00:00.002+03:00

Ramazan 1: Bu gün evde bir acaiplik var.Herkes sessizce işine okuluna gidiyor.Annem 'Zeynep hadi sana kahvaltı hazırlayalım' dedi.Kimse yemek yemiyor, su içmiyor.Ablam bile!

Ramazan 5: Önce diyet yaptıklarını sanmıştım.İzledim hepsini.Akşama doğru hepsi sessizleşiyor.Sofrayı hazırlayıp ezanı bekliyorlar.Onları böyle seyretmek, öyle hoş ki.Başka zaman, susmak bilmeyen ablamın bu hali içten içe güldürüyor beni.Ama gülmeye cesaretim yok.

Ramazan 9: 'Niye böyle yapıyorlar?' Ablama sordum, 'Büyüyünce anlarsın..' dedi.Zaten başka ne der ki! Anneme sordum, Ramazan dedi.Babama sordum, Oruç dedi.

Ramazan 11: Bu Ramazan ve Oruç isimli iki kişi, bizimkilere yeme-içme yasağı koymuş demek.Arkadaşım Fatıma'ya sordum.Onun ailesine gündüzleri yemek yemiyor su içmiyormuş.

Ramazan 14: Kaşık çatal sesleri, konuşmalar duydum.Uyandım.Babama haber vermeye koştum, yatağında yok!Çaresiz, huysuz ablamın odasına koştum.O da yok!Korkmadım, Ben bu hırsızların hakkından gelirim!' dedim.Aldım elime paspasın sapını, aniden açtım mutfak kapısını.Sopamı havaya kaldırdım öylece kaldım oracıkta.Bizimkiler yemek yiyorlar!Vay uyanıklar.Gündüz Oruç ile Ramazan'dan korkup gece yiyorlar.Birde üstüme gülüyorlar! Korkaklar.

Ramazan 17: Önceleri, Oruç ile Ramazan'ı bulup şikayet etmeyi düşündüm.Fakat ablamın yemek yemedikçe pamuk gibi yumuşadığını fark ettim. Babam ile Annem de artık tartışmıyorlar.O zaman devam.Belli ki Oruç ve Ramazan iyi kalpli iki amca.

Ramazan 19: Her gün bize beyaz başörtülü teyzeler geliyor.Oturup birlikte Kur'an okuyorlar.Her zaman ki gibi mobilyadan, gelinden, kaynanadan, konuşmuyorlar.Ellerini açıp herkese dua ediyorlar.Sevim teyze de başını örtmüş.Çok da yakışmış :)

Ramazan 22: Her şey aynen devam ediyor.Televizyonlar bile uslu uslu konuşuyor.Hepsi akşam ezan okuyor.İftar iftar deyip bütün şehir birden yemeğe başlıyor. Ne hoş.

Ramazan 24: Oruç'u merak ediyorum.Geçen gün Ayşe teyzem Annemle konuşuyorlardı.Şöyle şöyle yaparsam Oruç bozulur mu?Yok böyle olursa Oruç kaçar mı?Demek ki Oruç, çok duygulu birisi.İnsanlar kötü bir şey yapınca bozuluyor.Kötülüğü gördüğü yerden

Ramazan 25: Bu günlerde herkes Kadir gecesinden bahsediyor.Şimdiye kadar gecesi olan bir adam göremedim.Bu Kadir de kim?Bin aydan hayırlı gecesi varmış.O gece uyumamak, namaz kılmak, Kur'an okumak önemliymiş.

Ramazan 26: İftarı çok sevdim.Akşam yemek yemeye İftar diyorlar.Gece yemek yemenin adı da Sahur.İftar sonrası eğlenceler oluyor.Babam camilere götürüyor bizi.Herkes sokaklarda, camide, neşe içinde.

Ramazan 28: Merak içinde beklerken uyuyakaldım.Kadir, gecesiyle beraber gelmiş gitmiş.Ben göremedim.Anlayamıyorum.Bu yüzden ağabeyimi çok özlüyorum.Ablama soru sormaya kalksam, bana doya doya gülüyor.Sonra da arkadaşlarına anlatıyor, birlikte gülüyorlar.Sinir oluyorum. Abim uzak bir şehirde üniversitede okuyor.'Abim ne zaman geliyor?' diye aneme soruyorum.'Bayram gelsin, o da gelecek' diyor.Oruç, Ramazan, gece gelen Kadir'den sonra şimdide Bayram!..Soramıyorum 'Bayram kim?' diye.Neden o gelmeden abim gelemiyor?Belki de abimin arkadaşıdır.Çok özledim abimi.Bayram'ı da alsın gelsin tanışalım.

Ramazan 29: ArefeSonunda bir hanım ismi duydum.Arife diyemiyorlar mı ne?Arefe diyorlar.Niye Arefe?'Arife' olması gerekmiyor mu?Yengemin adı gibi yani...'Arefe geliyor, daha temizliği bitirmedik.' diyor Annem.Demek ki Arife teyze çok titiz. İyice telaşlandılar.Bir Bayram diyorlar, bir Arefe, harıl harıl çalışıyorlar.Temizlik yapılıyor.Yemekler hazırlanıyor.Anneme 'Bayram ne zaman gelecek?' dedim, 'Arefe'den sonra' dedi.Demek ki Bayram ile Arefe evli değil.Akraba da değil. Kafam karma karışık.Salih abim bi gelse de her şeyi bana anlatsa.

Ve Bayram geldi. Sabah kalktığımda, herkesi kahvaltıda yakaladım!.Oruç öldü heralde diye düşündüm. Abim gece gelmiş. Sevinçten haykırdım. Çok özlemişiz birbirimizi. Bütün olanı biteni bir güzel anlattım Abime. Yüzüme bakarken, bana tebessüm ettiğini gördüm.Ablama sormamakla ne iyi ettiğimi anladım.Abimin tebessüm ettiği yerde, Ablam kahkaha atar.Abime küser gibi yaptım, hemen gönlümü aldı.Bana her şeyi baştan anlattı, bu sefer de ben gülmeye başladım.

*** Abimden söz aldım.Kimseye anlatmayacak, konuştuklarımızı yazmak için izin istedi.Ben de verdim..Ramazan günlüğü işte böyle ortaya çıktı.Abim buna bir de isim buldu: 5 Yaş Sendromu.Sendromu anlamadım.Ama olsun, Abime güveniyorum.Gerçi Ablam'a göre 4 yaşındayım.Annem 5 yaşında olduğumu söylüyor.Babam daha 4 yaşından gün almadı diyor.Abim bu konu beni aşar diyor.

Bayramı çok sevdim.Ama Ablam tekrar o sinirli haline dönecek diye, Ramazanın gidişine çok üzüldüm.
Bizim için her gün Ramazan olsa!.. Ne iyi olur..

Manevi Heyecana Devam! Vira Bismillah...

2008-10-06T16:17:00.004+03:00

Selamunaleyküm efendim.

Hem bir hatırlatma,

Hem bir site tavsiyesidir bu yazı.

Hatırlatma resimde saklı :)) resme "Tık"layıveren bakem :)

Site de bu yazı da saklı, bir "tık" da buraya : http://www.siyahnur.com/

Selam ve DUA ile...

...

2008-10-06T11:53:00.001+03:00

BİRBİRİMİZE SAHİP ÇIKIYORUZ

:)

2008-09-30T07:00:00.002+03:00

içindeki çocuğun ve dışındaki çocukların elinden tut bayramda.. masumiyetini düştüğü yerden kaldırır bayramda.

unuttuğun yakınlıkların elinden tutup kalbinin evine götür bayramda.

boncuk boncuk sevinçlerini dağıldığı yerden toplayıp gönlüne kolye eyle bayramda..

Senai DEMİRCİ

* Bayramınız kutlu ve mutlu olsun *

Kucak dolusu sevgiler ve selamlar ..

Dilekçe...

2008-09-29T10:00:00.000+03:00

'Birkaç yıl önce, bağlı bulunduğumuz Genel Müdürlük; Dört arkadaşımla birlikte, beni bir ilimizde, memur statüsünde işçi almak üzere görevlendirmişti. Sözünü ettiğim ilde on personel alacaktık ve bunlar ilmüdürlüğü bünyesinde görevlendirilecekti.
Biz beş arkadaş birleşerek, sözünü ettiğim ile gittik. Önceden ayrılan bir misafirhaneye indik. İle gelişimizi kimsenin duymasını istemiyorduk. Beşimizin de kanaati oydu ki, hak edeni kazandıralım, siyasi ve diğer baskılara boyun eğmeyelim. Biliyorduk ki, katılım yoğun olacak ve herkes bir referansla bizi rahatsız edecekti, çünkü Türkiye'nin gerçeği buydu.
Bunun için çok dikkatli davranıyorduk. İle ikindi vakti gittik. İkindi namazını kılmak için tarihi bir cami olup olmadığını sorduk. Biliyorduk ki bu ilimiz cami bakımından biraz fakirdi.Tarihi bir cami olduğunu söylediler. Beş arkadaş, arabamıza atlayarak oraya gittik. Kimse bizi tanımıyor, zaten cami de şehrin biraz dışında. İkindi namazı kılınmış, caminin avlusu boş. Beşimiz de şadırvana oturarak abdest almaya başladık. Ayakkabılarımı çıkarıp çoraplarımı da sıyırmaya başlamıştım ki, ayaklarımın önüne bir takunya kondu.Bu takunyaları önüme kim bıraktı diyebaşımı kaldırınca, yüzüme tebessümle bakan, yirmibeş yaşlarında bir gençle karşılaştım:

'Ben buraları bilirim, siz yabancıya benziyorsunuz; namaz kılana hizmet, Allah'ın rızasını kazandırır. Allah kabul etsin!' dedi.

Gencin tebessümü, davranışı bizi çok etkiledi. Sordum:

'Sen kimsin? Adın nedir?'

'Adım Bilâl. Bu mahallede oturuyorum.'

Bir an abdest almayı bırakarak, gençle ilgilenmeye başladım. 'Ne işle meşgulsün Bilâl?'

'Şimdilik işim yok. Ama inşallah yakında işe gireceğim.'

'Nasıl olacak o?' dedim.

Yüzüne huzurun ve mutluluğun tebessümünü kuşanarak:

'Üç gün sonra ......... Müdürlüğünde sınavla adam alınacak. Rabbim, oraya girmeyi nasip edecek inşallah' dedi.

Arkadaşlarım da abdest alırlarken, Bilâl'le aramızda geçen bu diyaloğa kulak vermişlerdi.

'Peki Bilâl, bu zamanda işe girmek zor, senin torpilin var mı? Referansın kim? İşe nasıl gireceksin?'

Bilâl'in o mütevekkil halini hiç unutamıyorum! Hepimizin üzerinde bomba tesiri oluşturacak sözü söyleyiverdi:

'Benim referansım Allah (cc)'tır; ne güzel vekildir O. Dün gece O'na dilekçemi sundum. Hiç yetimin duasını geri çevirir mi O?'

Yâ Rabbi! Ne işe tutulmuştuk! Ağlamamak için kendimi zor tutuyordum. Gözlerimin buğulandığını ona göstermemeliydim.

'Bilâl, baban yok mu?'

'Yok, ben üç yaşındayken ölmüş. Anneciğim büyüttü beni.'

Temiz bir saflık üzerindeydi. Bütün söylediklerini gönülden söylüyordu.Bu, o kadar meydanda idi ki, kalbi adeta yüzüne vurmuştu.

'Askerliğini yaptın mı?'

'Yaptım ya, hem de çavuş olarak.'

'Evli misin Bilâl?'

Bir anda gözleri yere düştü. Yine o mütevekkil hâli bütün yüzünü kaplamıştı.

'He ya, evli değil de sözlüyüm. İnşallah, işe girer girmez hemen düğünümü yapacağım!'

'Ama Bilâl, üç gün sonraki sınav için o kadar kesin konuşuyorsun ki, sanki kazanmış gibisin!'

Gözlerini ufka dikti, daldı, sustu ve biraz sonra:

'Ben Rabbimi seviyorum, inanıyorum ki O da beni seviyor. Seven sevene yardım etmez mi?'

Ona söyleyecek lâf bulamıyordum. Allah, bizi kocaman kocaman(!) müdürleri, Bilâl kuluna hizmet etmek için oraya göndermişti, adeta. Kim müdür, kim garibandı? Bilâl dilekçesini büyük makama verince, melekler harekete geçtiler, daireler, müdürler harekete geçtiler ve hep birlikte ona koşmaya başladılar; çünkü emir büyük makamdandı. Allah'a malik olan insanın mahrumiyeti söz konusu olabilir miydi? Sormaya devam ettim:

'Bari Bilâl, evlenecek kız nasıl bulabildin? Bu zamanda hem yetim, hem de işsize kim kız verir ki?'

Başını salladı ve 'doğru' diyerek ekledi:

'Zor nişanlandım ya. Allah razı olsun, kayınpederim olacak olan insan, 'Sözde Müslüman' değil, hakiki mü'min.

'Bu zamanda namazında-niyazında damat nerde bulunur, hem rızkı veren Allah'tır' dedi ve kızını bana verdi. Rabbim rızkımızı verecek inşallah.'

Bilâl lise mezunuydu. Üçyüz kişinin katıldığı yazılı sınavı başarıyla geçti. Ve bizler, önümüze sunulan -Bakanlık dahil- tüm referansları bir kenara koyarak, Bilâl'in referansını en öne koyduk. Mülakât gününe kadar bizi göremedi. Mülâkata girdiğinde karşısında bizi görünce birden şaşırdı, yüzü kızardı ve gözleri yere düştü. Sessizliği bozdum:

'Bilâl, bizi tanıdın mı?'

'Evet!'

'Peki ne diyeceksin şimdi?'

Ağlamaya başladı. Çocuk gibi ağlıyordu. İster istemez bizler de ona uyduk. Sabah makamında hıçkırıklar boğazımızda düğümlenmişti. Bilâl, ellerini kaldırdı ve dua etmeye başladı:

'Ey Rabbim, ben niyazımı Sana sunmuştum. Hâlimi Sana açmıştım. Şimdi burdaki müdürlerime karşı mahcubum. Ey Allah'ım, ben Sen'den başkasından istememeyi istedim, Sen'den, yine de öyleyim.'

Sessizlik odayı doldurmuştu.

'Ne olur bana izin verin çıkayım' dedi.

'Peki Bilâl' dedik, 'Güle güle, Allah işini, aşını, eşini mübârek kılsın!'

Allah'tan isteyenler muratlarına erdiler de gayrısından isteyenler helâk oldular. Allah dilerse bütün dünyayı Bilâllere hizmetçi yapar. Bilâl yüreğine ve saflığına ulaşmak gerek.'

dökülen süt...

2008-09-27T10:00:00.000+03:00

Çalıştığı sahada önemli buluşları olan bir araştırma görevlisi idi. Kendisiyle mülakat yapan gazeteci "sıradan bir bilimci değil de, böyle buluşlarına buluş katan bir bilim adamı olmasının sırrını" sordu.Gülerek "ben araştırıcılığa beş yaşında başladım" dedi ve anlattı:

Annem mutfakta değildi. Kendim yapabilirim sanıp, buzdolabından süt şişesini almıştım. Ama masaya ulaşamadan şişe elimden kaydı, yere düştü, kapağı fırladı ve şişedeki bütün süt yere döküldü. Mutfak zemini tam bir süt gölüne dönmüştü.Annem mutfağa gelip de manzarayı görünce bağırmadı, beni cezalandırmadı. Ders de vermedi.

"Rasim" dedi, "ne güzel bir süt gölü yapmışsın böyle. Bu kadar büyüğünü hiç görmemiştim."

"Tamam, olan olmuş. Yerleri temizlemeden önce onunla biraz oynamak ister misin?"

Gerçekten de bu süt gölündeki oyunumu hiç unutmam. Çünkü biricikti.

Beş on dakika oynadıktan sonra annem yeniden mutfağa geldi ve "eveeet" dedi, "yavrucuğum ne zaman işleri böyle karıştırsak, nihayetinde ortalığı temizleyip toparlamamız gerekir. Şimdi söyle bakalım, neyle temizlemek istersin: süngerle mi, havluyla mı, yoksa paspasla mı?" Ben süngeri seçtim. Sonra yeri beraberce temizledik.

İşimiz bitip ortalık yine tertemiz olduktan sonra annem sandalyeye oturdu, beni kucağına aldı ve ellerimi tutup "biliyorsun başarısız bir deney yaşadık. Şimdi bu iki minik el ile süt şişesi nasıl taşınır, onu öğrenelim" dedi, süt şişesini aldı, içini suyla doldurdu, balkona çıktık ve bana onu dökmeden nasıl taşıyabileceğimi gösterdi. Şişenin boğazından, ağzındaki dudak halkasının hemen altından iki elimle kavrayınca -işte- şişeyi düşürmeden taşıyabiliyordum.

Ne güzel bir dersti...

Annemle yaşadığımız bu olay ve benzerleri, bana daha çocuk yaşta hata yapmaktan korkmamayı, çünkü yaptığımız hataların bile bize yeni birşeyler öğrenebilme fırsatı verdiğini göstermişti.Meslek hayatımda yaptığım da bundan farklı bir şey değil. Bilgilerimi kullanıp korkmadan deniyorum ve her başarısız deneyden yeni bir şeyler öğrenerek, bunlarla yeniden deniyorum.

Aslında hayatımızda da böyle olmalı, değil mi?

Sevap biriktirilebilir mi?

2008-09-25T10:34:00.001+03:00

Ayağımızı kaydıran tuhaf bir bahanedir. Ben sizin adınıza itiraf ediyorum. “Nasılsa çokça sevabım var, ucundan kıyısından yenirse çok şey kaybetmem herhalde…” Böylece birikmiş sevaba güvenip günahın avuçlarına bırakırız kendimizi. Peki ya sevap biriktirilebilir mi? Üste üste konulabilir mi sevaplarımız? Bir şeyi biriktirmemiz için harcadığımızın kazandığımızdan az olması gerek değil mi? Bir şeyi üst üste koyabilmek için elimizde kalanın elimizden çıkandan çok olması gerek değil mi? Bir iyilik edebilmemiz için bedenimiz için yapılan harcamalar, dünyamızın ayakta durması için gerekli masraflar, bizim ürettiğimiz iyilikten çok çok fazladır. Mesela, bir an sadece bir defalık “Elhamdulillah…” diyerek nefesimizle, sesimizle ürettiğimiz şükür için, yıllar yıllar öncesinden peygamberler gönderilmiş olması, onların sözünün ve sesinin yüzyıllar içinde milyonlarca güzel insanın akıl almaz çileleriyle bize ulaştırılmış olması gerekir. Ayrıca, o andaki şükrü üretebilmemiz için bize doğduğumuz (hatta doğumumuzdan da önce) andan itibaren sayısız nimet verilmesi, sevdiklerimizle ve hatıralarımızla o an’a taşınmış olmamız gerekir. O an şükrettiğimiz şeyi tadacak zevk, duygu, dil, damak, dudak, mide, göz, koklama gibi sayısız yeteneklerimizin hazır edilmesi gerekir. Ayrıca, o şükre yetecek nefeslerimiz verilirken, güneşin tepemizde duruyor, yıldızların üzerimizde bekliyor, dünyanın altımızda dönüyor olması gerekir…. Üretim hızımız tüketim hızımızdan çok çok az… Hem sonra ne kadar kaliteli ürün ortaya çıkardığımız da şüpheli. Ne kadar sahici söyledik “Elhamdülillah”ı? Anlamına kendimizi ne kadar kattık? Hem sonra, “Elhamdülillah…”diyebilenler arasında olmakla da yeni “Elhamdülillah”lar demelere borçlandığımız ortadayken, ürettiğimiz hamdleri stokladığımızı söyleyebilir miyiz? Ürettikçe daha çok hamd ham maddesini borçlanmıyor muyuz bize hamd etmeyi öğreten ve hamd edilesi nimetler veren Tedarikçimize? Üst üste koyabilmek için sevaplarımızı elimizden kalanın elimizden çıkandan fazla olması gerekiyor? Ya gıybetle yakmışsak elimizdekileri? Ya hasetle yiyip bitirmişsek depoladıklarımızı? Ya ürettiklerimizin hepsi de defolu diye pazara sürülmemişse?Nasıl olur da sevabımıza güveniriz şu halde?

Kaynak : http://www.senaidemirci.net/yazilar.php?kategori=1&makaleid=2416

Huuu Ayşe Şule Aplaaa

2008-09-23T12:12:00.003+03:00

Tatlı Kremalının Tatlı Anneciği bu ne güzel yazı böyle. Sobe sobe olalı böyle güzel yazı görmemiştir heralde. ellerine sağlık. Ve tecrübelerine :)

Yaa benim niye böyle yeteneklerim yok ki? Yazamıyorumm işte.
Ben bana ait yeteneği halâ bulmuş değilim :)))

Walla gugıl teyze bana o kediyi bulmadı. Bana acık ucundan kopye verseniz Ayşe Şule Hanımcığım. Omaz mıı? Çok merak ettim yaauww. Maauuuww. Bakınnız meraktan kedi sesleri çıkarmaya başladım ;))

Help me plizzzzzzz...

... şimdi sükût zamanı ...

2008-09-22T10:00:00.000+03:00

80'ine merdiven dayamış yaşlı baba ile onu ziyarete gelen -45 yaşında ve saygın bir işi olan- oğlu salonda oturuyorlardı. Hal-hatırdan, çoluk-çocuktan, havadan-sudan sahbet ettikten sonra oğlu susmuş, ayrılmanın sinyalini vermişti.

O anda üzerinde oturdukları sedirin yanındaki pencerenin pervazına bir karga kondu. Yaşlı baba kargaya gülümserek biraz baktıktan sonra oğluna sordu:
"Bu ne oğlum?"
Oğlu şaşkın, cevapladı:
"o bir karga baba."
Yaşlı baba kargaya biraz daha baktıktan sonra yine sordu:
"Bu ne oğlum?" Oğlu daha da şaşkın, yine cevapladı:
"Baba, o bir karga"
Karga hâlâ pervazda, komik hareketlerle başını sağa sola çeviriyor, başını yan yatırıyor, havaya bakıyor, sonra başını yine onlara çeviriyordu.
Yaşlı baba üçüncü defa sordu:
"Bu ne?"
Oğlunun şaşkınlığı sabırsızlığa dönmüştü:
"O bir karga baba, üç oldu soruyorsun. Beni işitmiyor musun?"
Yaşlı baba dördüncü defa da sorunca oğlunun sabrı taştı ve sesini yükseltti:
"Baba bunu neden yapıyorsun? Tam dört defadır onun ne olduğunu soruyorsun, sana cevap veriyorum ve sen hâlâ sormaya devam ediyorsun. Sabrımı mı deniyorsun?"

Babası -yüzünde hâlâ bir gülümseme- yerinden kalktı, içeri odaya gitti ve elinde bir defterle döndü. Bu bir hâtıra defteriydi. Oturdu, sayfalarını karıştırdı ve aradığını buldu. Sevgiyle gülümseye devam ederek sayfası açık bir vaziyette defteri oğluna uzattı ve o sayfayı okumasını söyledi.

"Bugün 3 yaşındaki minik yavrumla salondaki sedirde otururken yanıbaşımızdaki pencerenin pervazına bir karga kondu. Oğlum tam 23 defa onun ne olduğunu sordu. 23 soruşunda da ona sevgiyle sarılarak, onun bir karga olduğunu söyledim. Rahatsız olmak mı? Hayır! Onun sorusunu masumca tekrar edişi içimi sevgiyle doldurdu."

"Rabbin, sadece kendisine kulluk etmenizi, ana-babanıza iyi davranmanızı kesin olarak emretti. Eğer onlardan biri, ya da her ikisi senin yanında ihtiyarlık çağına ulaşırsa, sakın onlara "öf" bile deme; onları azarlama; onlara tatlı ve güzel söz söyle." (İsra, 23)

Esma-Ül Hüsna ile tedavi...

2008-09-20T10:00:00.000+03:00

Esma-Ül Hüsna İle Nasıl Tedavi Yapıldığına Dair Biyoloji İlminin Mucidi Dr. İbrahim Kerim Anlatıyor: Esma-ül Hüsna'nın tüm hastalıklara şifa olduğunu keşfettim. Gözümle gördüğüm, şahit olduğum bir olayı anlatayım: Bir arkadaşımın gözleri iltihaplanmış, kıpkırmızı kesilmişti. İki elini gözlerinin üstüne koyarak 'YA NUR, YA HABİR, YA VEHHAB' esma-i şeriflerini okumaya devam etti ve bir süre sonra Allah'ın lütfuyla gözleri eski haline geldi.

TEDAVİ ŞEKLİ İSE ŞÖYLEDİR: Ağrıyan yere elini koyarak Esma-ül Hüsna'yı okumaya devam etmek...

KEMİK HASTALIĞI = EL-KAVİ

DİZ HASTALIĞI = ER-RAUF

KALP HASTALIĞI = EN-NUR

KALP DAMARLARININ TIKANMASI = EL-VEHHAB

SİNİR HASTALIĞI = EL-MUĞNİ

BAŞ AĞRISI = EL-ĞANİ

GUATR = EL-CABBAR

GÖZ HASTALIĞI = EN-NUR, EL-HABİR, EL-VEHHAB

GÖZ DAMARLARININ RAHATSIZLIĞI = ER-RAUF

MİDE HASTALIĞI = ER-REZZAK

BÖBREK HASTALIĞI = EL-HAYY

BAGIRSAK HASTALIĞI = ES-SABUR

PANKREAS = EL-BARİ

ROMATİZMA = EL-MÜHEYMİN

GÖZ SİNİRLERİ = EZ-ZAHİR

TANSİYON = EL-HAFIZ

KULAK HASTALIĞI = ES-SEMİ

YAĞ BEZELERİ, ÇIBAN = EN-NAFİ

AKCİĞER HASTALIĞI = EL-CABBAR

OMURGA HASTALIĞI = EL-BEDİ

SAÇ DÖKÜLMESİ = EL-KAVİYY

KAS HASTALIĞI = ER-REZZAK

DAMAR HASTALIĞI = CELLE CELALUHU

KANSER = EL-LATİF, EL-ĞANİ, ER-RAHİM

SİNUZİT = ER-RAFİ

RAHİM HASTALIĞI = EL-HALIK

KARACİĞER RAHATSIZLIĞI = ER-REŞİD

BACAK HASTALIĞI = EL-MÜTEAL

...

2008-09-18T10:00:00.000+03:00

Ben Ilmi Acligin icerisine koydum,
Insanlar onu Toklukta ariyorlar.

Ben Zenginligi Kanaatin icerisine koydum,
Insanlar onu Dunya malinda ariyorlar.

Ben Izzeti Serefi Kullugun icerisine koydum,
Insanlar onu Makamda, Mevkide ve Umera Kapisinda ariyorlar.

Ben Lezzeti zevki ve rahati Cennetin icerisine Koydum.
Insanlar onu Dunyada Ariyorlar.

( Kutsi Hadis)

Çiçeğin peşinde...

2008-09-16T10:00:00.000+03:00

Çiçeğin peşinde

Hikaye...

Kocam bir mühendisti. Onunla sâkin tabiatını sevdiğim için evlenmiştim. Bu sâkin adamın göğsüne başımı koymak içimi nasıl da ısıtırdı… Gel gör ki iki yıl nişanlılık ve beş yıl evlilikten sonra bu sâkinlik beni yormaya başlamıştı. Eşimin -bir zamanlar çok sevdiğim- bu özelliği artık beni huzursuz ediyordu. İş ilişkiye gelince oldukça içli, hattâ aşırı hassas bir kadınım. Romantik anlara, küçük bir çocuğun şekere düşkünlüğü gibi can atıyorum. Oysa kocamın sakinliği, başka bir deyişle vurdum duymazlığı, evliliğimize romantizm katmaması beni aşktan almış, uzaklaştırmıştı.

Sonunda kararımı ona da açıkladım: boşanmak istiyordum. Şaşkınlıktan gözleri açılarak 'niye?' diye sordu. 'Gerçekten belli bir sebebi yok' dedim, 'sadece yoruldum.' Bütün gece ağzını bıçak açmadı. Düşünüyordu. Bu hâli ise hayal kırıklığımı daha da artırmaktan başka bir işe yaramıyordu: işte, sıkıntısını dışarı vurmaktan bile aciz bir adamla evliydim. Ondan ne bekleyebilirdim ki!

Sonunda sordu: 'seni caydırmak için ne yapabilirim?'Demek ki söyledikleri doğruydu: insanların mizacı asla değiştirilemiyordu. Son inanç kırıntılarım da kaybolmuştu. 'İşte mesele tam da bu' dedim. 'Sorunun cevabını kendin bulup kalbimi ikna edebilirsen kararımdan vazgeçebilirim.' 'Diyelim dağın tepesinde bir uçurum kenarında bir çiçek var. O çiçeği benim için koparmak, düşüp vücudunun bütün kemiklerinin kırılmasına, hattâ ölümüne mâl'olacak. Bunu benim için yapar mısın?' Yüzümü dikkatle inceledi ve 'Sana bunun cevabını yarın vereceğim' dedi. Bu cevapla son ümidim de yok olmuştu. Ertesi sabah uyandığımda evde yoktu. Boş bir süt şişesini mutfak masasının üzerine koymuş, altına da bir not bırakmıştı. 'Sevgilim' diye başlıyordu, 'O çiçeği senin için koparmazdım' Kalbim yine kırılmıştı. Okumaya devam ettim. 'Çünkü her zaman yaptığın gibi bilgisayarın altını üstüne getirip çökerttikten sonra monitörün önünde ağladığında, onu tekrar düzeltebilmem için ellerime ihtiyacım var.' 'Anahtarları her zaman evde unuttuğunu bildiğimden, senden önce eve varabilmem üzere koşmam gerektiğinden bacaklarıma ihtiyacım var.' 'Arabayı kullanmayı çok sevdiğin halde şehirde hep yolu kaybettiğinden, yolu gösterebilmem için gözlerime ihtiyacım var.' 'ın her ayki ziyaretinde sebep olduğu, karnındaki krampları rahatlatabilmem için avuçlarıma ihtiyacım var.' 'Evde oturmayı sevdiğinden, içe kapanıklığını dağıtmak, can sıkıntını hafifletmek üzere sana şakalar yapabilmem, hikâyeler anlatabilmem için ağzıma ihtiyacım var.' 'Sabahtan akşama kadar bilgisayara bakmaktan gözlerinin bozulması kaçınılmaz olduğundan, yaşlandığımızda tırnaklarını kesebilmem, saçlarında -görülmesini istemediğin- beyaz telleri ayıklayabilme merdivenlerden aşağı inerken elini tutabilmem, çiçeklerin renginin - gençliğinde senin yüzünün rengi gibi olduğunu söyleyebilmem için gözlerime ihtiyacım var.' 'Ama seni benden daha fazla seven biri varsa, evet o uçuruma gidip, o çiçeği senin için koparırım bir tanem.' Baktım, mektuptaki yazının mürekkepleri yer yer dağılıyordu. Göz yaşlarım mektuba düşüyordu. 'Mektubu okuduysan ve kalbin ikna olduysa lüften kapıyı aç canım. Çok sevdiğin susamlı ekmek ve taze sütle kapıda bekliyorum.' Koşarak kapıyı açtım. Endişeli bir yüzle ve ellerinde sıkıca tuttuğu susamlı ekmek ve sütle kapının önündeydi. Artık çok iyi biliyordum: beni ondan daha çok kimse sevemezdi. O çiçeği uçurumun kenarında bırakmaya karar verdim.

Bu gerçek aşktı. İlk yıllardaki heyecanlar içinde görmeye alıştığımız aşkın, seneler sonra o heyecanlar kaybolup gittiğinde, huzur ve durgunluk içinde de hep var olmaya devam ettiğini göremeyebiliyoruz.

Oysa aşk hep vardır. Belki artık heyecansız, belki artık romantik değil... Belki sıkıcı, tekdüze, hatta belki yüzsüz... Ama hep oralarda bir yerdedir. Çiçekler ve romantik dakikalar ilişkinin başlaması için elbette gereklidir. Bir zaman sonra bunlar gitse de gerçek aşkın sütunu ebedi kalır.

Hayat tam da böyle bir şeydir.

Bir ceninin hatıra defteri...

2008-09-14T10:00:00.000+03:00

Gözlerim yoktu, gözlerimin olmadığını bir Sen gördün. Görmüyorum. Görme isteğime bile körüm. Görmek istediğimi bilmiyorum. Gözlerim yok. Ne renklerden haberim var, ne şekilleri tahmin edebilirim.
Sen bana gözlerimi verdin. Görmek istediklerimi de Sen verdin.Görme isteğimi gördün. Ben görmek istiyor bile değilken, beni gördün. Gözümün göreceklerini gördün. Gözümü verdin, gözümün göreceklerini verdin. Işığı ve gölgeyi, her şeyi, her şekli, her rengi...
Sen gördün, Sen verdin.
Elim yoktu, Sen elimden tuttun.
Elimden tutan yok.
Tutunacak bir dal da bilmem. Ellerim yok.
Ne avucumda avunacak bir şeyim, ne elde tutmak istediğim.Yok.
Sen bana el verdin. Beni elimden tuttun. Elimden tutacak ana baba verdin. Elde edeceklerimi Sen hazır ettin. Herşey Senin 'kudret eli'ne tutundu. Ben, ellerim ve elde edeceklerim, öylece ele avuca geldi.
Sağırdım, bana Sen kulak verdin.
Bir haber yok, kötüsü bile. Sesler uzak, müzik yabancı, ahenk dargın.
İşitemiyorum. Kulaklarım yok. Bana Sen kulak verdin. Kulaklarım oldu. Dalgaların sesini işiten, mahrem fısıltılardan haberli kulaklarım oldu.
Kuru yaprağın dalından düşüşünü duyan, rüzgârın ıslığına ritim veren, yağmurun yağışına ahenk katan, her notada ruhuma yeniden üfleyen Sen'sin.
Bana kulak verdin. Herşeyi, her an işiten Sen.
Ben kulak sahibi değilken, işitmek istediklerini işittin.
Ben müzikten bilmezken, ben rüzgârın ve denizin sesini işitmezken, ben annemin sesini tanımazken, ben sağır iken, beni Sen işittin, arzularıma Sen kulak verdin, iç çekişlerimi Sen duydun.
Beni işittin, işitmek istediklerime Sen ses verdin.
Beni işitir eyledin.
Dilim dönmüyordu, Sen bana söz verdin.
Dilim dönmüyor. Sesim çıkmıyor. Dudaklarım suskun. Konuşma yok, bir hece bile. Damaklarıma hiç değmedi dilim. Her dudak arasını gül bahçesine çeviren o ince çizgi, bir tebessüm yok, tebessüm eden de yok.
Öpecek yok beni. Ve öpemem de.
Daha dudağım dudağıma değmedi. "Ağzı var dili yok" bile değilim. Dilim yok, ağzım da, damaklarım da, dudaklarım da... Lezzetleri bilmiyorum. Dilimi tuza bandırmadım daha. Damağımda şeker tadı hiç gezinmedi. Dudaklarıma pınar suyu değmedi.
Ve Sen bana damak verdin. Dudak verdin. Dil verdin. Söz verdin. Dudağıma gökten soğuk sular değdireceğine, damağıma lezzetler ihsan edeceğine, dilime şiirler dolayacağına söz verdin.
Ve söz verdin ağzıma.
Kur'ân'la Konuşan Sen.
Taşları, dağları, denizleri konuşur eyleyen
Sen dilime kelam verdin.
Söz verdin ağzıma.
Sözden anlayan dostlar verdin.
Ben tebessümden habersizken, ben gülmeyi bilmezken, bana rahmetinle Sen tebessüm ettin. İki dudak verdin, bir dil. Cümle dudakları gül eyledin. Gülücükler verdin.
Güller verdin.
Ayaklarım yoktu, beni varlığa Sen yürüttün. Çıkış yok. Yollar kapalı. Ne dağlar, ne vadiler yürünesi değil. İki ayağım çukurda, yokluk çukurunda. Adım atacak yer yok. Ayaklarım yok, güzel ayakkabılarım da. Çiçekli çoraplarım, yeni örülü patilerim kayıp. Coşkuyla koşacak kimsem yokken, ağır ağır yürüyeceğim yolları bilmezken, Sen beni bilinmez yollardan geçirdin.
Ayaklar verdin. Yokluktan varlığa yürüttün bedenimi. Hiç yoktan ayağa kaldırdın beni. Yol verdin.
Ve çiçekli çoraplar ve güzel ayakkabılar verdin. Ayaklarımı verdiğin gibi, yürünesi yolları, dağları, denizleri ve vadileri ayaklarımın altına serdin.
Gelmeye yüzüm yoktu, Sen bana yüz verdin.
Beni tanımıyordu annem babam bile.
Varlığımdan bile haberli değillerdi.
Ben de bilmiyorum var olduğumu.
Var olma arzumun bile farkında değilim. İnsan olduğumu da bilmem. "Anılmaya değer bir şey" değilim. Kimse saymıyor beni.
Adım yok, adam yerine koyulmuyorum.
Yüzüm yok. Çatık bir kaşım, gamzeli bakışlarım yok. Saçlarım, kirpiklerim yok. Kaşlarım kirli bile değil; yok. Yüzüme çamur bulaşmamış, çünkü yok. Şekilsiz, biçimsiz, kaba, belirsiz ve korkunç görünüyorum. Böyle görseydi beni annem, belki yüz vermezdi bana. Yüzüme bakamazdı.
Yüzüme bir Sen baktın. Bana Sen yüz verdin. Yokluğun kirli, çirkin maskesini yüzümden indirdin. Rahman suretini indirdin yüzüme. Annemin gözlerine değesi, "bebek yüzlü" tenler giydirdin ete kemiğe. Kirpiklerimin ucuna gamzeli bakışlar düşürdün. Ve yanaklarıma gülücükler saldın. Saçlarımı verdin, "zülf-ü yâr" olası çizgiler çizerek, kaşlarımı eğri kıldın yay gibi, bakışlarıma nur verdin ay gibi. Karşısına vurulası aşıklar koydun. Güneşi göz ucuma Sen getirdin.
Bilmezdiler oysa varlığımı.
Tanımazdılar beni.
Sen yüz vermesen, yüzümü kalplerine âşina eylemesen, yüz süremezdim annemin yüzüne.
Hayatı yitirdiğimde de, bana yeniden hayat verecek Sensin.
Bir gün toprağa yüz sürdüğümde de, tanımayacaklar yine. Yüzüme bakamayacaklar.
Varlığımı belki hesaba katmayacaklar.
Taşlara kazıyacaklar adımı en fazla.
Unutmamak için.
Ama beni hiç unutmayacaksın Sen.
Beni bilecek, beni tanıyacak, benim hatırımı Sen soracaksın.
Gözümü ve gördüklerimi gören, elimi ve elimdekileri tutan, dilimi ve dilimdekileri konuşturan, dudağıma tebessümden güller koyan, ayaklarımı yokluktan varlığa ulaştıran, var olmaya yüzüm yokken bana yüz veren Sen; çürümüş kemiklerimi, toprağa düşmüş ellerimi, karanlığa akmış gözlerimi, erimiş dudaklarımı, yokluğa kaymış ayaklarımı, işitmez olmuş kulaklarımı, yitik tebessümümü, unutulmuş yüzümü,
Verir de yine Sen verirsin elbet.
Yine, yeni, yeniden diriltirsin beni.
Ey Hayatı Veren ve Ey Hayatın Sahibi.

* http://www.zaman.com.tr/anasayfa.do sitesinden alıntı.

Cumanız mübarek olsun efendim :)

2008-09-12T17:24:00.001+03:00

Ana Kuzusu

Cuma namazındaydık. Sağ tarafımda yaşlı bir adam, onun sağında ise tek kişilik boş yer vardı. Yaşlı adam, farza kalkarken arkaya döndü ve boşluğun gerisinde duran 14-15 yaşlarındaki gence:
- Saf'ı doldur evlat, dedi. Gel yanıma.
Çocuk, mahcup bir ifâdeyle:
- Mümkünse burada kılmak istiyorum, diye kekeledi. Oraya başkası geçebilir.
Yaşlı adam, çocuğun üzerinde bulunduğu uzun tüylü yeşil halıyı göstererek:
- Ne o dedi. Yoksa orası daha yumuşak diye mi gelmiyorsun?
Ve öfkeyle devam etti:
- Anne kuzusu, ne olacak...
Namaz bittiğinde, yaşlı adamın Cuma'sını tebrik ettim. Arkadaki genç de gelerek onun elini öptü. Adam, söylediklerine çoktan pişman olmuştu. Delikanlının nurlu yanaklarını okşarken:
- Sana 'anne kuzusu' dediğim için kusura bakma yavrum, dedi. Bir anda ağzımdan kaçtı işte...
Çocuğun gözleri dolu doluydu. Başını yere eğerken:
- Bu söylediklerinizde haklısınız efendim, dedi. Üzerinde namaz kılmak için ısrar ettiğim halı, vefât ettiğinde annemin tabutuna örtülmüştü. Orada secdeye kapandığımda, sanki beni kucaklamış gibi oluyor da...

Cüneyd Suâvi (Hayatın İçinden)

Su çekildi, göründü sanki zamanın dibi. Korkuyorum, bu akşam kıyamet varmış gibi... NFK

2008-09-09T17:53:00.000+03:00

Ahireti Hatırlatan Dostlarım

Gelişinizi fark ettiğim ilk gün sizinle tanışacaktım. Fakat hayatın debdebeli akışında bu mümkün olmadı. Aynaya her baktığımda sizinle karşılaşıyordum... Fakat ciddi ve vakur tavırlarınız beni biraz ürkütmüştü. Benim dünyayı idrakim çok farklıydı.

Ben gençlik hevesatının tesiriyle bu âlemde ebedî kalacakmış gibi hayaller kuruyor ve tûl-i emel peşinde koşuyordum. Siz her hâlinizle bu dünyanın fânîliğinden, insanın bu dünyadaki ömrünün bir seyyahın ağaç gölgesinde belli bir süre dinlenmesinden ibaret olduğundan ve bu dünyadaki bütün işlerimizin öbür âlemdeki ebedî hayatı kazanmaya yönelik olması gerektiğinden bahsediyordunuz.
Bu ifadeler nefsime çok ağır gelmekte ve size kulak verdikçe eğlenceli hayatımın tadı kaçmaktaydı. Sizinle ne zaman karşılaşsam, hep aceleci tavırlar sergiler, sizden yüz çevirir ve bir türlü konuşma cesareti bulamazdım. Çünkü hakikatle yüz yüze gelmekten korkardım.

Bugün sizinle uzun uzun konuşmak istiyorum. Geçenlerde başıma gelen hiç beklemediğim bir hâdise beni konuşmaya mecbur etti.
Her zamanki gibi belediye otobüsüne binmiştim. Orta kapının hemen yanında ayakta duruyordum. Yakınımdaki koltukta oturan on üç-on dört yaşlarındaki temiz yüzlü bir talebenin "Amca, buyurun!" demesiyle kendime geldim ve arkama baktım. Ayakta duran birkaç kişi vardı ve onlar da arka taraftaydılar. Talebeyle göz göze geldik. Ayaktaydı ve oturmam için eliyle bana işaret ediyordu. Teşekkür ederek onu tekrar koltuğuna oturttum. Fakat onun bu davranışı beni derin bir düşünceye sevk etti.

Akşama kadar "Ne zaman amca oldum ki? Zaman gerçekten çok mu çabuk geçiyor da ben fark etmiyorum." gibi pek çok fikir zihnimi alt üst etti. En sonunda, "Bir çocuğun sözüne bu kadar kafa yorarsam vay hâlime!" deyip mevzuu kapattım. Aynı günün akşamı yıllardır müdavimi olduğum berbere gittim. Eski müşteri olduğum için birbirimize ismen hitap ediyorduk. Saçlarıma birkaç makas attıktan sonra, "Epeydir söylemedim; ama ağartmışsın saçları!" deyince yüzümde memnuniyetsiz bir ifade belirdi.

İşin doğrusu; bu, nefsime ağır geldi. Gözünün ucuyla yüzümün aynadaki aksini gören berber, bu sözden hoşlanmadığımı hissettiğinden olacak ki, tıraş bitene kadar gönlümü almak için epeyce dil döktü.

O akşam eve dönünce fotoğraf albümüne baştan sona kadar birkaç defa baktım. Albümde bir yaşındaki siyah-beyaz fotoğrafımdan geçen yıl gittiğimiz gezi fotoğraflarına kadar yüzlerce 'ben' ile karşılaştım. Kırk yıllık ömrümden çeşitli manzaralar ve beni bile şaşırtan değişiklikler, silkelenip kendime gelmem için yüzüme indirilmiş birer tokat gibi geldi.

Artık hayallerle yaşamak yerine, hakikatleri kabullenmek zamanıydı. Ama bu kolay olmadı. Çünkü yaşlanmak bir hakikatti ve siz bunu anlatıyordunuz; ama bu bana ağır geliyordu. Fakat zamanla çevremdekilerin davranışlarının değişmesi ve beni dünyanın câzibedâr güzelliklerine davetlerin azalması, ömür sermayemin azaldığını gösteriyordu.

Sizleri her görüşümde Hz. Ömer'in (ra) kendisine ölümü hatırlatması için para karşılığında tuttuğu adam aklıma geliyor. Adaletiyle temayüz etmiş Halife Hz. Ömer, bir gün aynanın karşısına geçip de ak saçlarını görünce, "Artık sana gerek kalmadı." diyerek tuttuğu adamı göndermiş.

Sizi zamanla sevdim. Artık, her gün bana anlattığınız hakikatlere uygun davranmaya çalışıyorum. Hayatın fânîliğini, bu dünyada hiçbir şeye mâlik olmadığımı şimdi daha iyi anlıyorum. Bana ölümü hatırlatan vesilelerden biri olarak sizleri yaratan Rabb'ime şükrediyorum.

Hoş geldiniz. Safalar getirdiniz. Her gün sizinle hasbihal etmek isterim kıymetli dostlarım:
Sizler benim ak saçlarım, âhireti hatırlatan arkadaşlarım... Başımın üstünde yeriniz var!

bir tatlı iklimin eşiğinden girdik içeriye, vira Bismillah...

2008-09-04T10:48:00.002+03:00

Ramazan'da bire yedi yuz ve daha fazlasi var...

Her ay ozel ve guzeldir. Ancak Ramazan ayi baska. Her ayda oruc tutulursa kabul edilir. Ancak Ramazan ayi baska. Her ayda zekât verilirse makbule gecer. Ancak Ramazan ayi baska...

Evet, Ramazan ayi baskadir. Cunku diger aylardaki iyilik ve ibadetlere bire on, belki bire yuz sevap soz konusu olabilir. Ancak Ramazan ayi oyle degildir. Onda bire yedi yuz ve daha fazlasindan baslar sevaplar. Bunun icindir ki, zekâtlar da, fitreler de, diger butun iyilikler ve nafile ibadetler de bu ayda daha cok yerini bulur, diger aylardan farkli bir yardimlasma saganagi gorulur. Muminlerde uhrevî duygular bu ayda ve bugunlerde cosar, dunyanin faniligi, ahiretin bakiligi bu ayda daha cok dusunulur, daha suurlu sekilde dini hayat yasanir. Boyle kutsî gunlerde âhiret istikbalini dusunen insanlar, oraya gitmeden daha cok tedbir alir, daha fazla hazirlik yaparlar... Ta ki, varinca orasini harap gormesin, mamur bulsunlar...
Nitekim sahabeden biri Resûl-i Ekrem Efendimiz (sallallahu aleyhi ve sellem)'e gelip sorar:

- Yâ Resûlullah! Nedense olumden hep urkuyor, ahirete ciddî bir meyil duyamiyorum! der. Soyle aciklamada bulunur Allah Resûlu Efendimiz:

- Malin ve maddi imkanin varsa onlardan âhiret icin harcama yap! Goreceksin ki, oraya ilgi duyacak, meyil hissedeceksin. Cunku insan, malinin bulundugu yerden ayrilmak istemez. Senin malin ise hep buradadir. Oraya hic gondermemissin! Gonder de bak, gonlun oraya nasil meylediyor, gor!..

Bundan dolayidir ki, Suleyman bin Abdulmelik:

- Ahirete hic meyil duymuyorum, acep nedendir? diye soran bir ehli dunyaya soyle cevap vermistir:

- Hep dunyamizi imar ediyoruz, âhiretimizi ise harap birakiyoruz da ondan. Insan mamur ettigi yerde kalmayi ister, harap biraktigi yere gitmeyi arzulamaz!

Su halde, kendimizi kontrol etmek kendi elimizdedir. Sayet âhirete icimizde bir meyil duyamiyorsak, bunun mânâsi aciktir. Malimizi hep buraya yigiyor, oraya bir sey gonderemiyoruz. Burasi mamur, orasi harap duruyor. Insan ise harap ettigi yere gitmeyi istemez, imar ettigi yerde kalmayi arzular.

Oyle ise malimizi ve amelimizi onceden oraya, oylesine gondermeliyiz ki, icimizdeki meyil oraya kaymali, oradaki malimizin ve amelimizin yanina gitme hissini duymaliyiz!.. Maneviyat buyuklerinden Sehl bin Abdullah'a birileri itiraz mahiyetinde derler ki:

- Sen elinde avucunda ne varsa hep Islâm'a hizmet icin harciyor, geride bir sey birakmiyorsun. Halbuki sen yasli bir adamsin. Bunlara ihtiyacin var!
Soyle cevap verir Sehl:

- Iyi ya, ben de yasliligimin geregini yapiyorum. Artik ben yola cikmis kimseyim. Akilli yolcular mallarini bulunduklari yere birakmazlar, belki gidecekleri yere gonderirler. Ben de oyle yapiyorum. Burada birakmiyor, oraya gonderiyorum. Ta ki, varinca ibadetlerimi, iyiliklerimi orada yanimda bulayim. Bana faydalari dokunsun. Bunun yanlis gorulecek nesi var? Akillilik geregidir bu.

Buyuklerin hayat anlayislarini okumak, uzerinde durup dusunmek ne guzel. Insan kendi dunyasina isaretler bulur, kendi hayatina ornekler alir... Kendi capinda, varacagi yer icin bir imar ve insa hareketine girer.

Tabii, firsatlar kacmadan, imkânlar ucmadan. Bire bin sevap kazandiran Ramazan-i Serif devresi de gecmeden!

geldimmm burdayım :)

2008-08-28T10:44:00.002+03:00

uzun bir tatil maratonunun ardından geldim.
giderken apar topar gittim,
geldim apar toparım :)

yoğun,yorucu,bir o kadar güzel bir tatildi benim ve bizim için. Elhamdülillah.

yeni evimize taşındık. Şimdi yerleşmeye çalışıyoruz :) ve alışmaya.

Çok şükür Ramazan da geldi çattı. Güzel telaşeler birbirini kovalıyor. Rabbime sonsuz şükürler olsun.

ohhh sıcak ama güzel bir gün :)

Selam olsun herkese...

...

2008-07-30T10:09:00.002+03:00

cehennem lüzumsuz değil/miş...

(bombacı canileri Kahhar'a, masumları Rahman'a havale ediyorum.)

Senai DEMİRCİ

İnsi Şeytan...

2008-07-24T15:35:00.000+03:00

bunlar küçük notlar,
paylaşılmalı,
emr-i bil maruf nehy-i anil münker değil mi asıl vazifemiz?
yerine getirilmeli...

Şeytan herkesi, herşeyi kendisine benzetmeye uğraşır...
Şeytan, hasedinden ötürü, hazımsızlığından ötürü insana karşı büyük bir nefret duyar...
Şeytan, kin ve nefreti öyle doruk noktada yaşıyor ki başka bir şeye yer kalmıyor. Tüm kötü duyguları en zirvede yaşayan, tüm iyi duygulara kapalı...
İslam a hücum eden insanlar...
Şeytan, zaaflar üzerine oyun oynar...
Hz. Adem deki boşluklar yani insandaki boşluklar. Şeytan bu boşluklardan büyük haz alır ve cirit atar bu boşluklarda. Boşluklar : hırs boşluğu, kin boşluğu, haset boşluğu...
Şeytanın talebi : Para verelim, yok diyor ne yapayım parayı! Saltanat verelim, yok diyor istemem. Ve işte asıl isteği ve şeytan bunu duyunca zil takıp oynadı diyor Hz.Mevlana. Şehevani duygular ve onları kontrol edebilme...
İsyan deryasına yelken açmışım. Geri dönmeye koymuyor beni...
İnsi şeytan; şeytan ın kölesi olmuştur. Prangalı köle...
Şeytan damarlarımızda dilediği gibi gezebilir. Dürtü. Öyleyse beyin ve kalbimize de ulaşabilir. Beyin korteksindeki dosyaları karıştırabilir. Saf düşünce dünyamızı allak bullak edebilir,ediyor. DÜRTÜ...
İnsi şeytan da şeytan ın dürtüsünü seslendiriyor, dillendiriyor. Şeytan ın borozancılığını yapıyor...
Allah ı inkâr etme, inkâr, isyan...
Baktığı halde göremiyorsa, bakar kör ise o artık şeytanın arkadaşıdır...
Herkes hata yapabilir. "Hata yapanların en hayırlısı bunu görüp tövbe edendir."...

Selam ve DUA ile...

''NIYE BEN'' DIYEN HERKES ICIN....

2008-07-23T09:32:00.002+03:00

Brenda yamaç tirmanisi yapmak isteyen genç bir kadindi. Bir güncesaretini toplayarak bir grup tirmanisina katildi. Tirmanacaklari yerevardiklarinda, neredeyse duvar gibi dik, büyük ve kayalik bir yamaç çikti karsilarina.

Tüm korkularina ragmen, Brenda azimliydi. Emniyet kemerini takti, ipiyakaladi ve kayanin dik yüzüne tirmanmaya basladi.Bir süre tirmandiktan sonra, nefeslebilecegi bir oyuk buldu.. Orada asilidururken, gruptan yukarida ipi tutan kisi dalginliga düserek ipigevsetiverdi. Aniden bosalan ip, hizla Branda nin gözüne çarparak lensinindüsmesine neden oldu.
Lens çok küçüktü ve bulunmasi neredeyse imkansizdi.

Lens yamacin ortasinda bir yerlerde kalmisti ve Brenda artik bulanikgörüyordu. Ümitsizlik içinde Brenda, lensini bulmasi için Allah'a duaedebilirdi yalnizca..
Ve içten içe düsünüp dua etmeye basladi.

"Allahim! Sen bu anda buradaki tüm daglari görürsün. Bu daglarüzerindeki her bir tasi ve yapragi bildigin gibi, benim lensiminyerini de biliyorsun. Onu bulmama yardim et."

Patikalardan yürüyerek asagi indiler. Asagi indiklerinde, tirmanmak üzereoraya dogru gelen yeni bir grup gördüler. Iclerinden biri:Aranizda lens kaybeden var mi?" diye bagirdi.

Brenda'nin sonradan ögrendigine göre, lensi bir karinca tasiyordu vekarinca yürüdükçe yavasça kayanin üzerinde hareket edip parlayan lenskizlarin dikkatini çekmisti.

Eve döndüklerinde Brenda lensini nasil bulduklarini babasinaanlatacak ve bir karikatürcü olan babasi da agiziyla lens tasiyan birkarinca resmi çizerek, karincanin üzerindeki baloncuga bunlari yazacakti:
"Allahim! Bu nesneyi neden tasidigimi bilemiyorum. Bunu yiyemem veneredeyse tasiyamayacagim kadar agir. Ama istedigin sadece bunutasimamsa, senin için tasiyacagim..."

SIKINTILARINIZDAN EN BUNALDIĞINIZ ANLARDA BİLE

"BEN BU YÜKÜ NIYE TASIYORUM?"

demeyin.....

4 kapı...

2008-07-18T15:31:00.002+03:00

Tasavvufta 4 kapi vardir:
1-Seriat Kapisi
2-Tarikat Kapisi
3-Marifet Kapisi
4-Hakikat Kapisi

Ogreti olarak bu kapilar birer birer gecilerek Hakikate ulasilir.

----------------------------------------------------------

Ogrencilerinden biri Mevlana'ya sormus
" -Efendim bu 4 kapi meselesini ben pek anlayamiyorum. Bana anlayabilecegim bir lisanla anlatir misiniz ? "
" -Simdi bak, karsi medresede dersini calisan dort kisi var ve hepsi rahlelerine egilmis. Sen git bunlarin hepsinin ensesine bir samar at, sonra gel sana anlatayim."
Ögrenci gitmis birincinin ensesine bir tokat aksetmis. Tokadi yiyen derhal ayaga kalkip arkasini
donmus ve daha kuvvetli bir tokatla Mevlana'nin ogrencisini yere yikmis. Ogrenci dayagi yemis, geri donecek ama hocasina itaat var. Yaradana guvenip ikinciye de bir tokat aksetmis. O da derhal ayaga kalkip elini kaldirmis. Tam tokadi vuracakken vazgecip yerine oturmus. Ogrenci devam etmis, ucuncuye de bir tokat atmis. Ucuncu soyle bir kafasini cevirip baktiktan sonra çalışmasına devam etmiş. Dördüncü, tokadi yemesine ragmen hic orali bile olmadan calismasina devam etmis. Ögrenci Mevlana'ya dönmüs, olanlari anlatmis.
Mevlana ; "Iste sana istedigin ornekler....
- Birinci, seriat kapisini gecememis biri idi. Seriatta kisasa kisas oldugu icin, tokadi yiyince kalkti, aynisini sana iade etti.
- Ikinci, tarikat kapisindadir. Tokadi yiyince o da kalkti, tam tokadi iade edecekti ki tarikat ogretisinde verdigi soz aklina geldi. "Sana kotuluk yapana bile iyilik yap". Onun icin dondu, oturdu.
- Ucuncu, marifet kapisina kadar gelmistir. İyinin ve kötünün tek Yaradandan geldigini bilir, inanir. Yaradan bu kotuluge hangi iblisi alet etti diye merakindan soyle bir donup bakti.
- Dorduncu, hakikat kapisini da gecmistir. Iyinin ve kotunun tek sahibi oldugunu ve ayni oldugunu bilir. Onun icin donup bakmadi bile....

Hz. Mevlana

Şayet kavanoza önce kum doldurursanız...

2008-07-14T09:34:00.005+03:00

Kavanoz :), Tenis topları :), Çakıllar :), Kum :) ve Kahve ;)

Ne zaman hayatında bazı şeyler taşınamaz hale gelirse, ne zaman 24
Saat kısa gelmeye baslarsa, O zaman mayonez kavanozu ve 2 fincan kahveyi
hatırlayınız!
Bir gün bir profesör, masasının üzerinde birkaç kutu olduğu halde
Felsefe dersindedir.Ders başladığında, hiçbir şey söylemeden, önüne büyükçe bir
mayonez kavanozunu alır ve içerisini tenis topları ile doldurur.Ve
öğrencilere kavanozun dolup dolmadığını sorar,Öğrenciler ittifakla
kavanozun dolduğunu ifade ederler,Bu sefer profesör önündeki kutulardan bir
tanesinden aldığı çakıl taşlarını, çalkalayarak kavanoza döker, böylece çakıl
taşları kayarak, tenis toplarının aralarındaki boşlukları doldurur.Ve
örgencilere tekrar kavanozun dolup dolmadığını sorar,Onlar da "evet" doldu
derler. Tekrar profesör masanın üzerindeki diğer kutuyu eline alır ve içindeki kumu
yavaşça kavanoza döker. Tabii ki kumlar da çakıl taşlarının aralarındaki
boşlukları doldurur. Ve tekrar öğrencilere kavanozun dolup dolmadığını
sorar, Örgenciler de koro halinde "evet" derler.Bu sefer profesör masanın altında hazır bekleyen 2 fincan kahveyi alır ve kavanoza boşaltır, kahve de kumların
arasında kalan boşlukları doldurur.
Öğrenciler gülerler!
Profesör öğrencilerin gülüşünü destekleyerek "eveet" diyerek; ben "Bu
kavanozun sizin hayatinizi simgelediğini ifade etmeye çalıştım"
der.Söyle ki;Bu tenis topları hayatınızdaki önemli şeylerdir; dininiz,
ibadetleriniz, aileniz, çocuklarınız, sıhhatiniz, arkadaşlarınız ve sizin için önemli
olan şeylerdir. Şayet diğer şeyleri kaybetseniz de, bu önemli şeyler kalır ve
hayatinizi doldurur.O çakıl taşları ise daha az önemli olan diğer
şeylerdir; isiniz, eviniz, arabanız vs. Kum ise diğer ufak tefek şeylerdir."Şayet
kavanoza önce kum doldurursanız..." diye, anlatmaya devam eder, "çakıl
taşlarına ve özellikle de tenis toplarına (yeterli) yer kalmaz.Ayni şey
hayatimiz için de geçerlidir. Vaktinizi ve enerjinizi ufak tefek şeylere
harcar, israf ederseniz, önemli şeyler için vakit
kalmayacaktır.Dikkatinizi mutluluğunuz için önem arz eden şeylere
çevirin. Çocuklarınızla oynayın. Sıhhatinize dikkat edin. Esinizle yemeğe çıkın.
Evinizin ihtiyaçlarını karşılayın. Öncelikle tenis toplarını kavanoza yerleştirin.
Öncelikleri, sıralamayı iyi bilin. Gerisi hep kumdur.

Bu ara bir öğrenci parmağını kaldırır ve sorar; "Peki, o iki
Fincan kahve nedir?" Profesör gülerek: "Bu soruyu sorduğuna sevindim. Hayatiniz ne kadar dolu olursa olsun, her zaman dostlarınız ve sevdiklerinizle bir fincan kahve
içecek kadar vakit ayırın!"

KUAYBE : "Herzaman sevdiklerinize bir yorum yazacak kadar vakit ayırın" :))

hehe :) katılıyorum :)

link olayı :)

2008-07-08T15:19:00.002+03:00

canım Kuaybem yaşasınnn yaşasınnn

ya ya ya şa şa şa Kuaybe Kuaybe çok yaşaa :)

ehiii :)

Firdevvsss bak link veriyom ben :)

NOT 1: Firdevscim lütfen bir önceki post taki yorumlara bakıver cicim, Kuayebecim pek güzel annatmış link vermeyi.

NOT 2: ve sefgili Kuaybee yoksaaaaa ya cevabım: bilmiyorum ama bu sefer temkinliyim önce emin olacağım sonra yazacağım :))

Ev kedisi (hanımı) olmak istiyorum ..

2008-07-07T10:05:00.002+03:00

bugün anladım ki çok yoruldum ben.

İş hayatındaki 10. yılımın şerefine midir nedir bilemiyorum çok feci bir bıkkınlık, yorgunluk,bezginlik var üzerimde. Evde olmak, pazar geceleri pazartesi sendromuna kapılmadan yatağıma girmek ve uyumak istiyorum artık. Tatil e ihtiyacım olduğunu düşünüyorsanız yanılıyorsunuz, çünkü tatiller kesmiyor artık beni :(

yorgunum dostlarım yoruldum artık, vefasız yıllara dargınım artık :(

ve ve ve oğlum la kahvaltı masalarına oturmak, sabahları yatak da sarmaş dolaş olmak, evi toplamak, yemek yapmak, bi arkadaşa kahve içmeye gitmek, pazara gitmek istiyorum. Ben ev hanımı olmak istiyorum. Hayatımda hiç tadına bakamadığım bu duyguyu tatmak istiyorum. Miskin miskin evimde dolanmak, balkon yıkamak, bi arkadaşımı ikindi kahvaltısında ağırlamak istiyorum. Yapacaklarımı ve yapmak istediklerimi haftasonu tatillerine, resmi tatillere, yıllık izinlere ve mesai sonrasına yani 17:15 / 00:00 arasına sıkıştırmakdan, sıkışmaktan yoruldum :(

Arkadaş toplantılarından eve dönerken geç saatlerde, yarın nasıl işe gideceğim diye düşünmek istemiyorum artık. İşyerinde her telefon çaldığında eyvah oğlum mu hastalandı,kesin bi sorun çıktı vb. endişesi ile çalışmaya çalışmaktan çok çok yoruldum ben.

oyy dağlar yalçın dağlar, dumanı hırçın dağlar :(

efkârlıyım bugün efkârlı :(

Allah ım hayırlara çıkar,
sen hakkım(ız)da hayırlısı ver rabbim.
Sana sığındım, kapına geldim Allah ım.

Selam ve DUA ile...
Dualarınıza ismimle beni ekleyin dostlar, DUA ricası ile...

Bu geceyi nasıl karşılamak, nasıl ihya etmek gerekir?

2008-07-01T10:00:00.004+03:00

*** Regaib Kandili ***

Kandiliniz Mübarek Olsun

3 Temmuz 2008

Bu gece, oruçlu olarak karşılanmalıdır.

Bu gece, kazâsı olanın hiç değilse bir günlük kazâ namazı kılması, çok iyi olur.

Kur'an-ı Kerim okunmalıdır.

Bu gecenin ihyâsı, yatsı namazıyla sabah namazını camide cemaatle kılmakla olur. Bu, gecenin ihyâsıdır.

Bir başka ihyâ şekli zikir ..... "Lâ ilâe illallah", "Allahümme salli alâ seyyidinâ muhammedin ve alâ âli seyyidinâ muhammed", "Estağfirullah", "Sübhànallah", "Elhamdülillâh", "Allahu ekber", "Lâ havle ve lâ kuvvete illâ billâhil aliyyil azîm", "Allah" gibi sözler mübarek kelimelerdir, cümleciklerdir. Bunları zikretmek çok sevabdır..

Bazı namazlar vardır,

Peygamber Efendimiz (s.a.v.) kılmıştır.
Bunlardan birisi de Tesbih Namazı'dır.

Regâib gecesi, akşamla yatsı arasında: 12 rek'at "Hacet Namazı" kılınır.
Hacet Namazı:
2 rek'atte bir selâm verilerek kılınır.
Fâtiha-i Şerîfe'den sonra her rek'atte 3 Kadir Süresi, 12 İhlâs-ı şerîf okunur.

Namazdan sonra 7 Salât-ı Ümmiye okunup secdeye varılır.

Salât-ı Ümmiye:"Allâhümme salli alâ seyyidinâ Muhammedinin-nebiyyil-ümmiyyi ve alâ âlihî ve sahbihî ve sellim"

Secdede 70 defa: "Sübbûhun kuddûsün rabbünâ ve rabbül-melâiketi ver-rûh" okunur.

Secdeden kalkıp 1 defa: "Rabbiğfir verham ve tecâvez ammâ ta'lem. İnneke entel-eazzül-ekrem" okunur.

Tekrar secdeye varılıp yine 70 defa "Sübbûhun kuddûsün rabbünâ ve rabbül-melâiketi ver-rûh" okunur.

Secdeden kalkıp duâ yapılır.

Duâda Hz. Allâh'a c.c şu şekilde de ilticâ etmelidir: "Allâhümme bârik lenâ recebe ve şa'bân. Ve bellığnâ ramazân"

Unutmayalım!

Regaib Gecesi, üç aylar içinde kendisinden sonra gelecek olan Miraç, Berat ve Kadir Gecesininde bir müjdecisidir. Onun için bu müjdeciye kulak verip bu geceyi ve üç ayları iyi değerlendirilmelidir.

Resulullah (sav) buyuruydular ki: "Beş gece vardır ki, onlarda yapılan dualar geri dönmez, kabul olunur: Receb'in ilk gecesi, Şâban yarısı gecesi, Cuma gecesi, Ramazan Bayramı gecesi, Kurban Bayramı gecesi."

iyi cumartesilerrrr :)

2008-06-28T11:38:00.001+03:00

Efenim bu güzel cumartesi gününü ofisinde çalışmaya çalışan biri olarakdan kutlamak istiyorum :) ve sizlere de eğlenceli bir haftasonu diliyorum,
iyi dinleniniz, zira yoğun bir hafta hepimizi bekliyor :))

Hoşçabakın zatınıza :)

Önce bir video :) bayıılıyorumm buna :)

şimdi efenim buda bazı kelimelerin anlamları :

bu kelimeler süperler bacılarım süperlerrr :)

Nanosaniye : Trafikte ışığın yeşile dönmesi ve arkadaki hayvanin(pardon miss) korna çalması arasında geçen süre. muhahaaa :)

Hardware : Bilgisayarin software arizasi nedeniyle bozulmasi durumunda yumruklanan kismi.

Ekip çalismasi : Bütün suçlari ekibin geri kalanina yüklemeyi saglayan çalisma biçimi.

Patron: Geç kaldiginizda işe erken gelen, erken geldiginizde geç kalan kisi.

Gözyasi: Erkek gücünün, kadin gücü karsisinda bozguna ugratilmasina yarayan hidrolik güç birimi. ehiii :)

Söylenti: Ses hizindan bile hizli dagilan haberler. he he :)

Sözlük: Bosanmanin, nikahtan önce geldigi tek yer.

Evlilik: Erkegin lisansini yitirip, kadinin master(lisansüstü) oldugu bir sözlesme. yihuuuu :)

Baba: Doganin bize armagani olan banka.

Gülümseme: Pek çok şeyi bir dogruya ceviren egri.

Iyimser: Kazayla nehre düstügünde banyo yapmayabaslayan kisi.

Ben de çıkayım şimdi 12:00 de servis hareket ediyor. Sonra katılınılması gereken bir düğün var sonra bol bol dinlenme :) dinlenmek istiyorum :) umutluyum :)

Selam ve DUA ile...

teşekkür ederimm :)

2008-06-27T09:16:00.003+03:00

İnsan ya hayrandır sana, ya düşman.

Ya hiç yokmuşsun gibi unutulursun

ya bir dakka bile çıkmazsızn akıldan...

(N.Hikmet)

Sefgili Kuaybe cim canım benim canım benim seni ben pek çok pek çok severim :) teşekkür ederim :)

Sefgili Tüşünceli Tost um Ayşe Şule cim Kuaybe önce davrandı wallah :) ve şarkı için teşekkür ederim ne güzelde söylemişsin :)) dillerine sağlık ve parnaklarına ve gönlüne :) ve çok şükür ki plaketten fazla fazla yaptırmıştım ben hemen postaya veriyorum bacım :) ehiii

Ve Sefgili Özlem :) hoşgeldin sefalar getirdin :) ve çook teşekkür ederim.

NOT : Sefgili Kuaybe "link" ve "plizzz" :)

İyi dilekleriniz için topluca tekrar tekrar teşekkür ederim,
hep teşekkür ederim :)
çok çok teşekkür ederim :) hehe tamam tamam kessstimm :)

şimdi efenim güzel dileklerinize amin,ecmain diyor ve kat be kat güzelleri ve iyileri sizleri bulsun bu dileklerin diyorum :)

hadi Cumanız mübarek olsun,
Ruhunuz bu güzel güne doysun inşaAllah,amin.

Allah a emanet,
Selam ve DUA ile...

er meydanı erlerini bekler, huuu kıslarrr size sesleniyorum :)

2008-06-23T11:59:00.003+03:00

Evett arkadaşlar dökülün bakalım eteklerinizdeki taşları :)

haydi buyrun er meydanına :)

sizin de anlatacak pek çok şeyiniz vardır mutlaka ama birini seçmeli ve bu sobeye hakkıyla cevap vermelisiniz sefgili Kuaybe, Firdevs ve Ayşe Şule bide bide şimalşimal :) ben de yascam ben dee

buyrun efenim buyrunn...

NOT : yazı içinde link vermeyi beceremiyorum hala, sefgili Kuaybe help mee, plizzz :)

Evlilik bir sanattir. Izdivaclari kisa süren, huzursuzluk yasiyan ciftleri görmek hem hepimizi üzüyor, hem de bunu hakli cikariyor.. İzdivac müessesesinin devami ve bekâsi, aslinda cok da zor degil.

Iste yasanmis ornekleri ile sirdan bir demet...

Ben canlı çiçekleri çok severim. Eşim, bu özelliğimi iyi bilir ve her fırsatta bana çiçek getirirdi. Ben de çiçekleri özenle kurutur ve evin farklı yerlerinde dekor olarak kullanırdım. O gün aramızda bir tartışma geçti. Ben çok kızmıştım. Eşim evde yokken bana getirdiği tüm çiçekleri toplayıp kapının önüne attım. O sabah kapıda onları göremeyince içim sızladı. Bir kızgınlık anında özenle koruduğum çiçekler şimdi çöp kutusundaydı. Çok pişman olmuştum. Aradan günler geçti. Bir gün eşime kapıyı açtığımda onu ellerinde, attığıma pişman olduğum çiçeklerle karşımda buldum. Onlara asla kıyamamış ve arabamızda saklamış. O günkü şaşkınlığımı ve büyük mutluluğumu tahmin bile edemezsiniz... A. Çolak

--------------------------------------------------------------

Birgün eşim bana bir paket uzattı. iki tarafı kurdeleyle bağlanmış büyük bir şeker görünümündeydi. Heyecanla paketi açtığımda, ahşap, minyatür bir sandıkla karşılaştım. Sandığı gördüğüm zaman içinde beni nasıl bir hazinenin beklediğini düşünüyordum. Halbuki böyle bir sürprizi yapan eşimin varlığı bile benim için en büyük hazineydi.. Gözlerimi kapatıp derin bir nefes aldıktan sonra sandığı açtığımda, sandığın kapağının iç tarafında gökyüzünün ve yıldızların arasında bana ait resmi gördüm. Eşimin zaman ayırıp bilgisayarda hazırlamış olduğu bu resim, görülmeye değerdi. Ben heyecandan sandığın içinde ne olduğunu görememiştim. Sandığın içinde rengarenk şekerler ve benim en çok sevdiğim çikolatalar, üzerindeki kırmızı gül, eşimin bana vermiş olduğu en değerli çiçekti. Bu güzel tabloyu görmek için sandığı kapatıp tekrar açtım. Sandıktaki şekerleri karıştırıp hangisini daha önce yemem konusundaki kararsızlığımı gidermek isterken, şekerlerin alt kısmındaki küçük kırmızı kutu dikkatimi çekti. Kutuyu ikinci kez gözlerimi kapatıp derin bir nefes aldıktan sonra açtım. İçinde, yağmur damlalarını andıran çok zarif bir künye olduğunu gördüm. Yanımda duran eşim titreyen ellerimi tutup, bileğime künyeyi takarken hiçbir şey söyleyemedim. Sandığa bir daha baktığımda küçük pembe bir kağıda yazılmış notu ancak farkedebildim: Sen hepsinden daha tatlısın! O an gözlerim her şeyi anlatıyordu!.. Elif G. C. / Kırşehir

------------------------------------------------

Eşiyle tartışmayan hanım yoktur sanırım, hayat böyle acı tatlı günlerle geçer hep... Eşimle böyle bir tartışma yaptıktan sonra ailemin yanına tatile gitmiştim. Tüm tatilim boyunca çok kararlıydım, kesinlikle taviz vermeyecektim. Hemen barışmak yoktu, arada bir aileleri üzmemek adına yapılan telefon konuşmaları vardı sadece. Evet böyle de yaptım, dönene kadar ciddiyetimi ve mesafemi korudum. Tatil dönüşü eşim beni terminalde karşıladı. Tabii gayet resmiyiz bu arada. Eve geldim yatak odamıza doğru ilerledim. Beni neyin beklediğinden habersiz olarak girdim odaya. Aman Allahım bir de ne göreyim; eşim bütün tavana misinalarla tek tek fosforlu, parlayan yıldızlardan yerleştirmiş. Yatağımıza sarı papatyalar serpmiş (bana papatyam der). Biz Tweety ve Slyvester hayranıyız (eşim kedi olanı bense sarı civciv), işte onların resimlerinin olduğu bir oyuncak topu da yastığımın üzerine koymayı ihmal etmemişti. Topun üzerinde de bir not vardı: Bak! Kötü kedi yine minik Tweetyyi kovalıyor. diye yazıyordu... İşte geldik işin en duygusal kısmına. Tavandaki bütün yıldızlardan çok uzak bir köşeye asılmış küçük bir yıldızın üzerinde bir not daha vardı. Notta şöyle yazıyordu: İşte bu da karısının ve kimsenin istemediği yalnız yıldız: ben. Bu cümleyi okuduktan sonra yumuşamamanın imkanı var mı sizce? Hemen oracıkta sarıldık ve barıştık. Sonrasında ise günler boyunca uykudan uyanıp evin kapısını açtığımda tek bir kırmızı gülle karşılaştım. Sanırım bu hayatımda yaşadığım en güzel sürprizdi... Bundan sonra ne mi oldu? Aslına bakarsanız tartışmalar yine sürüyor ve sürecek de çünkü bu hayatın ta kendisi. Yapılan bu sürprizin bir benzerini bilmem kaç sene sonra bir daha yaşarım? Umarım çok sürmez Serap K, Kayseri

----------------------------------------------------

29 yaşında, 6 senelik evli ve 5 yaşında bir kız çocuğu annesiyim. 1999 yılında henüz 1 yıllık evliyken, birgün ablama gitmiştim. O zaman 1,5 yaşında olan yiğenim bisiklet için ağlıyordu. Ablamlar da o sıralar ekonomik sıkıntı içindeydi ve bisiklet alamıyorlardı. Yeğenimi çok sevdiğim için bu olay beni çok üzmüştü. Akşam durumu eşime anlatınca o da çok üzüldü.. Ertesi gün eşimle işten eve döndüğümüzde salonda bir hediye paketi gördüm ve çok şaşırdım. Paketi görünce çok güzel bir bisikletle karşılaştım. O anki sevincimi inanın anlatamam. Eşimin boynuna sarıldım ve ne kadar şanslı olduğumu bir kere daha tekrarladım. Daha sonra bisikleti yeğenime verince onun sevincini dünyadaki hiçbir şeye değişmezdim... Hatice A. / Çanakkale

---------------------------------------------------------

Ben 30 yaşında, kendisine bir kız çocuğu emanet edilmiş bir anneyim.. Bir akşam üstü çocuklarla balkondayız. Kapıda bir kargo aracı belirdi. İçim bir hoş oldu o an. "Kızım, bu bize geliyor!" dedim. Hakikaten de zil çalıyordu: "Hanımefendi, bir paketiniz var..." Heyecandan paketi zor açtım.. Gözlerime inanamadım birden!.. Eşimle teyze çocuklarıyız. Küçüklüğümde sadece yazları görüşürdük. 8 yaşındayken bir resim göndermiştim teyzemlere. Resimde ben 8, kardeşim 6, kızkardeşim de 3 yaşında.. Nereden, nasıl aklına geldi, hala hayret ediyorum.. Kızkardeşinden o resmi postalamasını istemiş iş adresine. Sonra bir fotoğrafçıda büyültüp çerçeveletmiş ve kargoya vermiş.. Beni 22 sene öncesine götürdü, o günleri yeniden yaşattı... Rumuz: Çınar Ağacı-

-----------------------------------------------

28 yaşındayım. Eşim Hasan Bey, çok mütevazı ve temiz kalpli bir insandır. Sadece bana, oğluna karşı değil, çevresine karşı da iyi davranmaya çalışır... Nişanlıyken bir gün beni sevdiğini, toprağın üstüne çiçeklerle yazmıştı. Bu benim için öyle büyük bir sürpriz olmuştu ki duygularımı inanın anlatamam. Ona sevgim binlerce kat fazlalaştı, Allahıma şükrüm daha ziyadeleşti.. Fatma Beydilli, Almanya

-------------------------------------------------

Eşimle evlenmek istediğimizi açıkladığımızda ailede epey tepkiler olmuştu. Daha sonra eşimi ve ailesini araştırıp soruşturduklarında babam hariç hiç kimse bu işe sesini çıkarmadı. Babam bana hiçbir şekilde sahip çıkmadı ve her geçen gün bizimle olan bağlarını da koparmaya başlamıştı. Babam evimize geldiğinde eşimin yüzüne bile bakmıyordu. Eşim bu süreçte bana o kadar destek oluyordu ki, hep sabırla karşılıyordu. Hiç sesini çıkarmadı onun sevdiği hoşlandığı şeylerle ona yaklaştı; ama nafile. Biz evlendikten ise sonra babamla eşimin arası çok iyi oldu. Eşim, babamla kötü olduğumuz süreçte benim bile babama laf söylememi istemiyordu. Onun için hiç kötü söz söylemedi ve sabrının sonucunu da çok güzel şekilde Rabbim nasip etti. Ve ben o günleri hatırladıkça eşime olan sevgi ve muhabbetim daha çok artıyor... Filiz Bayiz

-----------------------------------------------------------

Eşim bana karşı olan his ve duygularını söylemekte biraz çekingen davranır. Onun bu tavrının sevgisizliğinden ya da ilgisizliğinden kaynaklanmadığını biliyorum. Bana söylemekte zorlandığı hislerini yüzlerce insanın bulunduğu bir panel ortamında söylemesi karşısında çok tuhaf oldum.. Eşimle, Aile İçi İletişim konulu bir panele gitmiştik. Panelin ilerleyen bölümünde konuşmacının, Eşinde en çok hoşlandığı beş özelliği sayacak babayiğit aranıyor. sözü üzerine salona ani bir ölüm sessizliği çökmek üzereydi ki eşim ayağa fırlayıp bir solukta hoşlandığı özellikleri saydı.. Bu sözler üzerine şaşkınlık, mutluluk, sevinç, gurur, mahcubiyet... gibi birçok duyguyu aynı anda yaşadım. Bu olay eşime karşı olan sevgimi, saygımı, inancımı, güvenimi ve hayranlığımı bin kat daha artırdı... B. Zuhre

-------------------------------------------------------

Ben 70 yaşındayım. Eşim ise 77. 1971 Kırkpınar ağası, 50 yıllık muhasebeci Doğan Görkeydir. 60 yıldır şiir yazar. Benim için yazdığı ve dizelerin ilk harfleri, benim adımı oluşturan şiirini size gönderiyorum: Mutluluğum Kalbimde senin sevgin, ellerimde ellerin Evimi yuva yapan, senin tatlı dillerin. Rüyada gibi geçti kırkbeş yıl bu dünyada İstediğim her şeyi buldum senin dünyanda. Mutluluk denizinde senle yüzdük el ele Aşkı birlikte tattık bûseden kadehlerle Neyle mutluysam hepsi senden bana hediye Allaha hep şükrettim seni yarattı diye. Keriman G. / Babaeski, Kırklareli

----------------------------------------------------------

Esim kısa bir süre memuriyeti ile ilgili kurs görmek üzere Ankara'ya gitti. Her akşam aynı vakitte Kocatepe Camii'nde beni cep telefonu ile arayıp hal-hatır sorduktan sonra okunan ezanı dinletti ve ardından bana övgü dolu sözler kalbimi fethetti.. Bin dua ve dileklerimle... Gülendam Ö. / Malatya

---------------------------------------------------------

Not: Hikayeler, Zaman Gazetesinin Ailem ekinden alinmistir...

2008-06-20T11:41:00.006+03:00

Sevdim Seni / Zara

sevdim seni mabudum ahh

sana canlar feda

Efendim (s.a.v.)

Cumanız mübarek olsun kardeşler :)

Selam ve DUA ile...

doom günü çoçuğu olcam ben,az kaldıı :-)

2008-06-18T10:00:00.006+03:00

14 Şaban 1400 efenim benim doom günüm.
O yüsden miladi/hicri çevirttirdim :)

az kaldı ya söyliyim dedim :)

Miladi : 26.06.1980 hehe :))

yaş oldu 28 gül bakalım gül, neye gülüyorsam, ömür geçiyor...

:)) ama olsun :))
kalbim neşeyle dolsun,sevdiklerim yanımda olsun varsın yaş 28 olsunnnn...
Elhamdülillah bugünlere :) şükür rabbime :)

hade hade hadeeeeee :)

Seni özledim baba...

2008-06-17T10:50:00.003+03:00

Gözlerim davul gibi şişti,
Evet ağlamaktan,
Babamı özledim ben.

Babacığım 4 Nisan 2007 de saat 11:45 de Rabbine yürüdü.
Hiç bir şey yapmasa da ne kadar büyük bir güç müş baba, Babamm.

Her şey bir ay önce başlamıştı...
5 Mart 2007 pazartesi gecesi gittik biz doktora. herşey o kadar hızlı gelişti ki...
Sonrası mı hem çokkk uzun hem de çokkk kısa olan günler ve herşey 29 gün de olup bitti.
29. gün veda etti babacığım bize.

Zaman çaredir dediler, ama sanki herşey daha zorlaştı gibi. Babalar gününde ben kardeşime hediye aldım, benim babam artık odur dedim. O mu O da askerde şimdi. Bi garip gündü o gün. Hem herkes yanımda hem hiç kimse yok gibi. Karmakarışık işte.

Dün gece dua dua yalvardım ne olur Allah ım babacığım gelsin rüyalarıma dedim. uzun uzun sohbet edelim, doya doya sarılayım dedim.
dedim dedim ..

Rabbim kimseyi anasız ve babasız bırakmasın, Amin.
Başımızdan eksik etmesin onları.
Allah a emanet olsunlar.

Seni özledim baba, hem de çok...

Mutluluk her yerde :)) lay layy lomm :)

2008-06-12T09:37:00.023+03:00

Masum bir çocuğun iç ısıtan TeBeSSüMü;

Nurdan bir dedenin içten DuAsI ;

Hasretle beklenen vuslatı yakaladığımız an;

Yıllarca eskimeyen sevda masalı;

bütün engellere rağmen hiç sönmeyen umut;

gönül bahçesinden koparılmış taptaze papatyalar;

küçük bir lokmadaki huzur

lunaparkta doyasıya eğlenmek;

kendi hazırladığın küçücük bir pastacık ;

tek başına yürüdüğün yollar ;

dostla yapılan unutulmaz sohbetler için bahane edilen kahveler :)

hüznün tam ortasında samimi bir sarılıs..

çocukluğun masum oyunları

herşeye rağmen gözbebekleriyle gülen güzellikler

anne baba sevgisi

ve daha sayamadığımız birrr sürü mutluluk,

Mutluluk her yerde :)

Görmesini bilene :)

Selam ve DUA ile...

NOT : benimle paylaşılan bir mail'di. Ben de paylaşmak istedim, Paylaştıkça çoğalır mutluluklar :)

Hak yolcusu ..

2008-06-11T16:11:00.000+03:00

Göğsünün içindekini gerçek gönül sanan kimse,

Hak yolunda iki üç adım attı da herşey oldu bitti sandı.

Aslında tesbih, seccade, tövbe, sofuluk, günahtan sakınmabunların hepsi yolun başıdır.

Hak yolcusu aldandı da, bunları varacağı yer sandı ..

Mevlâna

Küçücük insan ve Koskoca dünya ..

2008-06-10T11:43:00.002+03:00

fotoğraf : ali güler

Kucucuk insan ve koskoca dunya, birbirine ne kadar benziyor!..

Kâinat bir âlem oldugu gibi, insan da bir âlemdir.

Dikkat edilirse gorulur ki, kâinatin yapisiyla insanin yapisi aynidir. Her ikisinde de atomdan molekuller, molekullerden elementler, elementlerden mevcudat yaratilmis...

Insanin da temel maddesi atomlar, kâinatin da temel maddesi atomlar...

Insanin ic dunyasi kâinat kadar genistir... Mesela ben burada oturuyorum; fakat ilmen ve hayalen Arabistan'a uzanabilirim.

Dunyada da firtinalar kopar, insanda da...

Dunyada inisler, cikislar vardir, insanin da hayati inisler ve yokuslardan ibarettir...

Dunyada da mevsimler yasanir, insan da halden hale girerek mevsimlerin donusumunu yasar...

Dunyadaki aynalar, sular, buz her seyin resmini aksettirir. Ayni sekilde insanin da o yonu vardir. Cok uzaklarda bir anormallik varsa, insan buradan o olaylarin huzursuzlugunu yasar. Uzaktaki olay ruhumuza akseder...

Dunyada karisikliklar vardir. Biz de bazen Kâbe'deymisiz gibi rahatlar, bazen Washingtonun karisikligi gibi karisiriz, perisan oluruz...

Yeryuzundeki daglar kadar burnumuz var. Yeryuzunun dortte ucu sularla kapli; vucudumuzun da dortte ucu sularla kapli.

Nehirler gibi kan damarlarimiz var. Telefon telleri gibi sinir sistemimiz var. Yeryuzu ile gokyuzu evlenir, canlilar turer. Insanlar evlenir, cocuklari olur.

Pek cok gezegen icinde Allah, dunyayi oyle bir noktaya yerlestirmis ki, ne yaniyor ne donuyor!

Allah yeryuzunu bir saray gibi hazirlamis.

Allah neden butun gezegenler icinde dunyaya ehemmiyet vermis?

Cunku bu sarayin aziz misafiri insandir. Allah insana neden bu kadar onem vermistir?

Cunku Islamiyet'i anlayip yasayacak olan sadece insandir.

Simdi goruyoruz ki, dunyanin yapisi dine uygun, din dunyanin yapisina uygun!

Dunya bir ucaktir. Daglari, denizleri, insanlari uzerine doldurmus ucuyor.

Her vasitanin bir son duragi oldugu gibi, dunyanin da yolculari birakacagi son durak mahser meydanidir.

Adalet konaginin onune gitsek goruruz ki, insanlar mahkemelere gelmisler, haklarini ariyorlar, suclularin ceza gormesini istiyorlar.

Bir mezarliga gitsek goruruz ki, suclular da masumlar da orada yatiyor. Iste onlar mezarlik denen kapidan gecmisler, ahiret sarayina cikmislar, Allah'in hukmunu bekliyorlar.

Oyleyse insan kendi varliginda kâinati, kâinatta Rabb'ini okumali. Gitmek istedigi yer cennet saraylari ise oranin adabini ogrenmeli, oraya kabul edilecek olgunluga erismeli. Butun hazirliklar o tarafa olmali!..

http://www.zaman.com.tr/yazar.do?yazino=563702

Ahirete uyanışımız da böyle güzel olur inşaAllah,amin...

2008-06-08T17:04:00.000+03:00

İKİZ KARDEŞLER
Anne rahmine düşen ikiz kardeşler önceleri her şeyden habersizmiş. Haftalar birbirini izledikçe onlar da gelişmişler. Elleri, ayakları, iç organları oluşmaya başlamış. Bu arada, etraflarında olup biteni fark etmeye başlamışlar. Bulundukları rahat, güvenli yeri tanıdıkça mutlulukları artmış. Birbirlerine hep aynı şeyi söylüyorlarmış:
"Anne rahmine düşmemiz, burada yaşamamız ne harika değil mi? Hayat ne güzel şey be kardeşim!"Büyüdükçe, içinde yaşadıkları dünyayı keşfe koyulmuşlar. Öyle ya, hayatın kaynağı neymiş? İşte bunu araştırırken, karşılarına anneleriyle onları birbirine bağlayan kordon çıkmış. Bu kordon sayesinde, hiçbir zahmet çekmeden, güven içinde beslenip büyütüldüklerini tespit etmişler.
"Annemizin şefkati ne kadar büyük! Bize bu kordonla ihtiyacımız olan her şeyi gönderiyor."Artık aylar birbiri ardınca geçiyor, ikizler hızla büyüyor, diğer bir deyişle "yolun sonu"na yaklaşıyormuş. Bu değişiklikleri hayretle gözlemlerken, bir gün gelip bu güzelim dünyayı terk edeceklerinin işaretlerini almaya başlamışlar.Dokuzuncu aya yaklaştıklarında, bu işaretleri daha kuvvetli hissetmeye başlamışlar. Durumdan telaşlanan ikizlerden birisi diğerine sormuş:"Neler oluyor? Bütün bunların anlamı nedir"Öteki daha sakin ve aklı başındaymış. Üstelik, bulundukları bu dünya çoğu zaman ona yetmiyor; duyguları daha geniş bir âlemi arzuluyormuş. O cevap vermiş: "Bütün bunlar, bu dünyada daha fazla kalamayacağız anlamına geliyor." Ve eklemiş: "Buradaki hayatımızın sonuna yaklaşıyoruz.""Ama ben gitmek istemiyorum" diye haykırmış kardeşi. "Hep burada kalmak istiyorum.""Elimizden gelen bir şey yok. Hem, belki doğumdan sonra hayat vardır.""Bize hayat sağlayan kordon kesildikten sonra bu nasıl mümkün olabilir ki?" diye cevaplamış öteki. "Bize hayat veren kordon kesilirse nasıl hayatta kalabiliriz, söyler misin bana? Hem, bak bizden önce başkaları da buraya gelmiş ve sonra da gitmişler. Hiçbirisi geri gelmemiş ki bize doğumdan sonra hayat olduğunu söylesin. Hayır, bu her şeyin sonu olacak."Bütün bunları söyledikten sonra eklemiş:"Hem, belki de anne diye bir şey de yok!""Olmak zorunda" diye itiraz etmiş kardeşi. "Buraya başka türlü nasıl gelmiş olabiliriz, nasıl hayatta kalabiliriz ki?""Sen hiç anneni gördün mü?" diye üstelemiş öteki. "O belki de sadece zihinlerimizde var. Bir annemiz olduğu düşüncesi bizi rahatlattığı için onu belki de biz uydurduk."Böylece, anne rahmindeki son günleri derin sorgulamalar ve tartışmalarla geçmiş.Sonunda doğum anı gelmiş çatmış. İkizler dünyalarını terk ettiklerinde gözlerini başka bir dünyaya açmışlar ve sevinçten ağlamaya başlamışlar.
Çünkü gördükleri manzara hayallerinin bile ötesindeymiş.

(Anthony de Mello 'dan)

bebek güncesi :))

2008-06-07T11:39:00.000+03:00

( Affınıza sığınarak )

1. gün: böylesi kötü bir başlangıç beklemiyordum. oha hortumumu bile kesmişler! meme diye, süt diye birşey varmış. nerden nasıl bulunur bu ya? hayattan daha 1. günden soğutacaklar beni.

2. gün: meme buldum ama bundan süt gelmiyor, emiyorum allah emiyorum, tık yok, süt başka yerde mi? neyse biraz daha emdim geldi, fazla abanınca meme sahibi kişilik bağırdı, ne bağrıyosun açım ben! çok yalnızım be sözlük. hayır bişi değil içerdeyken de yalnızdım ama yediğim önümde yemediğim arkamdaydı enazından, bak yine aklıma geldi, hortumu bile kestiler yaa! uykum geldi yine. zzzzz!

3. gün: memeyi sevdim, bu dünyadaki tek dostlarım bu iki meme. iyi ki varsınız.

4. gün: bugün bir sürü olaylar oldu, gürültü yaptılar, başka biryerlere gittik galiba. memeden ayrılınca bağrıyorum geri geliyor, sonra uyuyorum, uyanıyorum bir bakıyorum meme yok, neyse ama tekrar bağrınca geri geliyor nasılsa.

5. gün: bugün 15 kez kaka yaptım, rekorumu geliştirmeliyim. dikkat ettim de her yaptığımda temizliyorlar, bunu sevdim. dikkatimi çeken bir noktada şu ki, amma koca kafalıyım be arkadaş, ağır mı ağır tutamıyorum şerefsizim, pat o yana, pat bu yana, dikkat etseler bari de çatlatmasak daha ilk günden.

6. gün: avucuma ne verseler hemen tutuyorum, tik gibi birşey, maalesef farkettiler, herkes parmağını veriyor avucuma, mecburen tutuyorum, alemin maymunu oldum iyi mi?bu arada ne çok uyuyorum ya arkadaş, atamadım şu yorgunluğu, daha çok süt içeyim en iyisi. hayır içtikçe de yoruluyorum o da ayrı, nerde o eski günler, hortumdan geliyordu ne güzel, şimdi em allah em,bak yine aklıma geldi, şerefsizler kesti hortumu yaa.

7. gün: bugün solaryuma girdim, sarılık mı ne ondanmış. yine uykum geldi.

8. gün: biraz daha iyi hissetim kendimi, daha çok süt içiyorum artık. kaka yapma işini de tam alt açma anına denk getiriyorum ki etraf pislensin, eziyet olsun. naapayım ama alt açıkken daha rahat roketleyebiliyorum. kaka yaparken başka birşey daha yapıyorum galiba, anlamaya çalışacağım bakalım.

9. gün: çok fena hıçkırık tutuyor, geçsin diye nefesimi tutayım dedim onu da beceremedim, neyse ki süt içince geçiyor. bu süt her derde devaymış, bugün bunu gördüm.

10. gün: sütten başka bir şeyler verdiler, var ya, yeter artık be, tam alışıyordum yine dayadılar başka birşey, hayret bişi ya, vitaminmiyiş neymiş. bu arada memelerin arasından dün gördüğüm lavuk gündüzleri piyasada yok akşamları geliyor sadece, hadi bakalım hayırlısı.

11.gün: al işte, başladı yine bir arıza. sütten sonra çok feci karnım ağrıyor, böyle gaz gibi bişi, eğilip bükülüyorum, binbir şekile giriyorum çıkaracağım diye. sırtımı falan sıvazlayın bari be kardeşim.

12. gün: bütün gün gazdan kıvrandım arkadaş ya, bela oldu başıma, yaygarayı bastım ben de. uyutmadım, diktim bunları da hazır asker. sonra bir saldım ki evlere şenlik, akabinde uyudum hemen gerisini hatırlamıyorum

13. gün: annemin suratına ........... tamam utandım biraz da insan bebeği götünden öper mi yaa. ayıp oldu di mi? naapıyım abi, neyse fazla kızmadı herhalde.

14. gün: anneme kırmızı renkli birşeyler içiriyorlar, o zaman süt daha bi randımanlı oluyor sanki, böyle tadı da hoşuma gidiyor, şu memelere bir rating aleti taksalar da hangisini sevip hangisini sevmediğimi söyleyebilsem.

15. gün: topuktan kan alıp duruyorlar, metin olayım çok ağlamayayım diyorum ama canım yandı be arkadaş, hayır ondan sonra da hemen süt verince sakinliyorum, kızgınlığım geçiyor, ağız tadıyla asabiyet yaptırmıyorlar, şu memelere karşı biraz daha dikbaşlı durabilsem.

16. gün: şu memeleri çok sevdiğimi bir kez daha anladım, çok seviyorum onları, onlardan ayrılınca içimi bir huzursuzluk kaplıyor, en iyisi onlardan uzaklaştığım anda yaygarayı basayım ben. bugün bendenbiraz büyük biri geldi yanıma, sevme amaçlı olsa gerek bir geçirdi başım dönüyo hala. sonradan öğrendim kuzenmiş, neyse yazdım kenara intikam alınacak.

17. gün: etrafı daha net seçer oldum, ama el ve ayak koordinasyonu hala zayıf, memeyi kavrayabiliyorum ancak. bir de bu eller ve ayaklar bana mı ait tam olarak emin değilim, sallıyorum öyle, zevkli birşey. yüze vegözlere dikkat etmem lazım ama, tırnaklar tehlikeli. diğer yandan annem bugün onları kesmeye çalıştı ama huysuzluk ettim, etmeseydim daha iyi olacaktı galiba, bak çizdik tam gözün altını yine.

18. gün: elime torbalar taktılar, kafaya çarpınca artık acıtmıyor, yara bere de yapmıyor. sanırım onlar da beni seviyor, iyiliğimi düşünüyorlar. aslında hala çıktığım yeri özlüyorum, geri girme imkanım olmaz mı acaba?

19.gun: nihayet o adamin neden eve sadece akşamlari geldigini anladim megerse bana ve anneme bakmak icin gunduz calişiyomuş.. aferin gozume girdi şimdi bak!..

20. gün: tabii ya, annemin karnındayken de duyuyordum o adamın sesini sık sık. ona da ilgi alaka gösterdim, bağırdığımda bazen o alıyor beni kucağına, meme vardır diye saldırdım ama vermedi. bir ara meme açıkken kıstırdım ama emme olayından bir randıman alabilmiş değilim, meme yüzeyi bayağı bir farklı.

ve sürer giderrr...

:))

:)

2008-06-06T11:46:00.001+03:00

Cumanız Mübarek Olsun,

Selam ve DUA ile...

dün, bugün ve yarın...

2008-06-06T10:20:00.003+03:00

Çok zaman önceydi.

O kadar zaman önceydi ki zaman diye bir şey yoktu.

İnsanlar güneş doğup batıncaya kadar yaşıyorlardı hayatı.

Bir daha hiç olmayacakmış gibi dolu ve anlamlı.

Derken zaman diye üç parçalı bir şey icat etti insan.

Bir parçasına dün dedi, diğer parcasına bugün, öteki parçasına da yarın.

Sonra fesat karıştı zamana ve insan bugünü unuttu.

Dünü düsünüp pişman oldu, yarını düşünüp telaşlandı; ama işin ilginç tarafı tüm telaş ve pişmanlıkları güneş doğup batıncaya kadar yaşadı.

Farkında olmadan rezil etti bu gününü.

Oysa yarın, bugüne dün diyor, dünde bu gün için yarın diyordu.

Bir türlü beceremedi.

Bir eliyle yarına, diğer eliyle düne yapıştı.

Bu günü eline yüzüne bulaştırdı...

Mutsuz oldu insan.

Ve ne gariptir ki yarının telaşı da, dünün pişmanlığını da hep bugün yaşadı; ama bugünü hiç yaşayamadı, ne yarın ne de dün!

Can DündaR

Aşk sonsuzluğun burağıdır...

2008-06-05T10:00:00.003+03:00

Gönül defterine "AŞK" yazılanlar çetin bir sınavın eşiğindedir.

Belalar sağanak yağmurlar gibi yağar.

Ancak başını ona tutabilenler aşk kaydına geçerler.

Belâ yolunda muayyen bie menzildir âşık.

Her nereden gam kervanı gelse muhakkak onda konaklar.

Belâlara tahammülü olmayanlar aşkın adını dahi anamazlar.

Çünkü aşk defterine şöyle bir nükte yazmışlardır:

"AŞK KAYDINDA OLAN KİŞİ

BAŞ KAYDINDA DEĞİLDİR."

(Mevlânâ)

aşk kağıda yazılınca

Mustafa DEMİRCİ

doğru söze ne hacet...

2008-06-04T09:36:00.000+03:00

ahhh böyle verebilmek vardı...

2008-06-03T12:27:00.000+03:00

Ayakkabisini cikardi. Boyacinin terliklerini giydi. Ahsap sandalyeye yan oturdu. Sol koluyla arkaliga yaslandi. Sokagi seyre daldi. Uzerinde hicbir gozun olmadigini bilen insanlarin serbestligi icinde gelip gecenleri izlemeye koyuldu. Benim de onu yanibasinda gozetledigimden haberi yoktu.

Ayakkabici isine basladi. Kurumus camurlari, cimento kalintilarini yamusmus cay kasigiyla bir heykeltiras gibi siyirdi. Pos biyikli fircayla tozunu aldi. Fazlaliklari atip ayakkabiya ulasinca murdar bir sunger parcasiyla boyayi yedire yedire surdu kurumus, kartonlasmis deriye. Bakimsizliktan catir catir catlamis ayakkabi kendini, cildine krem suruldugunde damar damar genclestigini anlayan bir ihtiyar gibi hissetti. Boyayi icine cekti, doydu, her karni doyan varlik gibi gevsedi, gerginligini atti, yumusadi. Adam nemini ucuran ayakkabiya son bakim islemini yapti, cilasini vurdu.

- Hic yeni ayakkabini boyayamayacak miyiz Hamit Usta?
Gulumsedi. Dudaklari yanaklarina dogru mulayimce yayilmakla yetindi. Ileri gitmedi.
- Ayakkabi dedigin nedir ki, yenisi de eskisi de bir.
- O sana gore oyle. Olan benim boyaya oluyor.
- Nasil yani?
- Eski deri, sungerden farksizdir, boyaya doymaz, ha babam yer, yer de yer. Senin ayakkabilara gidecek boyayla sekiz on ayakkabi boyarim.

Haraplik konusunda ayakkabi sahibinin, ayakkabidan farki yoktu. Sert islerde calistigi belliydi. Elleri kalin, kemikli, pence gibiydi. Tirnaklari sararip kat kat olmustu. Elinin, kollarinin derisi, ayakkabi gibi kurumus, kalinlanmisti. Yer yer yara izleri de vardi.

Ben buldugum bu tasvir malzemesine dalmisken pideci siparislerimin hazir oldugunu isaret etti. Parasini odeyip paketi aldim. Bir gozum arkada eve yoneldim.
Aksam, asagi mahalleden birinin evine cay icmeye gidecektik. Anacagizim yemekten sonra cikacagimizi duyunca:
- Oglum biraz da bizde dur istersen! Biliyorsun senin evin burasi! Abiler, abiler... baska bir sey bilmez oldun.
- Simdi onlara degil anne, bir amcanin evine sohbete gidiyoruz.

Gidiyoruz'un izini surup babamin da benimle geldigini ogrenirse bana demedigini birakmazdi. Lafi baska yone cevireyim, dedim.
- Anne kafeye, bara takilsam daha mi iyiydi?
Bu her zaman ise yarar.
………………

Iceride, salonda gozler birbirini incitmemecesine birbirine bakiyor. Yurekler iman kardesligi atesini alevliyor. Ortada kurulmus, emayesi yer yer dokulmus komur sobasi yanmiyor, demek koca salonu gunun yorgunlugunu hice sayan bu sicak yurekler isitiyor. Babamla birlikte oturuyoruz.

Sakir Abi derse basladi bile.

"Bismillahirrahmanirrahim.
Hazret-i Yunus'un Allah'a yakarisi ne yuce bir yakaristir oyle.
Yunus Peygamber'in meshur macerasi ozetle soyledir.
Bindigi gemiden denize atilmis, koca bir balik onu yutuvermis.
Firtinali mi firtinali bir denizde, karanlik mi karanlik bir gecenin ortasinda her taraftan umit kesIk. Sesini, yalvarisini, yakarisini her bir seyi eksIksiz duyan o zattan baskasinin duymasi mumkun degil, o Allah ki gizli acik her sesi eksIksiz duyar."

Evin oglu calan zile kostu. Kapinin buzlu caminin arkasinda girenin silueti belirdi. Ayakkabisini cikardigi belliydi. Simdi de ceketini verdi cocuga. Kapinin buzlu cami, uydu baglantisinda problem ciktiginda kesIk kesIk karelenen ekranlar gibiydi. Salon kapisi aralanip acildi. O da ne! Iceriye, kahvede ayakkabisini boyatan adam suzuldu, girdi. Utangac utangac yuruyup kanepelerden birinin dibine ilisti. Konusani dinlemeye basladi.

Salonu dolduranlar pur dikkatti. Sohbeti dinleyen bu yasli basli adamlar ilkokul ogretmeninin onunde ilk okuma derslerini sokmeye calisan kirk elli yaslarindaki adamlari andiriyorlardi. Anlatanin bilgisine, gorgusune guveniyorlardi. Bu gencin kendilerini iman merdiveninde birkac basamak yukari cikaracagina itimatlari tamdi.

Kahvedeki adam basini onune egmis anlatilanlari kafasiyla tasdik ediyordu.
Sohbet bitti. Kitap kapandi. Sakir Abi son soz olarak universitede okuyan fakir ogrenciler icin yardim toplanacagini bildirdi. Mahallede bir ogrenci evi daha acilacakti. Bu ev icin esyaya ihtiyac vardi. Herkes gonlunden ne koparsa veriyordu.

Cam kenarindaki ikili koltukta oturan sakalli, takkeli amca evdeki eski elbise dolabini verebilecegini, ama birilerinin bunu evden almasi gerektigini, kendisinin getiremeyecegini soyledi. Onun yanindaki zayif, sari biyikli olan, evden bir halinin eksilmesinin cok onemli olmayacagini, kendisinin de bunu verebilecegini belirtti. Daha bunun gibi bircok sey himmet edildi.

Bunlari basi onunde dinleyen kahvedeki adam yerinden kalkti. Sakir Abi'ye dogru gitti. Sehpanin onunde comeldi. Fisiltiyla gizli bir seyler soyledi. Soyledikleri gizli olmasa, bunlari herkesin duymasini istese herkesin icinde sesli soylerdi, herhalde.

Sakir Abi'nin gozleri, kulaklarinin isittikleri karsisinda yuvalarindan ugradi. Kaslari hayret makaminda kalkti. Dudaklari sasirma kalibina girdi. Sonra basi ret anlaminda iki yana gelip gitti. Adamin soylediklerini kabul etmiyordu. Adam rica eder sekilde basini yana egiyor, isi soyledigi sekilde kapatmak istiyordu. Sonunda Sakir Abi, bunu birilerine sormadan evetleyemem, der gibi bir tavir takindi. Ayrildilar.

Allah var, adamin soylediklerini merak etmistim. Saniyorum oradaki herkes de merak etmisti. Cikista yanasip sordum meseleyi. Sakir Abi bunu soyleyemeyecegini, kimseye acmayacagina soz verdigini belirtti. Ustelemenin anlami yoktu. Vazgectim.

Soylenen ogrenci evi bir hafta kadar sonra mahallemizde acildi. Soylenene gore, yeni yapilmis bir apartmanin ucuncu katiymis. Gosterisliymis. Hem ev sahibi bu ev karsiliginda icindekilerden kira da almiyormus. Adam zenginmis demek ki, diyeceksiniz. Yok be yahu! zengin mengin degilmis. Bir devlet kurumunda insaat iscisiymis. Emekli ikramiyesiyle aldigi bu evi hayrina bagislamis. Bagislarken bir ricada bulunmus:

- Aman ha aman, bu evi benim verdigimi kimse duymasin! Riya (gosteris) olmasin!

Semseddin YAPAR
http://www.yagmurdergisi.com.tr/konu_goster.php?konu_id=1559&yagmur=bolum2&sid=30

Özür dilemek, insanın ayrıcalığıdır...

2008-06-02T22:00:00.000+03:00

Kendini cok gunahkâr gorup, artik varligindan utandigini, Rabbinin karsisina cikmayi da iki yuzluluk gibi gordugunu soyleyen kardesler var. Bu kardesleri umide davet etmek gerekiyor; Allah’in rahmetinden asla umut kesilmeyecegi daima hatirlanmali.

Unutmayalim ki, bu konuda kimse kimseden daha asagida ya da yukarida degildir. Defterlerimiz acilmadan “iyi” ya da “kotu” oldugumuza karar veremeyiz. Cunku kimse kimsenin gercekte isledigi gunahi bilmiyor; herkes hatalari konusunda kendisine sirdastir. Oyleyse, kendimizi cok gunahkâr bilme halini umutsuzluk sebebi degil, Rabbin af dergâhina daha cok yakinlik kazanma firsati olarak gorelim. “Senden baska kime gideyim ki..” caresizligini ancak o utanc ve pismanlik halinde yasariz. Carenin yalniz O’nda oldugunu icten ice bilme halini samimi tazarrularimiz icin, gozu yasli yakarislarimiz icin baslangic eyleyebiliriz. Boylesi gunahlarin agirliginin bizi O’nun dergahina goturmesi, hic gunahsizlik sandigimiz simariklik hallerinden daha hayirli olabilir. Sonunda kibir ve kendini begenmislik ureten bir hatasizlik, bizi mahcup eden, kusurumuzu itiraf ettiren bir hata Rabbimize daha dogrudan bir yakinlik vesilesi olabilir.

***

Tovbe etmek ozur dilemektir. Rabbimizin ancak biz insanlara takdir ettigi bir nasiptir ozur dilemek. Belki de meleklerden ustun olabilecegimizin sirri burada saklidir. Cunku, melekler hic hata etmedikleri/edemedikleri icin ozur dilemeleri gerekmez. Seytan ise hatasini hata olarak kabullenmedigi icin ozur dilemez. Ancak insan, hata eder, hata ettigini kabul eder, ozur diler.

***

Ozur dilememizin Rabbimizce hos gorulmesi, cokca hata edelim de cokca ozur dileyelim simarikligini da beslememeli. Artik olmus bitmis gunahlardan, omzumuzda pismanligini agir bir tas gibi tasidigimiz hatalarimizdan soz ettigimizde, hosnut olunan ozurden soz edebiliriz. Yani, gecmise dogru ozur dileriz. Gelecege dogru ozurler saklayarak, gunahlar planlayamayiz. Ki gelecekte yapmamaya azmetmek, karar kilmak, gecmise donuk ozrumuzun de ictenlik gostergesidir. Yoksa, rahmete guvenip de gunah islemis oluruz. Gecmis gunahlarimiz icin rahmete siginmaliyiz ama rahmete siginip gelecek gunahlara niyetlenmemeliyiz.

***

Rabbimizin hatalarimizi ve kusurlarimizi affetmesi, gunah ve isyanlarimizi bagislamasi O’na ibadet yollarimizi acik tutmak icindir. Yuzumuzu rahmetine ve bagislayiciligina donuk tutmak icindir. Ustelik Rabbimiz bizi affetmekle kalmiyor, bize hatalarimiza ragmen yine sefkat ediyor, merhametini gosteriyor; sanki hicbir sey olmamis gibi bizi sevmeye devam ediyor. Bize darilmiyor, bizi gozden cikarmiyor, bizi kendisinden uzaklastirmiyor. Yoksa, O’na ibadet etmeye yuzumuz tutmaz, O’nun rahmetinden umidimizi keser, huzuruna varmaya utanirdik. Tovbenin varligi ve Rabbimiz katinda hosnutlukla karsilanmasi, bize essiz bir nezâketle sunu hatirlatiyor: Rabbinize pismanliginizi arz ettiginiz surece, Rabbinizden rahmet umdugunuz surece, O’na giden yollari acik tutarsiniz. O tovbe etmenizi sever, size cok merhamet eder. Rabbiniz sizden gunahsizlik beklemiyor, ancak icten ozurler bekliyor. Sizi O’ndan uzaklastiran gunahinizin coklugundan ziyade, ozrunuzun yoklugudur.

***

Insan kendi gunahini baska herkesten iyi bilir. Baskalarinin gunahlarina kendi gunahimiz kadar asina degilizdir. Oyleyse en cok gunahkâr bildigimiz kisi kendimiz olmaliyiz. Suphesiz Allah kendi gunahlarimizi kendi bildigimizden daha iyi bilir; O’ndan bir sey saklayamayiz. Allah ki rahmet sahibidir; rahmeti geregi kusur isleyip yine kendisine donmemizi ister. Kendimizi hic gunahsiz sanmamizdansa, hatamizi bilip pismanlik ve gozyasiyla O’na donmemiz O’nu daha cok hosnut eder. Su halde, gunahlarimizi en iyi bilen, gunahlarimizi bilmemizden hikmetiyle hosnut olan Rabbimize donup O’ndan af dilemeliyiz. Ne kendimizi masum zannedip O’nun affina muhtac olmadigimizi sanalim, ne de kendimizi cok gunahkâr bilip O’nun affindan umidimizi keselim.

http://genclik.zaman.com.tr/?bl=14&hn=953

Sizi yaratan Uyumuyor...

2008-06-01T22:00:00.000+03:00

“Kutup” denilince aklina kuzey ve guneyden baska bir yon, buzullardan baska bir zemin gelmeyenlere degil sozum. Hem sizin kac altininiz var? Onun kirk altini vardi, altmis alti eskiya kafileyi durdurdugunda. “Senin neyin var?” sorusunu, “Kirk altinim var!” diye cevaplamis, koltugunun altinda dikili oldugunu haber vermisti, yeri soruldugunda.

Gülümseyerek uzaklasmisti eskiyalar gencin yanindan, sozlerine inanmayip. Dahasi haberdar etmislerdi reislerini, o da gulumsesin. Hatta sozlerinde israr eden delikanliyi suzsun ve emretsin: “Bakin koltugunun altina!” Hazar denizinin guney batisindan, Bagdat’a giden kervanin saf yolcusu gomlegine annesinin diktigi altinlari koysun eskiyanin avucuna. Reis saskinlikla: “Neden!” desin. “Neden haberdar ettin bizi!” “Annem!” desin genc yolcu, “Soz verdim. Yalan soylemeyecegim asla!” Birden iki tuz golu kesilsin reisin gozleri. Iki nehir dogsun o golden; iki tuz nehri. “Bunca yildir ben, Rabbime verdigim sozu bozuyorum!” diye hickirsin koca eskiya. “Ben yokum artik bu islerde!” diye ayrilmaya calissin adamlarindan. Ve adamlar da “adam” olsun o anda. “Yol kesmekte reisimizdin. Yol gostermekte de reisimiz ol!” diye haykirsinlar.

“Kutup” denilince aklina kuzey ve guneyden baska bir yon, buzullardan baska bir zemin gelmeyenlere degil sozum. Hem sizin kac kizginliginiz var? Onun tek kizginligi vardi. “Gercekte kendi sahsiniz icin hiddetlendiginiz halde, Allah icin hiddet gosterisi yapmayin!” derdi, birden fazla kizginligi olanlara. O yani Abdulkadir Geylânî, on sekiz yasinda Bagdat’a tek kizginligi olsun diye geldi. Nefsi icin kizmamak ilimle mumkundu madem, “Avini kacirmayan sahin” tefsir, hadis, fikih ve edebiyat goklerinde aradi rizkini. Ders verdigi medrese almadi tilmizlerini, cevredeki evler de katildi yapiya bir bir. Haset atesleri yandi. Fakat gonul genisligi icin dedikodularina kulak vermemeliydi insanlarin. Yirmi bes yil nefsiyle savasti Gavsu’l-A’zam, sadece seytanlara kizdi. Ne muthis bir inziva!

“Kutup” denilince aklina kuzey ve guneyden baska bir yon, buzullardan baska bir zemin gelmeyenlere degil sozum. Hem sizin kac kerametiniz var? Keramet denizlerinin bu sirli kaptani, “Kerameti gizlemeyen dunyaya duskundur,” derdi hep. Bir sûfinin derunî halleri degildi olcu, Kur’an ve hadislere uygun hayatti onemli olan. “Uyun, uydurmayin!” diye uyarirdi talebelerini, “Temizlenin, kirlenmeyin!” Bagdat’a dondugunde yirmi bes yil sonra. Kalabaliklari almadi ogut verdigi camiler. Oyle ki yetmis bin kisi acik havada birbirlerinin sirtina koyarak kagitlarini, hikmet derdiler o buyulu hasatta: “Ey gaflet uykusunda uyuyanlar! Iyi biliniz ki sizi yaratan uyumuyor!”, “Ey guclerine ve dirliklerine tapanlar! Allah sizden buyuktur!”, “Sabrediniz, sizlanmayiniz. Sabit kaliniz, ayrilip dagilmayiniz. Bekleyiniz, umit kesmeyiniz!”, “Acele etme! Acele eden, ya hata yapar ya da yakinina gelir hatanin!”, “Hirsi, simarikligi, azginligi ve dunyaya duskunlugu birak. Sevincini ve neseni biraz azalt! Biraz huzunlu ol!”

“Kutup” denilince aklina kuzey ve guneyden baska bir yon, buzullardan baska bir zemin gelmeyenlere degil sozum. Hem sizin kac hizmetciniz var? Onun bir hizmetcisi vardi ve elinde bir ekmekle kapida dikilip soyle seslenirdi oradan gecenlere: “Yemek isteyen, ekmek isteyen, yatmak isteyen yok mu? Gelsin!” Misafirsiz gece gecirmezdi o. Zayiflar, hastalar, koleler, mazlumlar o evde korunurdu. Ogluna, “Zenginlerle gorusmen izzet ile, onlara deger vermeyerek, yoksullarla gorusmen ise, kendine deger vermeyerek olsun,” derdi. Carsiya ciktiginda cocuklar ususurdu basina, siralayan isteklerini. Cuma’ya giderken onu gormek icin doldururdu tum yollari insanlar. Eve dondugunde sira buyuklere dua etmeye gelirdi. “Medet! Ya Abdulkadir Geylânî!” Kandil aydinliginda ta sabahlara kadar.

“Kutup” denilince aklina kuzey ve guneyden baska bir yon, buzullardan baska bir zemin gelmeyenlere degil sozum. Hem sizin kac hayatiniz var? Onun bir hayati vardi. “Yakinda dunyadan alinacak, ahirete goturuleceksin. Omrunde sadece su icerisinde bulundugun gunun kaldigini farzet de ahiret icin hazirlik yap! Zamanin zayi olup gidiyor. Halbuki sen yiyemeyecegin seyleri toplamak, ulasamayacagin seylerin pesinde kosmak, oturamayacagin binalari kurmakla mesgulsun!” sozuyle isaret ettigi.

Sahi bizim kac hayatimiz var!

http://pazar.zaman.com.tr/?bl=14&hn=2076

Eskiden ne güzel cahildik!..

2008-05-31T21:05:00.000+03:00

Dışarıda kar...
Ama kuzine içten içe öyle yanıyor ki. Kuzinenin üzerinde demir maşa...
Maşanın üzerinde de ekmek dilimleri. Aydınlık bir kış sabahı ve kızarmış ekmek kokusu...
Sucuk lükstü. Yumurta lezzetli. Ekmek her zaman ekmek gibi...
Bir kez olsun kümesten yumurta almamış, bir kez olsun o kızarmış ekmeğin kokusunu duymamış ve fakat alışveriş merkezlerinin restorankatlarında, boğucu bir gürültü ve havasızlık içinde hamburger keyfine fit olmuş çocuklar ve gençler için ben ne kadar yaşlıyım?

***

Dışarıda kar...
İçeride kanaat...
İçeride huzur.O beyaz örtünün gelişi sürpriz olurdu.Şimdiki gibi üç günlük hava tahmini, kar yağışı için dakikalı randevu falan yoktu. (Meteoroloji tutturamadığı zaman o kadar seviniyorum ki...) Krize de girmezdik.
Yakacak bir şeyler olurdu her zaman. Ve kuzine hem ısıtır hem de pişirirdi...
Bize kalan kışın ve karın tadını çıkarmaktı...
Mumumuz, gaz lambamız vardı.

***

Televizyon yoktu. Gazete de her zaman olmazdı. Öyle güzel cahildik ki, keyfimiz bozulmazdı hiç! Portakal kabuklarını sobanın üzerine dizer, kokusuna râm olurduk. Kestane közlemek büsbütün bir gecenin akıllara seza mutluluğuydu. Sonra illa ki, büyüklerin anlattığı hikâyeler, hatıralar... Bir çoğu arızalı ve tedaviye muhtaç beyinlerden çıkma dizilerin ve filmlerin açtığı hasarlar yerine, geniş ve besleyici bir masal dünyası...

***

Lezzet bir tarafa, kokuya da hasret kalacağımız kimin aklına gelirdi?
Ekmeklerimiz el değerek üretilirdi, sağlıklıydı, lezzetliydi ve mis gibi kokardı.
Çay da kokardı...
Domates de...
Bütün bu nefasete, küçücük bir bakkal dükkânının zenginliği yetiyordu.

***

Dışarıda kar...
İçeride huzur...
Zam endişesi, doğal gazın kesilme korkusu, yolda kalma telaşı, rejim tehlikesi...
Kimin umurunda...
Ne güzel cahildik.
Mutluluğun resmini çiziyorduk...

(alıntı)

Cumanız mübarek olsun :)

2008-05-30T21:33:00.000+03:00

"Bir iyilik için yapayalnız yola çıkmışsanız,

Ardınızda maleklerin alkışlarını duyacaksınız"

Halis niyetlerle, Allah yolunda koşabilmek duası ile...

Hayırlı Cumalar...

Bahar getirdim Sana...

2008-05-30T19:45:00.000+03:00

"Neyi arıyorsan sen, O'sundur" der Mevlana..
Zulmün peşindeysen zalimsin,aşkı arıyorsan aşık....
Elindentuttuğumuz her sevgili, bizi sürükleyip, kendi iç dünyamızınderinliklerinde bir keşif gezisine çıkarır. Her ilişki, benliğimizde birkazıdır aslında, her sevda ruhumuzun bir başka yüzü... Her aşkta kendimiziararız, o yüzden bulduklarımız benzerimizdir. Resimlerini yan yana koyunsevdiklerinizin ve dikkatle bakın yüzlerine, onların suretlerinden kendiyüzünüz bakacaktır size...
Aşk denilen kaleydoskobun buzlu camına gözünüzüdayadığınızda, binbir cam rengarenk ışıklar saçarak döndüğünde, herseferinde bambaşka şekiller ördüğünü görürsünüz. Her camda, farklı birrenginiz vardır; her şekilde sizden bir parça...
Aşklarınız hülasanızdır.Sevdiginiz her adam, beğendiğiniz her kadın farklı ruh hallerinizi eleverir; arada bir çevirdiniz mi kaleydoskobu, cam paralar yer değiştiripyeni şekiller alır; hepsi siz... Sevgilinizin gözlerindeki dolunay,sizdeki ışığın yansımasıdır aslında; dilindeki sizin ilhamınız, tenindekisizin yansımanızdır. Yoksa halâ bir sevdiğiniz, o henüz kendinizibulamadığınızdandır... Aşk, narsizmdir. Sevda, çevrildikçe içinizin farklıışıklarını yakan eğlenceli bir kaleydoskop gibi başımızı döndürüyor. Vebiz, hep baharı takip ederek dünyayı gezen bir gezgin gibi içimizdeki eskibaharları arıyoruz. Narcissusu'u bilirsiniz; Öyle heybetli ve güzelmiş ki,bakmaya dayanazmazmış kendine...
Gün boyu ayna karşısına geçip karagözlerini, incecik burnunu, dar kalçalarını, kıvırcık saçlarınıseyredermiş hayran hayran...
Bir gün ırmak kenarında gezinirken, sudakiyansımasına ilişmiş gözü. Uzanıp, iyice bakmak istemiş. Tam gördüğündekendisini, dengesini kaybedip düşüvermiş ırmağa, kapılıp gitmiş suya...
Yeryüzünün en güzel insanının öldüğünü duyan Tanrı, unutulmaması için O'nuher bahar açan gözel kokulu bir çiçeğe dönüştürmüş, Narcissus, nergisolmuş. Kıssadan hisse, benden size tavsiye, taze b! ir nergis verin bugünsevgilinize...
Sonra da, nerede baharsa mevsim, rotasını oraya çeviripiçinizdeki eski baharlara koşan bir gezgin gibi "Bahar getirdim sana"deyin. Baharın elinizde olduğunu unutmadan...
Gözlerindeki ırmağabaktığınızda kendinizi göreceksiniz; dikkat edin de hayran olupdüşmeyin... Düşüp bahar kokulu bir çiçeğe dönüşmeyin...

Can DÜNDAR

umut :) & umutsuzluk :( üzerine...

2008-05-29T23:50:00.000+03:00

Ne kadar bilirsen bil...

2008-05-28T11:22:00.000+03:00

Profesor Konferans vermek uzere salona girmis. Salon, on sirada oturan seyis disinda bosmus.
Konusup konusmama konusunda tereddude dusen Profesor sonunda seyise sormus:
- Buradaki tek kisi sensin. Sana gore konusmali mi, yoksa konusmamali miyim?

Seyis cevap vermis:
'Hocam ben basit bir insanim, bu konulardan anlamam.
Fakat ahira gelseydim ve butun atlarin kacip bir tanesinin kaldigini gorseydim, yine de onu beslerdim.'

Bu sozlere hak veren Profesor konferansa baslamis.
Iki saatin uzerinde konusmus durmus, konferanstan sonra kendini mutlu issetmis, dinleyicisinin de konferansin cok iyi oldugunu onaylanmasini isteyerek sormus:
-'Konusmayi nasil buldun?'

Seyis cevap vermis:
'Hocam sana daha once basit bir adam oldugumu ve bu konulardan pek anlamadigimi soylemistim. Gene de eger ahira gelir biri disinda tum atlarin kactigini gorseydim, onu beslerdim, ama elimdeki tum yemi ona verip hayvani çatlatmazdim.'

'Ne kadar bilirsen bil, soylediklerin karsidakinin anladigi kadardir.'
Hz. Mevlana

:) dost :)

2008-05-27T16:43:00.000+03:00

DOST

Genç adamın biri,
Dermiş babasına her gün;
'Benim de dostlarım var, sendeki dost gibi'
Baba, itiraz eder,
Olmaz öyle çok dost, hakikisi
Belki bir, belki iki,
Fazlasını bulamazsın gerçek, hakiki..
Devam eder durur konuşma..

Aralarında başlar bir tartışma,
Karar verirler bir sınava,
Dostun hakikisini anlamaya...
Bir akşam bir koyun keserler,
Ve koyarlar çuvala.

Baba der ki oğluna,
'Hadi al bu çuvalı, şimdi götür dostuna.'

Çuvaldan kanlar damlamakta,
Sanki öldürmüşler de bir adamı,
Koymuşlar çuvala,
Dıştan böyle sanılmakta.
Delikanlı sırtlar çuvalı,
Gider en iyi bildiği dostuna,
çalar kapıyı.

O dost, bakar ki bir çuval,
hem de kanlı,
Kapar hızla kapıyı delikanlının suratına,
Almaz içeri arkadaşını,
Böylece tek tek dolaşır delikanlı,
Kendince tanıdığı, sevdiği dostlarını.

Ne çare, hepsinde de sonuç aynıdır.
Evlat geriye döner.
Ama içten yıkılır...

Babasına dönerek; 'haklıymışsın baba' der.
Dost yokmuş bu dünyada ne sana, ne de bana.
Baba 'hayır evlat'der, benim bir dostum var bildiğim.
Hadi, çuvalı alda bir kere de git ona.
Genç adam, çuvalı sırtlar tekrar.
Alnından ter, çuvaldan kanlar damlar...
Gider baba dostuna.Kabul görür, sevinir.

O dost, delikanlıyı alır hemen içeri.
Geçerler arka bahçeye.
Bir çukur kazarlar birlikte,
Çuvaldaki koyunu gömerler adam diye,
Üzerine de serpiştirirler toprak.
Belli olmasın diye dikerler sarımsak...
Genç adam gelir babasına;
'Baba, işte dost buymuş' diye konuşunca,
Babası; 'daha erken, o belli olmaz daha.
Sen yarın git ona, çıkart bir kavga,
Atacaksın iki tokat, hiç çekinmeden ona,
işte o zaman anlaşılacak, dostun hakikisi.
Sonra gel olanları anlat bana...'
Genç adam, aynen yapar babasının dediğini,
Maksadı anlamaktır dostun hakikisini,
babasının dostuna istemeden basar iki tokadı!

Der ki tokadı yiyen DOST;
'Git de söyle babana,
Biz satmayız Sarımsak tarlasını böyle iki tokada!

zor geçen 3 günüm :(

2008-05-27T16:42:00.000+03:00

ahh hayat arkadaşım rabbim yollarımızı hiç ayırmasın. iki dünyada da seninle olmaktır arzum. amin. 3 günlük bir iş gezisiydi aslında basit görünüyordu,ama ne de zordu :(

DUA...

2008-05-26T16:52:00.000+03:00

Şefkati ve merhameti sonsuz âlemlerin Rabbi Allah’a, O’nun kainatın bağrında cilvelenip duran rahmet tecellileri adedince hamd ü sena; kainata rahmet ve şefkat peygamberi olarak irsal buyurduğu Peygamber Efendimiz’e, aile efradına ve sahabe-i güzinine de nihayetsiz salat ü selam olsun!

Allahım! Bütün eşyadan önce var olan Evvel, Sensin; Senden önce hiçbir şey yoktu. Her şey göçüp gittikten sonra bâkî kalacak Âhir, Sensin; Senden sonra hiçbir şey kalmayacaktır. Sayısız açık delillerle varlığı meydanda olan Zâhir Sensin; Senden ayan hiçbir nesne olamaz. Varlığının keyfiyeti gözlerden ve idrakten uzak olan Bâtın da yine Sensin; Senden başka hiçbir şey bizzat mevcut değildir.

Yüce Rabbimiz! Seninle aramıza –göz açıp kapayıncaya kadar bile olsa– hiçbir engelin girmesine fırsat verme ve bizi hiçbir zaman huzurundan kovma! Bize –bizim istihkakımıza göre değil de– Sen’in keremine yakışır bir şekilde muamelede bulun. Ne olur, işlediğimiz günahlardan dolayı bizi azaba uğratma!

Ya Rab! Bu muhtaç ve müştak kullarına muhabbetinin halavetini tattır da, sinelerimiz inşiraha ersin.. marifetinin nurlarıyla zâhir-bâtın bütün latîfelerimizi öyle aydınlat ki, kalblerimiz bir kez daha hayat bulsun.. gönüllerimizi esmâ-i hüsnânın ve sıfât-ı sübhâniyenin ziyasıyla tenvir buyur.. ayrıca, bizi Yüce Nebi’nin sünnetini ihya edebileceğimiz kıvamda faydalı bir ilimle rızıklandır!

Rabbimiz! Bütün bunlara mazhar olabilmek için Senin rahmet ve merhametine iltica ediyor; havl ve kuvvetine sığınıyoruz.. Sana, Senin yüce dinine ve sevgili kullarına karşı kin ve gayzla köpürüp duran insafsız ve vicdansızları da yine Sana havale ediyoruz!...
Ellerimizi indirirken, arz u semayı yüzü suyu hürmetine yarattığın Kainatın İftihar Tablosu Hazreti Ahmed ü Mahmud u Muhammed Mustafa’ya, âline ve ashabına bir kere daha salât ü selam ediyor, iki salât ü selam arasına sıkıştırılmış niyazların reddolunmayacağı ümidiyle dualarımızın kabulunü bekliyoruz, Rabbimiz!

Amin,Amin,Amin..

Başkasının günahına ağlayan adam...

2008-05-23T15:36:00.001+03:00

...
Gönüllere girmek için, dünya aşkını gönülden çıkarmak gerektiğini gösterdi.
Dünyada dikili bir ağacı olmadı.
Üzerine bir tapu kaydı bulunmadı.
Banka cüzdanı diye bir şeyi hiç tanımadı.
Maddî varlığa tenezzül etmedi.
Beden lezzetine meyletmedi.
Nefsiyle değil, ruhuyla yaşadı. Ruhlaştı, nurlaştı...
Madde boyutlarını aştı, dünya boyutlarından taştı.
Allah ile dostlaştı.
"Bediüzzaman"laştı...
Görüldüğünde Yüceler Yücesi Yaratıcımızı hatırlatan bir kul oldu.
Duyulduğunda sesi, sözü, insanlar Allah aşkıyla coştu.
Kendisi yoktu; bütün varlığı, "Bir Olan"dan haber veriyordu.
Huzurunda huzur buluyor, huzur içinde kayboluyordu.
Varlığıyla var oldu, yolunda kurban oldu.
Şikayetsiz teslimdi, sabır ve şükür içinde, Ondan gelen her şeye...
Bilsinler, sevsinler de, huzura ersinler diye...
Ömrünün özetiydi, "Kul olun da, kurtulun!" çığlığı...
"Cennet yaraşır size." diyordu. "Ne işiniz var cehennemde? İmanla dünyanız da cennet olsun, âhiretiniz de..."

Başkasının Günahına Ağlayan Adam

Vehbi VAKKASOĞLU

Terliğimi bıraktığım yerde...

2008-05-22T21:49:00.000+03:00

Bir Güneş’imi, bir babamı, bir de terliğimi bırakmıştım geldiğim yerde. Bir ilkbahar gününde, güller gibi kokan Medine’de dünyaya gözlerimi açmışım.
Doğduğum hasta hane, Ravza’nın hemen yanı başında olduğu için, duyduğum ilk koku, Sen’in bahçenin gül kokuları olmuş. Babam gelip de, daha kulağıma ezan okumadan, kulaklarım mescidinin ezan sesiyle şereflenmiş. Kırk günlük olduğumda ilk ziyaretimi de Hâne–i Saadet’ine yapmışım. Hemen hemen yaptığım her ilkte, Sen varsın. Daha konuşmayı öğrenmeden, Sen’i sevmeyi öğrenmişim.
İlk adımlarımı Ravza’nın mermerlerinde atmış ve Rabbimle ilk buluşmamı, ilk secdemi Sen’in mescidinde yapmışım. Evini her ziyaret edişimizde Sen’i görmesek bile, varlığını hisseder, evinden her ayrılışımızda da hüzünlenirdik.
Çocuklar evde sıkılınca isterler ki, babaları onları parka, eğlence yerlerine götürsün. Medine’de yaşadığımız sürece, bunları hiç istemedik babamızdan. Canımız sıkılmaz mıydı acaba hiç? Sanırım Medine’deki hiçbir çocuğun canı sıkılmazdı. Çünkü burada hiçbir yerde olmayan Gül Bahçesi ve bahçenin “Biricik Efendisi” vardı. Vaktimizin çoğu, o bahçede geçerdi.
Sen’in bahçenin mermerlerine ayakkabıyla basamazdık. Yalın ayak dolaşırdık mermerlerin üstünde. Korkardık belki bahçenin güllerine basmaktan kim bilir.
Yazın mermerler ayaklarımızı yakar, bu hoşumuza giderdi. Babama sormuştum bir seferinde:
– Babacığım Medine neden bu kadar sıcak?
– Evlâdım, Medine’de iki Güneş var da ondan.
– Nasıl olur babacığım, Güneş tek değil mi?
Babam gülerek:
– Doğru yavrum, bütün dünyayı ısıtan bir tane Güneş var. Bir de âlemleri aydınlatan ve ısıtan öyle bir Güneş daha var ki; O da (sas) Medine’de olunca sıcaklık iki kat oluyor.
Babamın bu cevabı çok hoşuma gitti. Gerçekten mermerler ayaklarımızı ısıtıyordu; ama Sen’in sıcaklığın içimizi daha çok ısıtıyordu.
Medine’den ayrıldıktan sonra belki ayaklarımız üşümedi; ama içimiz bir türlü ısınmıyor. Çünkü gönlümüzün Güneş’ini orada bırakmıştık. Artık O’nun (sas) evine, bahçesine gidemiyor, mermerlerinde yalın ayak koşamıyorum. Gerçi ışığın tâ buralarda da bizi aydınlatıyor; ama içimi ısıtması için Ravza’na koşmam lâzım.
Bahçende yürürken güzel ezanlar okunurdu, sanki Bilâl–i Habeşi okurdu. Biz de mescide koşar, babamın yanında namaz kılardık. Bazen o an yanımıza usulca bir kedi sokulurdu.
Babam: ‘İncitmeyin sakın, onlar Ebû Hüreyre’nin (ra) kedileri.’ derdi. Biz de onları severdik.
Çarşamba günleri Uhud’a gider, Sen’in çok sevdiğin amcanı ziyaret ederdik. O bizim de amcamızdı. Kardeşlerimle Ayneyn Tepesi’ne çıkar, oradan Uhud’da yatan 70 şehide selâm verirdik. Uhud Dağı’na her baktığımızda, Sen’i orada görür gibi olurduk. Uhud da, Ravza’n gibi gül kokardı. Orası da ayrı bir gül bahçesiydi sanki.
İşte benim yedi senem ki; en değerli, en güzel yıllarım, Sen’in Köyünde, Gül
Bahçende, savaştığın yerlerde, Sen’inle dopdolu geçti. Sen’i görmesem de, Sen’inle yaşamaya o kadar alışmıştım ki, yanından ayrılırken, sanki bir parçam orada kalmıştı. Buraları bana gurbet oluverdi. Elimde olsa hemen yanına koşar gelirim, ama hep, “Büyüyünce gidersin.” diyorlar. İşte sırf bu yüzden hemen büyümek istiyorum. Yanına gelince büyümüş bile olsam, bahçendeki mermerlerde yalın ayak dolaşacağım. Tâ ki Güneş’im, içimi ısıtıncaya kadar.
Hasretinden, gönlüm üşüyor. Belki hasretin herkesin içini yakar; ama beni üşütüyor işte. Çünkü benim ruhum, doğduğumdan beri, sevginle ısınmaya alışmış. Sıcaklığına o kadar muhtacım ki; ne olur sana gelemesem bile, Sen beni hiç bırakma, evimizi şereflendir, ışığınla gecelerimize nur ol, sıcaklığınla bütün zerrelerimizi ısıtıver. Tıpkı Medine’de iken ısıttığın gibi.
Benim adım Nebi. Bu ismi bana, Sen’i çok seven biri koymuş. Diğer adım, Muhammed. Bu ismi de Köyünde bıraktığımız babacığım vermiş.
Ben de Sen’in gibi babasız büyüyorum. Ama Sen, asla yetimliğimizi hissettirmiyorsun. Medine’den ayrıldığımızdan beri, hep yanı başımızdaymışsın gibi hissediyorum. Geceleri korkmadan güvenle uyuyorum. Sen’i tanıdığım ve sevdiğim için Rabb’ime binlerce kez teşekkür ediyorum.
Babamı kabre koyarken, ağabeyimin terlikleri onun kabrine düştü ve orada kaldı. Ben o terlikleri çok kıskandım. Çünkü ağabeyimin terliği hep babamla kalacaktı. Babamı son ziyaret edişimde, ben de kimse görmeden terliğimi babamın kabrine gömüverdim. Benimki de babamla kalsın diye.
Evet, demiştim ya, bir Güneş’imi, bir babamı, bir de terliklerimi bırakmıştım geride. Babam ve terliğim hep oradaydı, gelemezlerdi.. Ama Güneş’im hep yanımdaydı. Yetimlerin Efendisi, yetimlerini hiç ışıksız bırakır mıydı? Dünyanın bir ucuna da gitsek, bizi bırakmayacağını biliyordum. Gözümüz, gönlümüz Sen’inle aydınlanır Efendim! Ruhumuz, içimiz sıcaklığınla ısınır.
Rabbimden hep bana tekrar Sen’in gül bahçenin mermerlerinde yalın ayak koşmayı nasip etmesini diliyorum. Tâ ki aşkınla, sevginle bütün bedenim yanıp kavrulsun. Terliğimi bıraktığım o güzel mekan son durağım olsun.

Muhammed Nebi DOĞANAY * (Sızıntı – Eylül/2005)
* Hâdiseyi yazar bizzat yaşamıştır

Sekizinci Deva...

2008-05-21T19:26:00.000+03:00

Prof. Dr. Mustafa Nutku
İstanbul’da bir hastanede, 9 yaşında bir kız. İsmi: Esra. Hastalığı: Kanser.. Hastalığı vücuduna yayılmış..
O hasta halinde ve ölümün soluğunu her geçen an gittikçe daha da yakınında hissederek hayat yürüyüşünün son durağına yaklaşırken, hasta yatağında uyanık olabildiği zamanlar, devamlı olarak kitap okuyormuş.
Bir akşam, okuduğu kitaptan başını kaldırarak, annesine: “Babamı çağırabilir misin, anne?” demiş.
Küçük kızının vücuduna yayılmış kanserle günden güne eriyişini görürken, ölüm habercisi bu hastalığın sevgili kızından ayrılık getireceğini bilerek, dünyadan o kesin ayrılığının acısına dayanabilmek bir yana, o ayrılık anının yakında muhakkak gelecek oluşunu düşünmenin büyük acısına dayanabilmenin bile kendisine çok zor geldiği annesi, kızının bu anî arzusu karşısında çekinerek sormuş: “Babanı çağırmamı niçin istiyorsun?”
Hasta kız, önce bunu açıklamak istememiş; bir an düşünmüş ve: “Çağırmasan da olur. Hem çağırsan, gelinceye kadar belki geç olur” sözleri üzerine annesinin merakı daha da artmış:
“Babanı çağırmamı önce isteyip sonra niye vazgeçtin?” diye sorunca, kızı gayet sakin bir şekilde;
“Anne, ben artık âhiret âlemine gidiyorum da, onun için..” cevabını vermiş.
Bu sözleri üzerine annesinin gözünden, artık tutamadığı gözyaşları boşanırken, kızı gene o çok sakin haliyle: “Bak! Azrail (as) beni almak için gelmiş; orada bekliyor..” diyerek odanın bir köşesini parmağıyla işaret etmiş. Annesi, kızından ayrılık vaktinin geldiğini anlayıp elleriyle yüzünü kapatarak hüngür-hüngür ağlarken, kızına gayr-i ihtiyarî sormadan da edememiş:
“Azrail (as) nasıl? Biraz tarif eder misin?”
“Çok güzel…” demiş, küçük kız..
Daha sonra da, içinde bulunduğu o maneviyat âleminden dünya haline tekrar avdet etmiş gibi, annesinin o ardı-arkası kesilmeyen yüksek sesle ağlayışından rahatsız olmuş bir tavırla annesini, 9 yaşındaki çocukluğundan beklenemeyecek büyük bir kemal ve vakar haline girerek, tesellîye çalışmış:
“Niye bu kadar çok ağlıyorsun ki, anne? İmanı olan ve imanıyla yaşayanlar için ölüm ve âhirete gitmek, korkulacak bir şey mi? Dünyada daha fazla yaşasaydım, dışarıdaki insanların ekseriyeti gibi, dinde lâkayt, ibadette ihmalkâr halde uzun bir dünya hayatım olsaydı, benim için daha iyi mi olacaktı? Öyle olmam seni daha çok mu sevindirecekti?”
Kızının, yaşının çok üstünde bir olgunlukla kendisine verdiği bu hakikat dersi karşısında, annesinin sanki birdenbire gözyaşı pınarları kurumuş; yüksek sesle ağlaması aniden durmuş.
Kanser hastası, kanser hastalığı vücuduna yayılmış olan 9 yaşındaki kız, annesiyle bu son konuşmasından sonra, yüksek sesle Kelime-i Şehadet getirmiş; daha sonra da, başı yavaşça sol tarafına düşerek ruhunu teslim etmiş.
Annesinin biraz evvel pınarları kurumuş gibi durmuş olan gözyaşları yeniden, fakat bu defa sessizce çağlamış. O sırada sevgili kızının artık ruhsuz olan bedeninin yanında, yatağında okuduğu son kitap ile bir kalem, dikkatini çekmiş. 9 yaşındaki kızının dünyadan âhirete giderken, kendisini fevkalâde hayrete sevk eder derecede gösterdiği o çok yüksek ruh halinin sırrı, hasta yatağında son olarak altını da çizerek okuduğu o kitap sayfalarında kendini ilân ediyor gibiymiş. Kitap, “Hastalar Risâlesi” ve altını çizerek okuduğu son bölümü de: “SEKİZİNCİ DEVA” imiş.
“SEKİZİNCİ DEVA”
“Ey âhiretini düşünen hasta! Hastalık, sabun gibi, günahların kirlerini yıkar, temizler. Hastalıklar keffâretü’z-zünûb olduğu hadis-i sahihle sabittir. Hem hadiste vardır ki: ‘Ermiş ağacı silkmekle, nasıl meyveleri düşer; imanlı bir hastanın titremesi de öyle günahları silker.’
“Günahlar, hayat-ı ebediyede daimî hastalıklardır; bu hayat-ı dünyeviyede dahi kalb, vicdan, ruh için manevî hastalıklardır. Sen eğer sabredip şekva etmezsen, şu muvakkat bir hastalık ile daimî pek çok hastalıklardan kurtuluyorsun.
“Eğer günahları düşünmüyorsan, yahut âhireti bilmiyorsan veya Allah’ı tanımıyorsan, sende öyle dehşetli bir hastalık var ki, milyon defa sendeki bu küçük hastalıktan daha büyüktür. Ondan feryâd et.
“Çünkü, bütün dünyanın mevcûdatıyla kalbin, rûhun ve nefsin alâkadardır. Mütemâdiyen firak ve zevâl ile o alâkalar kesilip, sende hadsiz yaralar açılır. Bâhusus Âhireti bilmediğin için, ölümü idam-ı ebedî tahayyül ettiğinden, âdeta, güya, yara bere içinde, dünya kadar hastalıklı bir vücudun var.
“İşte en evvel, hadsiz yaralı ve hastalıklı bu büyük mânevî vücudun hadsiz hastalıklarına kat’î ilâç ve kat’î şifa verici bir tiryak olan îmân ilâcını aramak ve itikadını düzeltmek gerektir ki, o ilâcı bulmakta en kısa yol, bu maddî hastalığın yırttığı gaflet perdesinin altında sana gösterdiği aczin ve za’fın penceresiyle, bir Kadîr-i Zülcelâlin kudretini ve rahmetini tanımaktır.
“Evet, Allah’ı tanımayanın, dünya dolusu belâ başında vardır. Allah’ı tanıyanın dünyası nurla ve mânevî sürûrla doludur, derecesine göre, îman kuvvetiyle hisseder. Bu îmândan gelen mânevî sürur ve şifâ ve lezzet altında, cüz’î, maddî hastalıkların elemi erir, ezilir.”
...
Dr. Sadullah Nutku ve Prof. Dr. Ayhan Songar (her ikisine de Allah rahmet eylesin) bir uçak seyahatinde yan yana iki koltukta oturuyorlarmış.
O yolculuklarında ilk defa tanışıp görüşmelerinden önce, Dr. Sadullah Nutku, cebinden “Hastalar Risâlesi”ni çıkarıp kendi kendine, sessizce okumaya başlamış. Yanında oturan Prof. Dr. Ayhan Songar göz ucuyla bu kitaba bakmış, çok alâkasını çekmiş; ardından tanışmışlar. Yolculuklarının kalan kısmında Dr. Sadullah Nutku, kitabı yüksek sesle okumuş; Prof. Dr. Ayhan Songar da dikkatle dinlemiş ve o zamana kadar bilmediği Risâle-i Nur Külliyatının, psikiyatri mütehassısı bir profesör olarak da kendisini çok ilgilendiren devalaarından bazılarını dinlerken, bir ara kendini tutamayarak:
“İnsan bu manevî devaları dinlerken, hasta olmayı temennî edeceği geliyor!” demiş.
Prof. Dr. Ayhan Songar, daha sonra ihtisası ile alâkalı olarak, kendisine muayene ve tedavi için gelen hastalarına ekseriya “Hastalar Risâlesi”ni tavsiye etmiş.
Ayhan Songar da bir gün, Esra isimli 9 yaşındaki o küçük kız ve daha başka birçokları gibi kanser hastalığına yakalanmış. O da ecelle randevusuna doğru geri sayımının son günlerindeyken ve 9 yaşındaki o küçük kız gibi, vücuduna yayılmış olan kanser hastalığı ile hastahanede yatarken, yanından hiç ayırmadan okuduğu ve vefatında da yatağında yanı başında duran kitap, 9 yaşındaki o küçük kızın ölüm döşeğindeyken okuduğu kitapmış; ilk defa bir uçak yolculuğunda yan yana otururken Dr. Sadullah Nutku’dan dinlediği ve daha sonra da, meşhur bir psikiyatri profesörü olarak o zamana kadar kendisine muayene ve tedavi için müracaat etmiş birçok hastasına tavsiye ettiği, manevî devalar hazinesi: “Hastalar Risâlesi”…

Kaynak: Yeni Asya, 19 Kasım 2005

Abla'dan Kardeş'e iki satır :)

2008-05-21T00:03:00.000+03:00

Canım kardeşim asker saflarına katılalı tam bir yıl olmuş,
Kavuşmamıza 2 ay kaldı hayırlısı ile inş.
Bu yazı da hatıra kalsın bu sayfalarda. Askerlik anısı :) Asker ablası anısı olarak :)
Seni seviyorum ciğerparem,
Allah a emanet,
Selam ve DUA ile...

09.05.2007 :

Kağıdı kalemi elime aldım.
Nereden başlamalıyım acaba?
Seninle hatırladığım ilk an,
Hıımmm...
Çok çok geçmişi hatırlamıyorum,
Yani aslında ilk yıllarımızda ikimizde dünyaya alışma telaşındaydık, sanıyorum hatırlamama sebebim bu :)
Hep ilk olarak hatırıma gelen o ağlamaklı yüz haliyle bana bakan gözlerin oluyor. hep çok içim acımıştır senin bu bakışlarınla. Seninle birlikteki yolculuğumuzda çocukluktan gençliğe atım attık arka arkaya. Sonra Ben anne oldum, sonra sen yetişkin :) şimdi sıra erkeklik adımlarının en büyüklerinden biri olan vatani görevini yapmaya hazırlanıyorsun.
EN BÜYÜK ASKER BİZİM ASKERRR
Evettt dün gibi hatıladığım 2 küçük anıdan bahsetmek istiyorum. Sanıyorum sen de hatırlayacaksın. İlki kısa ve öz. Senin canını yaktığını düşündüğüm bir çocuğu evire çevire dövmem. Evde de olay olmuştu,annem hala gülerek anlatır. 2. küçük anım ise sana yalnız başına yolculuk yapmayı öğretmeye çalışma çabalarım. Nasıl mı? şimdi 100 metre mesafe hayal et. seni bu mesafenin başında bırakıyorum. Koşa koşa kararlaştırdığımız noktaya gidiyorum. Sonra sen de bu 100 metre mesafeyi tek başına yürüyorsun. tek başına yolculuğun bittiğinde çok mutlu olduğunu da hatırlıyorum :) güzel günlerdi :)
Bu arada ablalar kardeşlerini çok ama çok severler, kıyamazlar hiç. ne yaparlarsa kardeşlerin iyiliği için yapılır. çok kızabilir ablalar. ama en çok da severler. Çok severler ciğer parelerini.
Seni seviyorum canımm.
Her yolculuğunun sonunda yıllar önceki gibi seni bekliyor olacağım inşaAllah.
Seni Allah'a (c.c.) emanet ediyorum. Rabbim sağlıklı sıhhatli, kazasız belasız gidip gelmeyi tüm müslüman evlatlarına nasip etsin ve sana da nasip etsin inşaAllah. Ve bize de nasip etsin kavuşmayı.
Amin.Amin.Amin.
Güle güle ciğerparem, yolun açık ola...
Seni bekliyorum(z)...

Dünyaperestlik!..

2008-05-19T06:55:00.000+03:00

Dünyayı çok sevmek dünyaperestliktir. Dünyada yaşadiğımıza göre her insan az ya da çok dünyayı sever.

Allah, dünyayı ve içindekileri insan için yaratmıştır. İnsan aradığı her şeyi dünyada bulur, bu sebeple dünyayı sever.

Dünyanın çeşitli yüzleri vardır.
Birincisi dünya ahiretin tarlasıdır.
İkincisi ise dünya fanidir. Her şey gelip geçicidir. Kıyametin kopacağı, astronomi âlimleri tarafından bile kabul edilmektedir.
Üçüncüsü ise dünyanın günahlara bakan yüzüdür. Günahların bütünü dünyada işlenir.
Sahil evlerinde denize girenler de var, evinde oturup kitap okuyup ibadet ederek vaktini değerlendirenler de. Her ikisi de sahilde bir evde oturuyor. Kısacası dünyanın helale bakan yönü de var, harama bakan yönü de. Cennete de, cehenneme de dünyadan gidilir.

Allah'ın bize verdiği akıl, gönderdiği kitap Kur'an-ı Kerim, Peygamberimiz ve sünnetleri dünyayı ve ahireti cennet etmek içindir.

Almanya'da bir arkadaşıma; "Günlerini nasıl geçiriyorsun?" diye sordum. Dedi ki: "Sabah namazından sonra biraz okurum, sonra kahvaltımı yaparım, biraz dinlenirim. Uyanir işlerimi görürüm. Âlimleri dinlemeye giderim." Arkadasa dedim ki: "Seni tebrik ederim. Mekke'de olsaydın da bunları yapardın. Mekke hayatını Berlin'e taşımışsın."

Dünya için, yani menfaat ve zevk için dinden uzaklaşan her insan dünyaperesttir.

Helal kazanç için çalışmak dünyaperestlik değildir. Haram yoldan kazanç sağlamak dünyaperestliktir.

Meyve suyu içmek dünyaperestlik değildir, sarhoş eden bir içecek içmek dunyaperestliktir.

Kadının kocasına güzel görünmek için süslenmesi dünyaperestlik değildir, kadının yabancı erkeklere güzel görünmeye çalışması dünyaperestliktir.

Şimdi madalyonun diğer tarafına bakalım. Mal için, para için çok cinayetler işleniyor. İşte birinde dünya sevgisi kalbinin içindedir. Öbüründe dünya, cebindeki mendil gibidir, çıkarıp atar.

Mevlânâ diyor ki: "Dünya denizdir. Sen de denizde gemisin. Suyu içine alma batarsın."

Bunları düşündüğümüzde dünyayı mı, ahiretimi mi sevdiğimiz anlaşılır...

http://www.zaman.com.tr/yazar.do?yazino=303435

Kapı çalar...

2008-05-17T18:50:00.000+03:00

Kapı çalar...
Sabahın erken saatlerinde. Açarsınız. Sütçünüzdür gelen.
Sütçünün litreliğinden kabınıza dökülen beyazlıkta sabahın güzelliğinekavuşursunuz.
Gözünüzde pırıl pırıl bir sabah kahvaltısı canlanır.
İçinizden "Bugün kahvaltıyı bahçede yapalım" diye geçirirsiniz.

Kapı çalar...
Gelen postacıdır. Kucağında büyükçe bir paket. Uzattığı kağıda imza atarsınız.
Daha önceden ısmarladığınız kitaplara kavuşmanın sevincini yaşarsınız.
Zaten tatilde olduğunuzdan bu kitaplara çok ihtiyacınız vardır.
"Artık canım sıkılmayacak " deyip keyiflenirsiniz. En çok merak ettiğinizi alıpşezlonga uzanırsınız.

Kapı çalar...
Kapıya koşarsınız. Yıllardır görmediğiniz bir dost gelmiştir.
Sevinirsiniz. Sohbetleriniz saatler boyu hatta bütün gün sürer.
"Yaşamak ne güzel" dersiniz içinizden. Hele böyle dostlar varken.

Kapı çalar...
Dürbünden bakarsınız. Kimseyi göremezsiniz. Dönüp yeniden koltuğa gömülürsünüz.
Bir daha çalar. Bakarsınız, yine kimse yok. Tam o sırada bir daha çalınca kapıyıaçarsınız.
Komşunuzun oğlu, elindeki sopayla zile uzanmakta.
Meğer tuzları bitmiş. İçeriden tuz getirirken kendi kendinize söylenirsiniz.
"Elbette göremem. Keratanın boyu bir metre." Bu küçük hadise neşelendiriverirortalığı.

Kapı çalar...
Düşüp bayılacak kadar şaşırırsınız. Askerdeki oğlunuz haber vermeden izne çıkmıştır.
"Oğlum benim" diye hasretle kucaklarken göz yaşlarınızı zaptedemezsiniz.Mutluluğunuz oğlunuzun izni kadar uzar...

Kapının her çalışında sanki mutluluğa koşmaktasınız. Huzur tüter gözlerinizden.
Her sessizlikte kulaklarınız zil sesi arar...

Ve kapı çalmaz...
O gün en büyük misafiriniz gelir. Adeta kapıyı kırmıştır. Alıp gider sizi,şaşırırsınız.
"Niye haber vermedi?" diye içinizden geçirirken;
"Doğduğundan beri zile basmaktayım" der.
Bir şeyler söylemek istersiniz o an.
Ama o andan sonra diliniz dönmez. Ölüm sessiz sedasız gelivermiştir.

Can DÜNDAR

şükredenlerden Suheyb! sabredenlerden Hifa!

2008-05-16T20:07:00.000+03:00

Medine'nin kadınları hem güleryüzlü, hem de güzeldirler. Ancak Hifa Hatun başka güzeldir ve bambaşka gülümser. Öylesine sıcakkanlı ve öylesine samimidir ki kadınlar onu canları gibi severler. Oğlu, abisi, erkek kardeşi olanlar akraba olmaya kalkar, hatta bazıları beylerine ister. Onu ciddi ciddi sıkıştırır, araya hatırlıları koyup, izdivaç teklif ederler.
Hifa Hatun'un methi hızla yayılır ve çoook uzaklara gider. Bırakın hekimleri, tüccarları, vezirler, sultanlar sıraya girer. Ancak o Necaşi gibi bir İmparatoru bile reddeder sadece ve sadece Allah'ın rızasını diler.
Ama taliplerin ardı arkası kesilmez. Kimi ayaklarına halılar serer... Kimi eşiğine cevahirler döker... Yüz kızıl tüylü deveyi getirip kapısına bağlayanları mı sorarsınız, yoksa saray anahtarlarını önüne atanları mı?
Hifa Hatun bütün bunlara dönüp bakmaz bile, Efendimizin huzuruna çıkıp "Ey Allah'ın Resûlü" der, "bana cennete götürecek bir şeyler öğretsene." Doğrusu o, Peygamber Efendimiz'in (sallallahu aleyhi ve sellem) 'gündüzleri oruç tut' ya da 'geceleri namaz kıl' gibi bir tavsiyede bulunacağını sanır ama Server-i Kâinat "Önce evlenmen lâzım" buyururlar "zira bununla dininin yarısını emniyete alırsın!" Hifa, büyük bir teslimiyetle boynunu büker ve "siz kimi münasip görürseniz ben ona razıyım" der.
Mâlum, o sıradan bir hanım değildir ve onu nikahına alacak erkeğin de "özel" olması gerekir. Lâkin Resûlullah (sallallahü aleyhi ve sellem) ne kimseye ümid verir, ne de kimsenin ümidini kırar. Her zamanki gibi basit ve pratik bir çare bulur "yarın sabah mescide ilk gelenle evlen" buyururlar. Bu teklifi herkesin hoşuna gider, talipler erken kalkmak için tedbirler düşünür, kendilerince hazırlık yaparlar. Bu haberi elbette Hazret-i Suheyb de duyar ama dikkate almaz. Zira o fakir ve kimsesiz biridir. Evi yurdu yoktur ve karnını zor doyurur. Kah ağaç altlarına uzanır, kâh mescid gölgelerine kıvrılır. Uzun boyuna rağmen o kadar zayıftır ki, rüzgar sert esse ayaklarını yerden kaldırır.
Ama bakın şu işe ki o gece Allahü teâlâ bütün sahabelere derin bir uyku verir, Hifa Hatun'un talipleri gözlerine çöken ağırlığa yenilirler.
Resulullah Efendimiz (sallallahu aleyhi ve sellem) her zamanki gibi imsak sökerken mescide gelir ve büyük bir merakla talihli sahabeyi bekler. Nitekim mescidin eşiğinde bir gölge uzar ve Süheyb içeri girer.
Resulullah Efendimiz namazdan sonra Hifa Hatunu çağırtıp neticeyi bildirir. Hazret-i Hifa büyük bir teslimiyetle kabul eder.
Efendimiz güzel bir hutbe okur ve nikah akidlerini yaparlar. Sonra şanslı sahabeye döner "Ey Süheyb" buyururlar, "şimdi hanımına bir hediye al ve tut elinden evine götür."Suheyb Radıyallahu anh ellerini çaresizlikle iki yana açar. "İyi ama" diye mırıldanır, "benim ne bir dirhem gümüşüm, ne de sığınacak evim var."
Hifa Hatun kocasının boynunu büktürmez, ona içinde on bin dirhem gümüş olan süslü bir heybe gönderir ve "filanca yerdeki köşkümü sana hediye ettim" der. Alemlerin Efendisi çok hislenir onlara hayır dualar ederler.
Süheyb, o gün Medine sokaklarında dolanır durur, akşama doğru utana sıkıla konağa sokulur. Kendisi için hazırlanan muhteşem sofradan ya bir, ya iki hurma alır ve "Ya Hifa" der, "biliyorum sen benim için bulunmaz bir nimetsin, ben ise senin için sadece mihnetim. Ben şükretsem gerek, sen sabretsen gerek. İster misin şu geceyi taat ve ibadetle geçirelim zira Efendimiz (Sallallahü aleyhi ve sellem) "Cennette yüksek bir çardakvardır. Orada yalnız şükredenlerle sabredenler otururlar." buyurdular.
Ve öyle de yaparlar. Seccadelerini gözyaşları ile ıslatır, kalplerini zikr ile aydınlatırlar. Cebrail Aleyhisselam olup biteni Resulullah Efendimize anlatır ve onları Allahü teâlânın cenneti ve cemaliyle müjdeler.
Ertesi sabah, namazdan sonra Efendimiz Suheyb'i yanlarına oturtur "Ey Süheyb" buyururlar "geceki halini sen mi anlatırsın ben mi anlatayım?" Süheyb gözlerini kucağına indirir, zor duyulan bir sesle "Allahın Resulü eniyisini bilir" cevabını verir.
Efendimiz onlara "ne mutlu size" gibilerinden bakar, "İkiniz de cennetliksiniz" buyururlar, "... ve Allahü teâlâyı göreceksiniz!" Süheyb derhal secdeye kapanır ve "Ya Rabbi!" diye yalvarır, "o ki beni mağfiret ettin, günahlara bulaşmadan canımı al!"
Allahü teâlâ bu yanık duayı kabul eder, Suheyb, secdede kalakalır. Mescidde bulunanlar ağlamaklı olurlar. Resulullah Efendimiz (sallallahu aleyhi ve sellem) "Size daha şaşılacak bir şey söyliyeyim mi? Şu anda Hifa Hatun da ruhunu Hakka teslim etti" buyururlar.
Namazlarını, yüzü suyu hürmetine yaratıldığımız o yüce Server kıldırır. İkisini yanyana toprağa bırakırlar. Baş uçlarına küçük bir tahta çakar. Birine "şükredenlerden Suheyb" yazarlar, öbürüne "sabredenlerden Hifa!"

Duasız üşür yürekler...

2008-05-15T19:10:00.000+03:00

Sana bir dua eden olsun

Sen birine dua et!

Duasız üşür yürekler...

Biliyor musun?..

Başkasına dua ettiğinde, aslında sen kendine dua ediyorsun!

Ne kadar çok kimse için dua edersen, o kadar çok KAZANIYOR YA DA KAYBEDİYORSUN!

Çünkü melekler,Duan, rahmet ve hayr ise: " Bir misli de sana olsun, amin",Duan zulmet ve şer ise: " Bir misli de sana olsun, amin" derler...

Dua: içimizle muhasebe olunacağımız bir SIR dır..

Bir ayine gibidir tıpkı, içimizi yansıtır bize..

Rabb'e sunulan bir arzuhaldir dua, geri döner bize o kapılardan yüreğimizce..

Hep hayra dua edenlerin, maddeten ve manen hayırlara ermesi, Şerre dua edenlerinse, rahmetten mahrum kalması bundandır işte..

Duasız üşür yürekler bil!..

Sana bir dua eden olsun Sen birine dua et!
Bilmezsin hangi kırık gönlün duasıdır karanlıklarını aydınlatan, sana ummadık kapılar açan..

Bilmezsin kimin için ettiğin duadır, seni böyle ayakta tutan...

Hiç üşümesin yüreklerimiz için,

Dualarda buluşalım..Daim dualaşalım..
Selam sana aziz kardeşim!

Alıntı : Monaroza

Çinli Vefat Edecek

2008-05-14T20:27:00.000+03:00

Bu zamanda sahabe hayati yasanir, sahabe gibi olunur mu? Olunurolunmasina ancak, onlara makam olarak ulasilmasa da, iman ve inançolarak ulasilir. Nasil mi su hâdiseyi dinleyin, sonra karariniziverirsiniz.
RESÛLULLAH: "BUGÜN BURADA Bir Çinli VEFAT EDECEK, ONUN CENAZESI ILEILGILENIN."
Bundan alti, yedi ay önce Çin'in degisik bölgelerinden on kisi Istanbul'agelir. Bu on kisi siradan insanlar degildir. Bunlarin ortak özelikleri yeniMüslüman olmalaridir. Umre için İstanbul üzerinden Arabistan'a gideceklerdi.
Hepsi de yeni Müslüman olmuş. Kimi yirmi gün önce, kimi bir ay, enuzağı iki ay önce Müslüman olmuştu. Ne yeterince İslâmî bilgileri vardı, ne deyapacakları umre ile ilgili bir bilgileri. Yanlarına, kendilerine yardımcıolacak, hem Çince'yi, hem Arapça'yı iyi bilen, hem de İslâmî bilgisi olanbirini rehber olarak alacaklardı. Mevlâ'mızın takdiri, Türkistan'daki Çinzulmünden kaçıp İstanbul'a yerleşmiş bir Uygur kardeşimiz, bu on Çinliyerehber oldu. Bundan sonra hâdiseyi bu kardeşimizden dinleyelim.Bahsi geçen kardesimiz su anda bizim yanimizda bulunmaktadir.
***
Yeni Müslüman olmus bu on Çinli ile birlikte yola ciktik. Kisa zamandaaramızda iyi bir dostluk kuruldu. Yeni mü'min olmus bu insanlar, büyük birheyecan yasiyorlardi. Hiçbirinin islâmî bilgisi yoktu. Hatta namazdaokuyacaklari sûreleri bilmedikleri gibi Fatiha'yi bile bilmiyorlardi. Bazizikirleri yaptyrmaya çalisiyor, ancak Çince telâffuz zor oldugu içinzikirleri tam okuyamiyorlardi. Namazlarda sadece "Elhamdülillah, AllahuEkber" diyebiliyorlardi.
Bana sormuslardi "Ne yapalim?" diye. Ben de onlaryn kimine"Elhamdülillah", kimine "Lâ ilâhe illallah" ve benzeri zikirleri ögretmeyeçalisiyordum. Onlar da namazlarda bunlari söylüyorlardi.
Önce Mekke'ye gittik. Kâbe'de onlaryn hâli görülmeye degerdi. Yenidogmus çocuklar misali heyecan ve ne?e içinde, kâh ağlyyor, kâhgülüyorlardı. Isimlerini degistirmistik: Muhammed(Çan Çing), Hasan(Çun Fang) gibi herbiri yeni ismi ile çagriliyordu.
On Çinli kardesimizden biri olan Muhammed'te bir farklilik vardi. Budurum dikkatimi çekmisti. Her namazıni gözleri yasli olarak bitiriyordu.Iyice dikkat ettim; evet, Muhammed namazlarinda agliyordu.
Bana da sürekli sorular soruyorlar, Islâm hakkinda bilgi ediniyorlardi.Ben de bildigim kadariyla onlara bilgiler veriyordum.
Bir gün Muhammed sordu, içki nedir? içkiye dinimiz nasil bakar?- Rabbimiz içkiyi kesin olarak yasaklamistir, içilmesi, yapilmasi,tasinmasi, satilmasi yasaktir.Kaldigimiz otele gelmistik. Muhammed bir telefon edecegini söyledi ve onamemleketine telefon etme imkâni sagladik. Çin'deki kardesini ariyordu.Kardesine aynen söyle diyordu:- Içki fabrikamizi kapat, Allah'imiz öyle emretmis! Bize bu emre uymakdüser!Kardesi bunu yapamayacagini, birçok baglantisinin oldugunu, durup dururkenkapatirlarsa, yüz binlerce dolar zarar edeceklerini, hiç olmazsa kendisinebiraz zaman vermesini söyler. Fakat Muhammed kararlidir:-Allah emretmis, bize uymak düser. Fabrikayi hemen kapat, ben gelinceborçlari hallederim. Içki fabrikasi kapaniyor.Mekke'deki ziyaretimizi bitirdik ve Medine'ye gittik. Medine'de birsabah namazı. Efendimizin "Burasi cennet bahçesidir." buyurdugu yerde sabahnamazinin farzini kiliyoruz. Muhammed benim yanimda. Diger Çinlikardeslerimizle ayni saftayiz. Ilk secdeye varyyoruz, secdeden kalkiyoruz,ikinci secdeye variyoruz, sonra kiyama kalkiyoruz.
O da ne? Muhammed hâlâ secdede, kalkmadi. Tekrar secde ediyoruz,ettahiyyatu okuyoruz ve selâm veriyoruz. Muhammed hâlâ secdede. Düsündümki, yorgunluktan ve uykusuzluktan bazen insana bir geçkinlik geliyor,Muhammed'e de secdede böyle bir sey oldu, uyudu. Elimi uzattim, omzunadokundum ve hafifçe çekeyim dedim ki, sag tarafinin üzerine yuvarlandi.Muhammed'in ölmüs olabilecegini düsündüm. Olay duyulmustu.
Görevliler müdahalede bulundular, disari çikardilar, bir ambulansakoyarak hastaneye götürdüler. Biz de gittik. Hastanedeki ilk muayenedeçoktan vefatettigini söylediler. Muhammed'i hastanenin morguna kaldırdilar. Çinlikardeslerimle birlikte hastanenin önünde ne yapacagimizi bilemez bir hâldeüzüntü içinde bulunuyorduk. O sirada bir araba ile makam mevki sahibi birzat geldi. Herkes onu hürmetle karsiladi, sonradan ögrendik ki bu zatMedine'nin ileri gelen yöneticilerinden biri idi. Hastane yetkililerinesordu:"Bugün burada ölen bir Çinli var mi?" "Evet", cevabini alinca su açiklamadabulundu:"Dün gece Efendimiz rüyamda bana göründü ve buyurdular ki, "Yarin buradabir Çinli kardesim vefat edecek, onun cenazesi ile ilgilenin."Bir anda her sey degisti. Muhammed'i morgdan aldilar, bir devletyetkilisine yapilanlardan daha fazlasini yaptilar. Cennetü'l Bakî'yedefnettiler.
Bu hâdiseyi bizzat yasayan ve onlara rehberlik yapan Dogu Türkistanlikardesimiz hâdiseyi bu sekilde anlatti. Teslimiyeti gördünuz degil mi?"Rabbim emrettiyse, bize uygulamak düser." Zararmi?, ziyanmi?, önemi yok.Rabbimiz emretmis ve is bitmistir. Iste sahabe inanci. Bu Çinli kardesimizde o inanca ulasti ulasmasina; ancak dünyada fazla kalamadi. Çünkü bu dünyapisliginin içinde fazla kalamazdi ve kalmadi da. Efendimizin de ilgisinemazhar oldu. Ne mutlu bu Çinli kardesimize, ruhu için El Fatiha.
Bu hâdiseyi niçin anlattik? Bu hâdiseden çykaracagimiz dersler var daonun için anlattik. Bu Çinli kardeslerimiz, internet sayesinde Islâm ilesereflendi. Gerek ülkemizde, gerekse dünya üzerinde bir kivilcim bekleyennice insanlar var. Bizim yapmamiz gereken; bizden bir isik, bir kivilcimbekleyenlere bir an önce ulasmak.

Sükunete davet

2008-05-13T19:28:00.000+03:00

Sükunete Davet

Icimdeki cümlelere riya katmamak icin neredeyse uluorta cümle kuramaz oldum. Dilimin altina gizledigim bir sürü kelime var. Aklimdan gecenlerin adimlari öyle hizli ki..

Bir kosu vicdanıma ugrayip geliyorlar... Vicdanim gecip gidenlerin şeklini şemalini beğenirse,ancak o zaman dile geliyorlar. Öyle heryerde herşeyi konuşmak da neyin nesi? Zaten yeryüzü herşeyi, fütursuzca söyleyen bir sürü akil fukarasini sirtinda taşimakta. Fukaraliklarini ganimet bilip cümle ahaliye cümle dağıtanlar kabilesi.. sanki cömertce infak eder gibi.. Ağızlarından bal damlamaz onların..

Siz ey sükunet yoksunlari! Şahsınıza benden küçücük bir taş.. Sabah aç karına dilinizin altına koyun ve bekleyin.. Yan etkisi vardır, başınız döner, dünyadan da mideniz bulanır.. Tek söz söyleyemez olursunuz. Kalp kıran cümlelerinizden bir_iki kurtulursunuz. Kimbilir belki acilen şifa da bulursunuz. Öğlene bir lokma ekmek. Nasihati de akşam bir sofiden dinlemek.. Sonra,dünyevi vitrinlere siığayan bir ucuz gömlek. Nesebi tek dişi kalmışa dayanan torunlar..

Bi uyanin. Kendinize ve cemi cümlemize ettiğiniz zulümler haddi aştı. Eteklerinizdeki günahlari döküp, Rahman ve Rahim olanın kapisina dayanin..!

(Alıntı)

Gerçek...

2008-05-13T01:20:00.000+03:00

Gerçek şu ki, insanlar kendi iç dünyalarını değiştirmeden

Allah onların durumunu değiştirmez."

(13 Ra's 11)

Anneler Günü Kutlu ve Mutlu Olsun :)

2008-05-12T08:21:00.000+03:00

Bismillah demeden ilaç içirmeye çalıştığım oğlum beni uyardı :

- Anne Bismillah demezsen hiçbirşey hayırlı olmaz.

O daha 5 yaşında.

Seni seviyorum oğlum,
Anneler günü(m) kutlu olsun

Biter...

2008-05-10T20:51:00.000+03:00

Biter

Kalkılır bir yerde, kalır oyuncak,

Kurgular biter.

Ölüm... O geldi mi ne var korkacak?

Korkular biter.

Fikir, açmaz artık beyinde kuyu;

Burgular biter.

Unuturuz hayat adlı uykuyu,

Uykular biter.

Biter, her şey biter; ses, şekil ve renk,

Kokular biter.

Kabir sualiyle kapanır kepenk,

Sorgular biter.

1963

N.F.K.

Bil ki :

2008-05-09T18:39:00.000+03:00

Bil ki: Dünkü gün senin elinden çıktı. Yarın ise;
senin elinde senet yok ki, ona mâliksin. Öyle ise, hakiki
ömrünü, bulunduğun gün bil. Lâakal günün bir saatini ihtiyat
akçesi gibi, hakikî istikbal için teşkil olunan bir sandukça-yi
uhreviye olan bir mescide veya bir seccadeye at.

Risale-i Nur Külliyâtı
Yirmi Birinci Söz / Birinci Makam / Beşinci İkaz

dil'e gül koymak...

2008-05-06T21:02:00.000+03:00

Konuşmasından anlaşılır insan. Güzel konuşmasından... Kalbten kalbe yol vardır derler. Bunu biraz daha değiştirerek söylersek: Dilden kalbe yol vardır.

Gönlü yumuşak insanların konuşmaları da yumuşak ve ılımlıdır. Asla kalb kırmaz onlar. Çünkü bir mihenk vardır gönülde; sözünü önce ölçer biçer sonra muhatabına sunar. Katı kalbli insanlar ise, bu mihengi yitirmiştir. Gönül kayalıklarında paramparça olmuştur mihenkleri. Nereye vuracak ve sözünü tartacak? Altın ile bakırı birbirinden ayıramaz artık o. Olur olmaz yerde kelâm eder, ya baş kırar, ya da göz çıkarır.

Ilık meltemler gibi soluklar gerek bize. Gönüllere ulaştığında, bahar çiçekleri açtıran. En sert yürekleri dahi yumuşatan, yoğuran, şekillendiren... "Tatlı söz yılanı deliğinden çıkarır." denmiş, derler. Ne kadar doğru. En öfkeli olduğumuz anlarda bile yüreğimizdeki karanlığı gündüz aydınlığına çevirir güzel bir söz. "Söz ola kese savaşı / Söz ola kestire başı / Söz ola ağulu aşı, / Yağ ile bal ede bir söz." diyor Yunus.

Elbette öyledir. En karamsar ve kaos yüklü anları bile cennet iklimine çevirir, alımlı ve iç açıcı bir söz. Bu sebepten, güzel ve nazik konuşan insanların pek düşmanları olmaz çevrelerinde. Bilmeden bir gönül kırarlarsa, hemen tamir ediverirler bir kaç kelimeyle. Mayalarında yalan olmadığı için, inandırıcı bulur çevreleri böyle kişileri. Zaten yalana ihtiyaçları da yoktur, böyle gönül ve söz ustalarının. Bazen bilmeden açtıkları yaralar olur elbet gönüllerde. Ama bu bilmeden olur çoğu kez. Lâkin o yarayı dudaklarından akan bal gibi kelimelerle, sihirli cümlelerle bir anda iyileştirirler. Asla başka bir zamana bırakmazlar açtıkları yaraları, oluşturdukları çizikleri. Anında pansuman eder ve tedaviye geçerler.

Acı konuşan insan böyle mi? Dil yayından karşıdakine fırlattıkları kırıcı söz oku, paramparça eder muhatabın yüreğini. Onlar dönüp bakmazlar bile. Hani yolda arabayla bir hayvanı veya insanı ezen acımasız şoförler vardır; arkalarına bile bakmadan kaçıp giden... Aynen öyledir bu zalimler de... Kırdıkları kalbin çırpınışları ve yanaklardan sızan damlaları görmezlikten gelip, dönüp giderler. Öylelerini akrebe benzetebiliriz. Sokmaktan zevk alan acımasız akreplere... Dillerini de, zehirli iğnelere...

Arkadaş! İnancın yumuşak ikliminde bir meltem yumuşaklığına çevir sözlerini. Yüreği kırgın olanların doktoru ol, masum gönüllerin cellâdı değil! Yaralı gönüllere hızır gibi yetiş. Onların kırgınlıklarını gider. Yaralarına söz merheminden sür. Gönlünden akıp gelen ve kelimelerle harmanlanıp, dövülüp şekillenen manevî iksirinle onları iyileştir. Bak bu hususta Hz. Ömer ne diyor: "Ey Kâbe seni bin sefer yıksam yine yapabilirim. Ama kırık bir kalbi asla!" İşte bu derece zor durumda olan bir kırık kalb eğer onarılırsa sen artık Hakk'ın sevgili kullarından olduğuna inanabilirsin. Çünkü bir hadis-i şerifte şöyle diyor, Nebiler Nebisi: "Gerçek mü'min, elinden ve dilinden başkalarının zarar görmediği kişidir."

Bir gün sahabiler, Nebiler Nebisi'nin yanına varıp, ihtiyar bir kadını övüyorlar. "Şöyle ibadet ediyor, böyle namaz ve oruç tutuyor." Peygamber Efendimiz: "Çevresine davranışları nasıl o kadının?" diye sorunca, sahabiler: "Çevresine hep kötü davranıyor, Ya Resulullah. Konuşmasıyla kalp kırıyor." diyor. Bunun üzerine Resûlü Ekrem: "Söyleyin o kadına, cenennemde yerini hazırlasın." diyor.

İşte dost! Tatlı dil ve acı dil arasındaki fark, cennet ile cehennem arasındaki fark gibidir. Sen diline ister gül koy, istersen bal ve gönüllere cennet asa bir iklim ör. İstersen kor koy, başkalarını alev alev yak. Tercih senin...

Mehmet Erdoğan

-- Rabbim... Beni öyle bir insana sevdir ki, o insanın kalbinde sen olasın...Ki ben o insanın kalbinde seni bulayım.Bana öyle gözler göster ki, ben o gözlerden sana bakayım. Bana öyle bir sevgili ver ki bakışı cennete açılan iki pencere olsun.Onunla öyle bir yolda yürüyelim ki kılavuzumuz sen olasın Ey Rabbim...Öyle bir sevgili ver ki Rabbim, sevgimizden H.z Muhammed Mustafa (s.a.v.) sevilsin...

Nefsime, kendime...

2008-05-05T19:33:00.000+03:00

ne arsızsın,
ne korkusuzsun böyle,
seni tutamıyorum,
durmuyorsun, doymuyorsun.
sesin kulağımda, hep hep istiyorsun,
hiç sınır tanımıyorsun.

Yalvarıyorum

EY NEFİS RAHAT BIRAK BENİ!..

-nefsime ilhamlar-

2008-05-05T19:27:00.000+03:00

“Yapmadıklarınızı niçin söylersiniz?..”

Demek ki tesiri yok!..

Hatırlasana o Resûlü.. Günde yüz kez tevbe eden..
Ayakları şişinceye kadar namaz kılan,
Her durumda, her konumda hep en önde olan,
O Canlar Cânanını...

O öyleydi de ondan, etrafında pervane olurdu canlar..
O öyleydi de onun için, tam 15 asır sonra bugün,
Adı anılınca; yüreğin titrer, burnunun direği sızlar..
Gözyaşların bile tanır O’nu..
“GÜL” denince; O’nun kokusunu alır canlar..

Ve O, öyle olduğu için,
Bugün; ateşler içindesin, ama bak yanmıyorsun!..

Evet; Yapmadıklarınızı niçin söylersiniz!..
Eskiden söylemez, yaparlarmış.. Bugünse hep söylüyor, yapmıyoruz..

Var ya;
Çok iyi bir hatip olsan, binlercesine hitap etsen,
Seni ağızları açık dinleseler...
Avaz avaz haykırsan..

Gönlünü kuramamışsan eğer ...
Gecelerde yoksa bir aydınlığın..
Kirpiklerin sağanaklarda ıslanmamışsa..

O’na adanmış sözlerin, işlerin ve hatta hayallerin yoksa....
Savunduklarının, söylediklerinin tatbikçisi değilsen,
Vallahi tesir etmez!...

Sen, karşılığı cennet değil, yalnız O’nun rızası olan emanetini,
O’na satabilmişsen,
Merak etme o zaman!..Konuşmasan da öyle tesirli olacaksın ki...
Yüreğinden vuracaksın insanları..

Sen, yürekler nasıl fethedilir sanıyorsun ki?

Ayşe Reşad
http://yurekyanginlari.blogcu.com/

Namaz tesbihatı - Önsöz

2008-05-03T19:03:00.000+03:00

Namaz, günlük hayatımızın beş köşesini ayakta tutan elmas bir sütundur. Sabah namazı, sabahın asude ve ürkek vaktinde sonsuzluğa değdirir alnımızı. Öğle namazı, günün telaşları içinde çekip alır kalbimizi, dünyanın dağdağısından göklere çağırır ruhumuzu. İkindi namazı, ikindi vaktinin sarı soluk renginden cennetin çiçeklerine eriştirir gözlerimizi. Akşam namazı, kızıl ufuklarda ayrılık ve ölüm şarkıları söylenirken ebedî vuslatın sabahında teselli eder kalbimizi. Yatsı namazı, unutuşun derin karanlığından, yokluğun dipsiz kuyusundan çekip alır bedenimizi; Mâbudmuzca hep hatırda kalan, hep hatırlanan olacağımızı müjdeler kalbimize. Ve yeniden sabah namazı; öğle telaşının, ikindi zevâlinin, akşam ölümünün ve yatsı unutluşunun ardından yeni bir haşir sabahını hatırlatır nefislerimize...

Müslüman saatinin sonsuzluğa değern uçlarıdır namaz vakitleri... Müslüman, günü namazın varlığına göre bölümler, ezanın çağrısına göre biçimlendirir. Buna göre, her Müslüman her an iki namaz arasında yaşar. Telâşları ve yoğunlukları namaz saatlerinin ikliminden nefeslenir. Sükûnetleri ve koşuşturmaları secde ve duaların dokunuşuyla derinleşir.

Meselâ, sabah namazı kılan için, güneşten sonraya kalmak yoktur; o hep güneşten önceye ayarlanmıştır gönlünün saatini. Başkalarının derin unutuluşlarda ve gafletlerde geçirdiği sözüm ona "sabahın körü" ona göre en büyük güneşlerin doğduğu aydınlanma ufkudur. Sabah namazını kılanlar uyandırır güneşi, herkesin adına. Öğle namazını kılan, herkesin dünay telaşında olduğu bir anda, herşeyi ve herkesi bir tekbirle arkasına savurur; "en büyük" olanın gördüklerimiz arasında olmadığını ilân eder. Bir köşede, kendi başına, seccadesini üzerinde herşeyi bir kenara bırakı, çoğo bir eyleyen, biri çok eyleyen Rabbinden haber veren kıblesine döner, güneşin zirveye çıktığı anda, o da zamanın zirvesinden selâmlar Rabbini. İkindiyi kılan, herşeyin solgun bir gül gibi zevâle akması karşısında, secdelerde direnir ayrılıklara, dualarca tutunur sonsuzluğa. İkindinin secdesinde dünya uğultusunu tatlı bir mırıltı gibi duyar; gidenlerin gitmesinden telâşa kapılmaz, sonsuz bir ânın orta yerinde hep diri kalacğını bilir. Akşam namazının rükûlarında beli bükülmüş ihtiyarların sonsuz ve sınırsız umutları okunur; dilleirndeki ve gönüllerindeki "Sübhan"ın huzurunda yeniden gençleşirler. Ve yatsıyı kılan, kıyamlarında, dünyanın, yüzünü gündüzden geceye döndürmesiyle hatırladığımız kabir gecesinin karanlığında sıcak, sımsıcak,âşina ve hep tanıdık bir kandil tutuşturur.

TESBİHAT, namazın anlamını yeniden hatırlamak ve telkin etmek için öğretilmiştir. Tesbihat, namazın henüz tahmin edemeyeceğimiz derinliğinden kucağımıza savrulan çiçekler gibidir. Tesbihat, namazın henüz bilemeyeceğimiz serinliğinden avuçlarımıza dökülen sular gibidir. Tesbihat sözleri, dudaklarımıza değen şebnemler gibi, avuçlarımızı doldurup taşan kristaller gibi, bizden ama bizden ötesine haber veren canlı varlıklardır. "Sübhanallah" sözü, dudaklarımızın buluştuğu en anlamlı âna denk gelir. "Elhamdülillah" sözü, nefeslerimizin taşıdığı en kıymetli cevherdir. Ve "Allahu Ekber" sözü, dilimizin ve damağımızın dokunduğu en büyük lezzettir. Tesbihat sözleri, namazın bu dünyada da hissedeceğimiz meyveleri gibidir. Cennetin kokusunu taşırlar ruhumuz, Tûba ağacının dallarını uzatırlar elimize, haşrin müjdesini dokundururlar tenimize...

Bununla birlikte, çoğumuzun namazdan tesbihatı yapmadan kalktığı bir vakıadır. Bunun bahanesi ise büyük bir ihtimalle vakit darlığıdır. Bu tesbihatın mealini hazırlayan olarak, kendimi inandırmaya çalıştığım gerçeği size de söyleyeyim son söz olarak: Namaz tesbihatı için vaktinizin dar olduğunu düşünüyorsanız, tesbihatın vaktinizi genişleteceğini düşünmelisiniz.

Hayatımızın namazla ebedîleşmesi, namazımızın tesbihatla güzelleşmesi duasıyla...

Senai DEMİRCİ
Namaz Tesbihatı
Timaş Yayınları

Hayatın özü...

2008-05-03T02:19:00.000+03:00

Yavrum! Namazı dosdoğru kıl.

İyiliği emret. Kötülükten alıkoy.

Başına gelen musibetlere karşı sabırlı ol.

Çünkü bunlar kesin olarak emredilmiş işlerdendir.”

Lokman Suresi : 17. Ayet

Zemzem Suyunun Esrari...

2008-05-02T21:03:00.000+03:00

1-) Avrupa`da labaratuarlarda yapilan arastirmaya gore Zemzem suyu diger sulara gore cok daha az kukurt tasimaktadir.

2-) Yine ayni arastirmaya gore diger sulara gore cok daha besleyicidir ve cok daha fazla mineral barindirmaktadir.

3-) Kaynagi henuz bulunamamistir. Nereden geldigi su anki teknolojiye gore bile bilinemiyor. Yakinlarinda hicbir kuyu yok ve denize de 80 km uzaklikta. Bu sartlarda suyunu denizden veya baska bir kuyudan almasi imkansiz. Nasil oluyor da yillardir suyu bitmiyor, bunu kimse bilmiyor.

4-) Açlığını gidermek için içen kişinin açlığını, susuzluğunu gidermek için içenin susuzluğunu giderir.

5-) Sadece 1,5 metre derinligindeki ufacik bir kuyudan çikan su, hac mevsimi boyunca milyonlarca hacinin tum su ihtiyacini karsilamaktadir ve hicbir zaman ne azalma ne de kuruma gostermemektedir.

6-) Dunya Saglik Orgutu (WHO)`nun raporlarina gore Dunya`daki en icilebilir ve saglikli sulardan biri.

7-) Amerika`da yapilan test sonuclarina gore Dunya`da icinde mikroorganizma ve bakteri bulundurmayan tek su zemzem suyu.

iyilikler :)

2008-05-01T19:26:00.000+03:00

Düşünüyorum, 27 yıllık ömrümde bana yapılan iyilikleri bir sürü "iyilik" geliyor aklıma.Karar veremiyorum,karar verememek hiç bu kadar keyifli olmamıştı.Sonra bol çikolatalı,bol hüzünlü o gece'yi okuyunca bol çikolatalı,bol hüzünlü ve de bol umutlu bir gün geliyor aklıma, yapılan küçücük bir iyilikle gönlüme,ruhuma kazınan o günü hep taptaze tutan bir iyilik.

Benim de üzerimde bir elbise vardı. etek ucunda fırfırı olan, bordo-lacivert kareli pek bir geniş elbise. genişlik içinde iki kişi olmamızla orantılı :) oğulcuğum var içimde. eşim de askerde o vakitler. nisan ayında hem oğulcuğuma hem eşime kavuşacağım, bekliyorum(z) hasretle. ömrümü(zü)n nisanı,ömrümü(zü)n baharı olacak o vakit. O zaman özlem çifte kavrulmuş bizim için. Yıl 2003, şubat ayında bol karlı bir gün, özlemden kavrulan yüreğime değiyor kar taneleri biraz ferahlıyorum her tanede.sonra bir şarkı çalıyor kulağıma, her söz sanki bizi anlatıyor. iliklerime dek hasret işliyor.şarkı sözleri sanki hasreti gönlüme kazıyor.Ne zor şeymiş asker yolu beklemek, ne zor şeymiş yalnız evlat yolu gözlemek.kavuşacak olmanın verdiği sarhoşlukla milyonlarca kez şükrediyorum rabbime.bizi ayrılıkla,hasretle imtihan etme.bizi bize bağışla rabbim diye.

Bu düşüncelerle yoğrulurken ben, kapı açılıyor sessizden. işyerindeyim,arkadaşım kantine gidiyorum diyor,bir şey ister misin? Sonra sessizlik göz yaşlarım konuşmama izin vermiyor. Arkadaşım ayrılıyor yanımdan, ben ağlamaya devam ediyorum.5 dakika geçmiyor,yine aynı sessizlikle açılıyor kapı. Arkadaşım gülümseyerek giriyor içeriye bu sefer,elinde kocaman bir çikolata. Çikolata bu işe yarar diyor,mutluluk yayılsın gönlüne diyor,sıkı sıkı sarılıyor,sımsıkı. Sonra yine bizi bize bırakıyor.

O kadar iyi geliyor ki bu bize, dağılıyor hüzünler yerini umutlar alıyor. sayılı zaman çabuk geçer diyoruz,ve bir parça çikolata kırıp atıyoruz ağzımıza. çikolata gibi zaman da hızla eriyor.tarifsiz bir tat kalıyor damağımızda,yüreğimizde...

http://iyilikler.desenblog.com/#6198

Gusül abdesti...

2008-04-30T19:35:00.000+03:00

Su bulamadığı için, ya da bulduğu halde soğuk olması, namahremden sakınamama, şaibe altında kalma, suyu biterse içmeye su bulamama gibi endişlerden ötürü gusül yerine bir teyemmüm yapar ve ayrıca namaz abdesti gibi abdest alarak ibadetlerini sürdürür, imkân bulduğunda da yıkanır. Gusül aldıktan sonra, gusül yerine teyemmümle kıldığı namazlarını tekrar kılması iyidir. Kılmasa da bişey gerekmez.

Prof. Dr. Faruk BEŞER

Namaz Ağacı :)

2008-04-29T23:24:00.000+03:00

Ağacın Tanıtımı : Bu agacin, dört haftayi temsil eden 4 büyük dali vardir. Günleri de temsil eden 31 tane kücük dali vardir. Her kücük dalda 5 vakit namazi temsil eden yapraklari vardir. Ayrica her kücük dalda günlük sadakayi temsil eden bir meyva bulunur (bu sadaka maddi veya manevi olabilir).

YANİ :

HER BÜYÜK DAL : BIR HAFTA

HER KÜCÜK DAL : BIR GÜN

HER YAPRAK : BIR NAMAZ VAKTI

HER MEYVA : BIR SADAKAYI temsil eder.

Kullanim klavuzu : Her ayin basinda, ayi temsil eden büyük dal ve haftayi temsil eden kücük dal ile baslanir. Vaktinde kilinan her namazin ardindan bir yaprak yesil renkle boyanir. Sayet namaz kaza olarak kilindiysa yaprak sari renkle boyanir. Sadakayi temsil eden Meyvaya gelince, o da kirmizi renkle boyanir.

Agacin amaci nedir ?

Cocuklari güzel bir yöntemle namaza tesvik etmek ve namaza alistirmak.

Cocuklari sabira alistirmak, öyle ki yemyesil bir agac elde ettiginde bir ödül kazanmak.

Anneye Babaya itaat: Cocuk annesine babasina itaat ettiginde o günü temsil eden kücük dali kahverenkle, cocuk yaramazlik yapip söz dinlemediginde siyah renkle boyanir.

Ayrica Bu Hususlara da Muhakkak Dikkat Edilmesi Gerek :

1-Namazin tamamen ALLAH rizasi icin kilinmasi gerektigini cocuga anlatilmali.

2-Her agac resmi cocuk odasinda veya cocuga ait bir dolaba asilirsa verimli olur.

3-Cocukta bikkinlik görüldügünde anne ve babalar bizzat ilgilenip agaci kendileri boyamali.

4-Cocuk tatli bir dille namaza cagrilmali.

5-Cocuk, namaz vakti girdiginde namaza cagrilmali cünkü namaz vaktini secemeyebilir.

6-Ilk haftanin ardindan cocukta bikkinlik görülebilir. Bu durumda büyük bir tesvikle cocugu tekrar heveslendirin.

7-Agacin tümü bittiginde ve yemyesil bir hal aldiginda, cocuk ödüllenir, arkadaslarina cagirarak kücük bir kutlama halinda de yapilabilir.

Evet kardeslerim bu konuyu size özetli bir sekilde sunmayi calistim, basarili sonuclar elde etmek icin sabirla uygulamak lazim, insallah cocuklarimizi böyle güzel yöntemlerle namaza alistiralim,

Resmin üzerine tıklayın.

Alıntı...

Sağ tarafımıza dönüp uyumanın hikmeti!..

2008-04-29T23:17:00.000+03:00

Bir tarafa yatarak uyuma durumunda, yatılan yöne bağlı olarakburun deliklerimizinbirisinin tıkanırken, diğerinin açıldığı ve solunumun açık olan burundeliğinden yapıldığı araştırmalarla belirlenmiştir.

Ayrıca nefes alınan burun deliği ile beynin yarımküreleri vesempatik-parasempatiksinir sistemleri arasında da bir münasebet olduğu, çalışmalarlagösterilmiştir.

Sağ tarafa yatılması durumunda, sağ burun deliği tıkanmakta, sol burun deliği açılmaktadır.Sol burundan yapılan nefes alma ile sağ beyin yarımküresinin aktivitesiartar. Sağ beyin yarımküresinin uyarılmasi, parasempatik sinirsistemimizin faaliyetleriniartırmasına, kalb hizimizin yavaşlamasına, tansiyonumuzun düşmesine ve mide-bağırsak faaliyetlerimizin yavaşlamasına vesile olur.Dolayısıyla kalbimiz daha az yorulur, uykuya dalmamız daha kolaylaşır, bu daistirahatimizin daha iyi olmasına imkân sağlar.

Diğer yandan sol tarafa yatılırsa ne olur? Sol burun deliğinin tıkanması ile birlikte sağ burun deliğinden nefesalınması, sempatik sinir sisteminin faaliyetlerinde artışa yol açar; budurumda kişi heyecanlanmış gibi olur ve kalb atışlarındaki hızlanma ile kalb daha da yorulur.Bu yüzden uykuya dalma zorlaşır.Çünkü kalb atım hızının, tansiyonun, heyecan ve dikkatin artması uykuyaengel olabilir.Sol tarafımız üzerine uyumada ise vücudumuz daha çok yıpranacaktır.

Sırtüstü veya yüzüstü yatınca durum ne olacaktır?Yüzüstü yatmak zaten uzun süre mümkün olmadığı gibi, kalb, akciğerler vemide bu durumda baskı altında olduğu için, ciğerlerimiz ve midemiz sıkışıprahatsızlık verebilir. Sırtüstü yatıldığında ise bu rahatsızlıklar olmayabilir.Ancak uykuya dalmada gecikme olabilir.Bu durum da vücudun tam dinlendirici bir uykuya geçmesine ve dinlenmesineengel olabilir.Çünkü bu durumda gündüz olduğu gibi iki burun açık olacak ve parasempatik sistem uyarılamayacaktır.Ayrıca sırtüstü yatılması durumunda mide ve bağırsakların fonksiyonlarınıgerçeklestirmesi biraz daha zorlaşacaktır.

En faydalı ve belki de en az zarar görebileceğimiz yatış pozisyonun; "sağ yana yatarak ve ayakları vücuda doğru çekerek uyuma" şeklinde olduğu,yapılan araştırmalarla ancak bugün doğrulanabilmektedir.Bu yatış seklinde hem mide ve bağırsaklar korunmakta,hem de sindirimin daha kolayca tamamlanması mümkün kılınmaktadır.

Bundan 1400 küsur sene önce ilmin ve tıbbın ne kadar geride olduğunudüşünürsek peygamberefendimizin ne kadar yüce bir insan olduğunu anlamak hiç de zor olmayacaktır;alemlere rahmet olarak gönderilen nebiler nebisi, ümmetine sağ taraflarına dönüp uyumalarını söylemişti, bu peygamberimiz'in (S.A.V)sünnetlerindendir....

B.S.

"ben" denen şey...

2008-04-29T20:00:00.000+03:00

sanırım "ben" denen şey
tenin üstündeki pigment bozukluğuna bağlı oluşum değil :)
ilk çığlığın ardından son nefese kadar uzanan yolculukta
her nefesimizin ruhumuzda çizdiği resmidir...
düşünce ağlamak...
kalkınca gülmek...
gece kaybolmak...
gündüz dağılmaktır...
ama bir ömür denen günler yığınında
her günün her anını anlamaktır...

(alıntı)

doğum hazırlıkları :)

2008-04-29T02:54:00.000+03:00

Bu bilgileri bir arkadaşıma göndermiştim vaktiyle :)
bir nefeste kurtarsın diye dua ettik.
şimdi çok güzel bir oğlu var, ve yürüyor artık bu dünya tatlısı oğlan. Allah a emanet.

arkadaşım sezeryan ile doğum yaptı :))

İnşikak suresi her gün arka arkaya 8 defa okunacak.
Abese suresi 20. ayeti (rahim yollarını açarmış) elini karnına koyup okunacak. Doğum yaklaştığında.
7 pirinç tanesine ;
7 Taha suresi
7 Tarık suresi
7 Yasin suresi
7 Fetih suresi
okunacak ve doğum sancıları başladığında yenecek.
Doğum yaklaştığında başka birisi elini hamile kadının karnına koyup Tarık suresini okuması faydalıdır.
Selat-u Selam hiç dilinden düşürmesin dediler J
Laiale illalahül azim, Lailahe illalahu rabbil arşil azim, Rabbissemavati ve rabbilarzi ve rabbil arşil kerim. Bu dua “Keder duası”ymış. Doğum yaklaştığında ,doğum anında çokça okusun dediler J
Bol bol tövbe getirsin dediler J
Son ayda bolca hurma yemek çok iyiymiş, hurma rahim yollarını açarmış.
Doğuma girdiğinde yanındakilerin (refakatçi) okuyacağı sureler :
Ayetel Kürsü
A’raf suresi 54. ayet
Yunus suresi 3. ayet
Felak ve Nas süreleri
bebiş doğduğunda inş. :
3 aya kadar gaz sancısında beled suresi,
Ağlayan çocuğu susturmak için Mudaffin suresi 7. ayet.
Çocuğu sütten kesmek için Buruç süresi.

Rabbim yâr ve yardımcın(ız) olsun inş.

Herkese çok selam söyle benden.

Allah a emanet,

------------------------------------------------------------
Dua ile (bunları silmeye kıyamadım böyle kalsınlar :))

hep böyle şeyler beni bulur...

2008-04-29T02:41:00.000+03:00

Eger çogu zaman karşılaştıgınız olaylar sizin canınızı sıkıyor ve "Hep böyle şeyler beni bulur" diyorsanız, olayların öncesinde ne düşündügünüze dikkat edin. Eger sıkça bardak-tabak kırıyorsanız, o anda birisine olan kızgınlıgınızı düşünüyor olabilirsiniz. Yemek yaparken, elinizi kesiyor ya da yakıyorsanız, telaş ediyor veya o işi yapmak istemiyor olabilirsiniz. İşde karşılaştıgınız aksiliklerin oldugu anı bir düşünün, tam o anda ne düşünüyordunuz? Yaptıgınız işi sevmeden mi yapıyordunuz, birisine mi kızgındınız, yoksa birisine birşey mi yapmak istediniz? Newyork'ta bir iş kadını olan Julian, yogun iş temposundan zaman ayırarak kızkardeşleri ile beraber annesinin evini boyamak için gitti. Kardeşleri yükseklik korkuları oldugunu söyliyerek tavanların boyanması işini ona bıraktılar. İki odanın tavanını boyadıktan sonra kızkardeşlerine, "Biriniz de salonun tavanını boyar mısınız" diye sordu. "Yapamayız abla, biliyorsun ikimizin de yükseklik korkusu var," dediler. Julian biraz daha boya almak için alt kata inerken merdivenlerde ayagı kaydı ve düştü. Ayak bilegi burkulmuştu. Kızkardeşlerine, "Bunu yapmayı gerçekten istemiyordum" diye açıkladı. Aslında ayagının burkulması, onun sevmeden yaptıgı işten kurtulmasına sebep olmuştu. Bir süre dinlendi, bu arada kızkardeşleri evi boyamayı bitirmişlerdi.
Bunun bir benzeri bizim işyerinde olmuştu. Emekliligi yaklaşan Mehmet Beye, yaptıgı işlere ilaveten, giden malların makbuzlarını kesme işi de verilmişti. Mehmet bey bu işi yapmayı istemiyordu. Bir süre sonra kolu uyuşmaya, konuşması peltekleşmeye başladı. Bir akşam işten çıktıgında, işhanının önünde ayagı takıldı, düştü ve sag kolu kırıldı. Sevmedigi işi yapmaktan kurtulmuştu. Hastaneye gitti ve 2-3 ay içinde de emekli oldu.
Siz siz olun, yapmak zorunda oldugunuz işleri severek yapın, beyninize "Bu da nerden çıktı şimdi", "Şu işi yapmayı hiç sevmiyorum" gibi mesajlar vermeyin. Çünkü beyninizin sizi engellemek için ne yapacagı hiç belli olmaz. Masanızın üzerindeki bardaga çarpıp, 1-2 saat ugraşarak hazırladıgınız dosyanın üzerine çay-su dökebilirsiniz. Çünkü beyniniz sevmediginiz işten sizi kurtarmaya çalışmaktadır. Beynimiz bizim düşündügümüz herşeyi gerçekleştirmek için programlanmıştır. Aynen lambadan çıkan cin gibi, sizin düşündügünüz her şey için "Emriniz olur" der ve onu gerçekleştirir. Bazılarını hemen, bazılarını zaman içinde gerçekleştirir, ya da sizi o işi yapmaya hazırlar, yönlendirir. İsteklerinizi resim haline getirir, siz o resimleri degiştirmezseniz onları aynen uygular. Fakat onların neticelerinin ne olacagını hesaplayamaz. Beynimiz, olumsuz komutları almaz, onları da olumlu olarak gerçekleştirir. Başka birisi için düşündügünüz şeyi, bir bakarsınız ki siz yapmışsınız."Şunu yapmıyayım" dersiniz, bir süre sonra yaparsınız. Resimlerin iyi veya kötü olması, olumlu ya da olumsuz olması, baska biri için düşünülmüş olması onu ilgilendirmez. Beynimiz resimde ne görürse onu uygular. Sonra siz de,"Benim istedigim tam bu degildi, "Korktugum başıma geldi", "Ben ona kızıyordum, nasıl oldu da sevdim" dersiniz. Hele bir de kararsızlık, ikirciklilik varsa yandınız. O zaman da sizi oynatır. Aman ha! Siz siz olun, daima pozitif düşünün ve kararlı olun, yaptıgınız işi severek yapın, siz kazanırsınız...

Zekai KILIÇARSLAN

küçük bir başlangıç,küçük bir adım ve büyük umutlar :)

2008-04-29T02:31:00.000+03:00

NİYET bir ruhtur. O ruhun ruhu da İHLAS tır.

Selamünaleyküm efendim,

ve vira Bismillah...